سرویس سیاست مشرق _ جنگ اگرچه در ماهیت و ذات خود یک پدیده نامطلوب است اما حاوی فرصت هایی نیز هست.

و از جمله این فرصت ها "آشکار شدن جوهره مردان سیاست و تعیین مرز بین دوست و دشمن" است.

سیاست، امری است که به شدت از جنگ تأثیر می پذیرد و هرگز نسبت به جنگ بی تفاوت نیست. در واقع جنگ برای سیاست به مثابه یک یوم الحساب است. یوم الحسابی که هیچ راه فراری از آن وجود ندارد و سیاست مجبور است در وادی آن پاسخگو باشد.

رجال و احزاب سیاسی نمی توانند و البته نباید که در هنگامه جنگ به کنج عزلت بگریزند. آنها از یکسو نسبت به ساحت خدا و وطن پاسخگو هستند، از یک سو به مردم و از سمتی دیگر هم باید نسبت به دشمن موضع داشته باشند.

شاید پر بیراه نباشد اگر بگوییم سیاست تنها عرصه ای است که نمی تواند نسبت به جنگ با تزویر رفتار کند و چنین امکانی هرگز وجود ندارد.

و این اتفاق یک فرصت است چون چهره واقعی سیاستمداران و اصحاب سیاست و قدرت را به مردم می نمایاند و از این رهگذر موجب بهبود رأی مردم، ارتقای عقلانیت عمومی و بهجت اصحاب حقیقت می شود.

مثلا در این زمینه می توان به یک یادداشت تازه از علی مطهری، نماینده ادوار مجلس و از چهره های نزدیک به جریان اعتدال که در سایت جماران منتشر شد اشاره کرد که در بخشی از آن پیرامون درگیری تحمیلی ترامپ به مردم ایران می خوانیم: استقامت و پایداری و صبر و تحمل و سلحشوری برای ما عزت و شرافت و آقایی و استقلال ابدی خواهد آورد و خدای ناکرده سستی و ابراز ضعف، اسارت و سرشکستگی و بردگی آمریکا و اسرائیل را در پی خواهد داشت و هیهات منّا الذلّه.[1]

تأکید مطهری بر عبارت راهبردی "هیهات منا الذله" در حالی است که او به لحاظ دسته بندی سیاسی در جرگه کسانی است که گاهی از مذاکره نام برده اند و معقولاتی را هم پیرامون آن پیشنهاد کرده اند. لکن می بینیم که مطهری در عین آن عقلانیت اما بر ذلت ناپذیری ابدی هم اشاره دارد.

در این رابطه لازم است به موضعگیری محمدرضا عارف، فعال اصلاح طلب و معاون اول رئیس جمهور پزشکیان نیز اشاره کنیم که اگرچه به عنوان یک رجل اجرایی و چهره دانشگاهی شناخته می شود اما آنطور که ایسنا گزارش می دهد به تازگی در واکنش به تهدیدات ترامپ در قبال جزیره خارک گفته است:

"ترامپ فقط می‌تواند درباره اعزام سرباز به خارک تصمیم بگیرد؛ اما درباره بازگشت دیگر تصمیم با او نیست. چون از جهنم کسی به خانه برنمی‌گردد."[2]

پر واضح آنکه شورانگیزی و اقتدار محمدرضا عارف در این موضعگیری علیه ترامپ و سربازان، او موجب مسرّت و افتخار هر ایرانی است.

حزب موتلفه اسلامی نیز به تازگی طی بیانیه ای از مدیریت میدانی محمدباقر قالیباف در جریان درگیری اخیر ایران با آمریکا و اسرائیل تقدیر کرد.

به گزارش مشرق، محمدعلی امانی، دبیر کل این حزب اصولگرا در بخشی از این بیانیه خطاب به قالیباف نوشته بود: رفتارشناسی سیاسی و نظامی شما در این جنگ، فراتر از یک عملکرد سازمانی، به یک «مکتب مدیریتی» برای رویش‌های تازه انقلاب تجلی یافت. در دورانی که دشمن با جنگ رسانه‌ای به دنبال القاء یأس و انفعال در میان کارگزاران بود، صلابت شما در تصمیم‌گیری و جسارت در اجرا، روحی تازه در کالبد تشکل‌های سیاسی و نیروهای جوان دمید.[3]

رفتار بصیرانه حزب موتلفه در حالی بود که دشمن و ایادی داخلی او طی روزهای اخیر تقلا کردند مدیریت جهادی و میدانی قالیباف در نبرد اخیر را زیر سوال ببرند.

در وادی فوق الذکر و ماجرای آشکار شدن نهان سیاستمداران در هنگامه جنگ؛ البته همه چیز همیشه مثبت نیست!

کما اینکه شاهد سکوت برخی سیاسیون، احزاب و جریانات سیاسی هستیم و یا مواضع عجیب و غریب برخی سیاستمدارها را نیز در روزهای اخیر دیده و شنیده‌ایم.

همچنانکه دیدیم محسن آرمین، از فعالان جبهه اصلاحات طی یادداشتی در میانه درگیری با آمریکا خواستار بازنگری نظام اسلامی در سیاست های اصولی خود شد و نوشت: مسیر -فعلی حکمرانی- ایران را به جایی رسانده است که تنها سه کشور تجاوز آمریکایی _ اسرائیلی را محکوم کردند و متقابلاً پس از حمله -ایران- به تأسیسات نظامی آمریکا در منطقه تقریباً اکثر قریب به اتفاق کشورها به محکومیت آن پرداختند. این مسیر هرچه زودتر تغییر کند. در غیر این صورت ایران حتی در صورت پایان یافتن این تجاوز همچنان در چرخه فرساینده توان ملی گرفتار خواهد ماند. [4]

به گزارش مشرق، حرکت بر مسیر آنچه که آرمین پیشنهاد کرده است؛ ایران را از تنهایی و البته سربلندی فعلی به کشوری مستحیل در ده ها شورا و کنوانسیون منطقه ای و جهانی تبدیل خواهد کرد که البته پذیرای پایگاه های نظامی آمریکاست، ارض خود را در اختیار دشمن قرار می دهد و توان مقابله با هیچ تهدیدی را هم ندارد.

نسخه ای دقیقا مشابه با اوکراین، ژاپن و یا کشورهای حاشیه خلیج فارس که از ترس تنهایی و مقاومت به فضایی آکنده از بردگی، توهم جهانی شدن و ضعف مفرط پناه برده اند و در مقابل هیچ جنگی هم توان مقاومت یا خنثی سازی حمله را ندارند.

دقت شود که آرمین بر مبنای همین نسخه به ایران اسلامی پیشنهاد می دهد که نسخه موفق حکمرانی خود طی ۴۷ سال گذشته را کنار بگذارد و صرفا از ترس چند قهر دیپلماتیک؛ طوق بردگی و بندگی بر گردن خود بیاندازد و هرآنچه مقاومت و بزرگی و وطن دوستی و دین محوری دارد را به کناری بگذارد.

همانطور که در این مثال ها مشاهده می شود، هریک از رجال و گروه های سیاسی با رفتارهای مختلف خود در میانه درگیری با دشمنان ملت، ماهیت ذاتی و خویشتن خویش را به قضاوت مردم و نظام اسلامی گذاشته اند.

باید از این فرصت جنگ در جهت ارتقای حکمرانی ایرانی و بهبود بصیرت عمومی استفاده کرد. فرصتی که بدانیم که خیلی کم در اختیار مردمان و تاریخ معاصر یک کشور قرار می گیرد.

***

1_https://www.jamaran.news/fa/tiny/news-1703197

2_isna.ir/xdW9dq

3_mshrgh.ir/1799501

4_mshrgh.ir/1798249