به گزارش مشرق، محمد زعیم‌زاده، سردبیر روزنامه فرهیختگان طی یادداشتی نوشت:

هلی‌کوپتر که در شش‌قدم ژاپن به پرواز درآمد کار سامورایی‌ها تمام شد؛ وحید هاشمیان گل دوم را زد، گزارشگر هرچه در توان داشت و نداشت فریاد کشید، ژاپنی‌ها شانس آوردند که سومی و چهارمی را نخوردند، بازی بزرگ را بردیم. غول‌کشی کرده بودیم. قورباغه‌مان را قورت داده بودیم و در یک‌قدمی صعود به جام جهانی بودیم؛ وسط تعطیلات نوروز سال ۸۴ سکوهای سیمانی آزادی شرمنده مردم شده بودند و با خون شرمنده‌تر هم شدند. عادل فردوسی‌پور این پیروزی را به مقام‌معظم‌رهبری، خانواده معظم شهدا و مردمی که سنگ‌تمام گذاشته بودند، تقدیم کرد.

پریشب فینال لیگ قهرمانان اروپا بین پاری‌سن ژرمن و آرسنال بود، ۱۲۰ دقیقه قبل از اینکه گابریل پنالتی را به ساعت ورزشگاه پوشکاش‌آره‌نا بکوبد و پاریس دوباره پایتخت اروپا بشود؛ فردوسی‌پور یک بیانیه ۲۹ ثانیه‌ای خواند. او گفت فراموش نمی‌کند که در چند ماه اخیر چه روزهای سختی بر مردم ما گذشته و چه جان‌های بی‌گناهی از دست رفته‌اند و این گزارش بازی را به مردمی که از میان ما رفتند و می‌توانستند تماشگر پر شور این بازی باشند، تقدیم کرد. عادل دوباره فوتبال گزارش کرد؛ اما این بار مردم صدای او را از فرستنده‌های جماران نمی‌شنیدند، از کل فینال با صدای عادل همان ۲۹ ثانیه توسط دارودسته زاکربرگ به گوش بخشی از مخاطب رسید.

از آن عصر پرشور فروردین تا این روزهای پرحادثه‌ خرداد، ۲۱ سال گذشته است، اندازه‌ عمر برنامه سوگلی و بی‌رقیب ۹۰. عادل دوباره یک هدیه‌ فوتبالی به مردم داد اما کدام مردم؟ عادل حتی دوست ندارد آن‌ها را ببیند. برخلاف ۲۱ سال قبل که مردم مفهومی انضمامی و روشن داشت او این بار از یک مفهوم انتزاعی صحبت می‌کند؛ از مردمی که جان خود را در چند ماه اخیر ازدست‌داده‌اند. واقعاً مردم جان خود را ازدست‌داده‌اند یا شهید شده‌اند؟

او جوری می‌گوید مردم جانشان را ازدست‌داده‌اند که گویی ۷۰۰۰ نفر در این ایام بر اثر بی‌احتیاطی در رانندگی جان باخته‌اند یا پرخوری کرده‌اند و کبدشان چرب شده. عادل چند باری در این ایام برنامه‌هایش را تعطیل کرده است، هم بعد از جنگ ۱۲ روزه، هم در وقایع دی و هم در جنگ رمضان. او شاید همه اتفاقات را ندیده. شاید بد نباشد یک بار برایش ماجرا را مرور کنیم. او حتماً خبر ندارد در خرداد ۱۴۰۴ رژیم کودک‌کشی که ۷۰۰۰۰ نفر را در غزه سلاخی کرد، ناجوانمردانه به خاک کشورمان حمله کرد، هم فرماندهان ایرانی را کشت و هم نوزاد دوماهه را؛ از ژنرال محمد باقری تا رایان قاسمیان، این‌ها نه سکته کردند و نه تصادف؛ کرونا هم نگرفتند؛ همه را نتانیاهو و ترامپ کشتند همراه با ۱۲۰۰ نفر دیگر؛ اما ایران ایستاد و به دشمن باج نداد.

عادل‌خان! شاید اینترنتت جوری قطع بوده که خبر نداشته باشی موساد در دی‌ماه اعتراضات مردم ایران را ربود و ایرانی را به جنگ ایرانی کشاند. زبانت که هنوز خوب است. توییت پمپئو، وزیر خارجه سابق رئیس باند پدوفیلی‌ها را درباره‌ وقایع دی‌ماه بخوان که از حضور مأموران موساد در خیابان‌های تهران می‌گوید. اگر حوصله بیشتری داشتی گزارش تفصیلی اسرائیل‌هیوم را بخوان که تکلیف اسرائیل و اعتراضات ایران را مشخص کرده است. راستی واقعاً این‌قدر اینترنت نداشتی که هیچ‌چیز از میناب نخواندی و ندیدی؟

عادل‌خان! می‌دانی مادر ماکان هنوز به دنبال پیکر پسرش وجب‌به‌وجب اطراف مدرسه «شجره طیبه» را می‌گردد؟ می‌دانی موشک تاماهاک از کجا آمده بود؟ می‌دانی بچه‌های میناب عاشق فوتبال بودند؟ تو فوتبال را خوب می‌فهمی. اسم آراز احمدی‌زاده را شنیده‌ای؟ او عاشق فوتبال بود؛ یک پرسپولیسی سه‌نبش. خدا را چه دیدی شاید اگر تاماهاک‌ها سراغش نمی‌رفت می‌شد مهدی طارمی ۲. اشتباه کردم ریزنقش بود. جنوبی‌ها خوش‌تکنیک هم هستند. شاید می‌شد مهدی قائدی؛ اما الان زیرخروارها خاک است در کربلای میناب. واقعاً خیلی‌سخت است انتخاب بین فاطمه سالاری و هگست؟ بین هنا دهقانی و روبیو؟ خیلی‌سخت است که کلیپ ۲۹ ثانیه‌ای‌ات بشود ۳۹ ثانیه و بگویی آی مردم! در جریان باشید قاتل فرشته‌های میناب دارودسته باند اپستین هستند؟

عادل خان! تو [که پیروزی مقابل ژاپن را به آقاسیدعلی تقدیم کردی] که باور نکردی رهبری در پناهگاه است یا به روسیه گریخته؟ تو بیت زیاد رفته بودی. یادت است با رامبد و رضا عطاران در حیاط روبه‌روی حسینیه روی زمین نشستی و از جوان ایرانی با جناب رهبر گفتی؟ او مثل مرد پای مردمش و جوان ایرانی ایستاد. همان موشکی که ماکان را از ما گرفت. قلب ما را هم در خیابان کشوردوست نشانه رفت.

حضرت استاد! مردم ایران و نظام جمهوری اسلامی دوشادوش هم جلوی آمریکا و اسرائیل ایستادند و هواپیمای نظامی آن‌ها را به کوه اراده کوبیدند. اگر دوباره جنگی هم بشود، دوباره می‌ایستند تا من و تو با آرامش قهرمانی انریکه را ببینیم و لیچار بار کنیم به دفاع اتوبوسی آرتتا، اما بدان این رسمش نیست که مردم را تحریف کنیم و به قاتلان آن‌ها آوانس بدهیم.

آقای عادل! این چه مرضی است که جرئت نمی‌کنید به حیوان‌هایی چون نتانیاهو و ترامپ که حداقل ۷۰۰۰ ایرانی را کشته‌اند بگویید بالای چشمتان ابرو است؟ کجای دنیا تسامح با قاتل نماد روشنفکری و استقلال است؟ تو، فرهادی، شهاب حسینی و... از عبدالکریم سروش، محمود امید سالار، مهاجرانی، عبدالکریمی و... روشنفکرتر هستید یا از پپ، یامال، کانتونا، خاویر باردم و... مشهورترید؟

بغض نسبت به فلان مدیر سیما، فلان سیاست نظام و... حتی اگر درست هم باشد به ما هیچ مجوزی نمی‌دهد که جلوی جنایت‌کار سر خم کنیم. ما می‌دانیم شما از جنس مزدک نیستی. سر زدنت به شریف در روز سی‌وNام جنگ بعد از جنایت صهیونیست‌ها را به فال نیک می‌گیریم، اما بدان آن مردمی که من و شما از آن‌ها دم می‌زنیم و قرار است ایران را بسازند و بسازیم، همان‌هایی هستند که اسرائیل و آمریکا علی‌السویه موشک‌بارانشان می‌کنند.

موشک‌های آمریکایی و اسرائیلی که می‌آمد از کسی سؤال نمی‌کرد تو طرف‌دار گشت ارشادی یا مخالف آن؟ تو نماز جمعه می‌روی یا در لواسان پلاسی؟ تو اصلاح‌طلبی یا اصولگرا؟ چاشنی این موشک‌ها هم خباثت پهلویست‌ها و رجویست‌ها و فرخ‌نژادها و احسان کرمی‌ها و... بود و یادمان باشد، گام اول ایران‌دوستی و مردم‌دوستی باج ندادن به ایران‌ستیزان است و سانسور نکردن جنایت ترامپ و نتانیاهو. آقای عادل! ایرانی و مردمی باش.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.