به گزارش مشرق، حمید عابدی فعال رسانه در تلگرام نوشت:

در روزگاری که سایه سنگین جنگ بر سر ایران افتاده است، مرزبندی‌های آشنای سیاسی و اجتماعی کارکرد خود را از دست می‌دهند و گسل‌های تازه‌ای در لایه‌های جامعه شکل می‌گیرد. این مرزهای جدید، دیگر براساس ادعاها یا تعلقات سیاسیِ روزمره تعریف نمی‌شوند؛ بلکه معیار اصلی در اینجا «ایستادن» است؛ ایستادن در لحظه‌ای که حضور داشتن و ماندن، با هزینه و خطر همراه است. در دل همین تجربه زیسته و دشوار است که می‌توان از تولد مفهومی تازه سخن گفت: وطن‌وند.

وطن‌وند، مفهومی فراتر از تعریف حقوقی و مدنی شهروند است. شهروندی، مفهومی حقوقی-اداری است که بیش از هر چیز به جغرافیا و اوراق هویتی گره خورده است، اما وطن‌وندی، یک موقعیت اخلاقی و انتخابی آگاهانه برای پاسداری از موجودیت خانه است. وطن‌وند کسی است که در کوران بحران‌ها، وطن را ترک نمی‌کند؛ نه به‌لحاظ فیزیکی، نه در ذهن و نه در موضع‌گیری‌هایش.

در شرایط جنگی اخیر، این تمایز به‌طور عینی خود را نشان داده است. شکاف اصلی، دیگر میان موافقان و مخالفان یک نظام سیاسی نیست، بلکه میان کسانی است که حفظ موجودیت کشور را شرط هر نوع اصلاح و تغییر می‌دانند و کسانی که فروپاشی یا تضعیف آن را قابل توجیه یا حتی مطلوب تلقی می‌کنند. وطن‌وند، نامی است برای گروه نخست؛ کسانی که ایستادن را ــبا تمام هزینه‌هایش- بر خروج، انفعال یا هم‌نوایی با فشار خارجی ترجیح می‌دهند.

وطن‌وندی به شغل، طبقه یا سبک زندگی خاصی محدود نیست. این مفهوم، طیفی از کنش‌ها را در بر می‌گیرد:

وطن‌وند، آن ایرانیِ مهاجری است که در اوج هشدارها و تهدیدها، مسیر بازگشت به کشورش را در پیش می‌گیرد، زیرا می‌داند هویتش بیرون از این جغرافیا معنای کامل خود را از دست می‌دهد؛

وطن‌وند، آن نیروی نظامی است که با آگاهی از خطرات جانی، در ایستگاه‌های پدافندی می‌ایستد و مسئولیت دفاع از امنیت جمعی را می‌پذیرد؛

وطن‌وند، مردمی هستند که با وجود اضطراب‌های شبانه‌روزی، جریان زندگی و حضور در عرصه‌های عمومی را حفظ می‌کنند تا نشان دهند جامعه ایرانی خالی از اراده و منفعل نیست؛

وطن‌وند همان پزشک، کارگر، معلم و دانشجویی است که کار روزمره‌اش را در این شرایط ملتهب، به بخشی از مقاومتِ تاب‌آورانه ملی تبدیل می‌کند؛

وجه مشترک همه این کنش‌ها، نه قهرمان‌گرایی، بلکه پذیرش مسئولیت در لحظه‌ای است که کناره‌گیری آسان‌تر است.

نکته مهم آن است که وطن‌وندی به‌هیچ‌وجه نفیِ نقد یا انکار رنج‌های انباشته‌شده نیست. تفاوت در اینجاست که وطن‌وند، به این درک و بلوغ سیاسی رسیده است که نقد را در چارچوب «حفظ خانه» معنا می‌کند. ازاین‌منظر، هیچ اختلاف داخلی، نمی‌تواند توجیه‌کننده استقبال از تهدید خارجی یا تخریب زیرساخت‌های کشور باشد؛ زیرا «اصلاح»، پیش‌فرضی به نام «بقا» دارد.

اگر به حافظه تاریخی ایران و حتی دیگر ملت‌ها رجوع کنیم، آنچه باقی مانده است، نام کسانی است که در لحظه خطر، موضع خود را روشن کرده‌اند. تاریخ، شهروندانِ بی‌وطن را ثبت نمی‌کند؛ بلکه وطن‌وندان را به یاد می‌سپارد؛ آنان که ایستادند، نه لزوماً آنان که حق داشتند.

در این معنا، وطن‌وند یک واژه احساسی یا تبلیغاتی برای قهرمان‌سازی‌های اغراق‌آمیز نیست؛ بلکه فراخوانی برای بازگشت به مسئولیت‌پذیری ملی در بستر فهم یک وضعیت خاص تاریخی است. واژه‌ای برای نام‌گذاری شکافی که امروز، بیش از هر شکاف سیاسیِ متعارف، سرنوشت‌ساز شده است: شکاف میان ایستادن و نایستادن. در این برهه حساس، هر فرد به فراخور جایگاه خود می‌تواند با طرح یک پرسش ساده، مسیرش را مشخص کند: «اگر این خانه آسیب ببیند، من کجای تاریخ ایستاده‌ام؟» پاسخ به همین پرسش، مرز میان انفعال و پیوستن به جمع وطن‌وندان را روشن می‌کند.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.