به گزارش مشرق به نقل از وال استریت ژورنال، در یکی از حساسترین مقاطع جنگ، زمانی که یک جنگنده آمریکایی در ایران سرنگون شد و عملیات نجات خلبانان در جریان بود دستیاران ارشد تصمیم گرفتند رئیسجمهور را از جلسات لحظهبهلحظه در اتاق جنگ دور نگه دارند. دلیل این تصمیم، نگرانی از بیصبری و واکنشهای هیجانی ترامپ عنوان شده است؛ ویژگیهایی که به باور برخی مقامات، میتوانست روند تصمیمگیری نظامی را مختل کند.
در عوض، اطلاعات بهصورت گزینشی و در لحظات کلیدی به ترامپ منتقل میشد. این رویکرد نشان میدهد که حتی در بالاترین سطح قدرت، نوعی مدیریت معکوس شکل گرفته بود؛ به این معنا که تیم مشاوران تلاش میکردند جریان اطلاعات را کنترل کنند تا از تصمیمات ناگهانی یا احساسی جلوگیری شود. چنین رفتاری در ساختارهای کلاسیک قدرت کمتر دیده میشود و بیانگر سطحی از نگرانی در درون دولت است.
این گزارش همچنین به شخصیت متناقض ترامپ در زمان جنگ اشاره میکند؛ از یک سو او در فضای عمومی با لحن تهاجمی و تهدیدآمیز ظاهر میشد از جمله تهدید به نابودی زیرساختهای ایران یا انتشار پیامهای تند در شبکههای اجتماعی و از سوی دیگر، در پشت صحنه نشانههایی از تردید، نگرانی و حتی ترس از پیامدهای جنگ دیده میشد.
بهطور مشخص، پس از سرنگونی هواپیمای آمریکایی، ترامپ واکنشی بسیار احساسی نشان داد و ساعتها با خشم با اطرافیان خود صحبت کرد. او همچنین بارها از عدم همراهی متحدان اروپایی شکایت داشت و افزایش قیمت سوخت را بهعنوان یک تهدید سیاسی جدی در داخل آمریکا مطرح میکرد. این عوامل نشان میدهد که تصمیمات او نهتنها تحت تأثیر ملاحظات نظامی، بلکه بهشدت وابسته به محاسبات سیاسی و افکار عمومی داخلی بوده است.
یکی دیگر از نکات مهم گزارش، اشاره به مقایسه ذهنی ترامپ با بحران گروگانگیری ایران در سال ۱۹۷۹ است؛ بحرانی که به شکست سیاسی جیمی کارتر انجامید. به گفته منابع، این تجربه تاریخی در ذهن ترامپ نقش پررنگی داشته و ترس از تکرار آن، بر تصمیمات او سایه انداخته است.
در عین حال، رفتار متناقض ترامپ نوسان میان تشدید نظامی و تلاش برای مذاکره به سردرگمی متحدان بینالمللی نیز دامن زده است. در حالی که او در برخی مواقع از «پایان قریبالوقوع جنگ» یا دستیابی به توافق سخن میگفت، مقامات دیگر کشورها نسبت به این ادعاها تردید داشتند و همچنان برای سناریوهای بدبینانه آماده میشدند.
۱۵:۱۲ - ۱۴۰۵/۰۱/۳۰
