به گزارش مشرق، از ابتدای جنگ ایران تمرکز عملیاتی خود را به‌گونه‌ای تنظیم کرده بود که حدود ۶۰ درصد از توان و عملیات‌ها متوجه پایگاه‌های آمریکایی و حدود ۴۰ درصد متوجه اهداف رژیم صهیونیستی باشد.

در حالی که آمریکا و اسرائیل در روزهای ابتدایی جنگ مدعی بودند آسمان ایران را در اختیار گرفته‌اند، ایران در مدت کوتاهی توانست موازنه را تغییر دهد و حتی در برخی مقاطع ابتکار عمل عملیاتی را در منطقه به دست بگیرد.

از سوی دیگر، یکی از سناریوهایی که آمریکا و رژیم صهیونیستی برای فشار بر ایران در نظر گرفته بودند، استفاده از گروه‌های تجزیه‌طلب در مرزهای شمال‌غربی ایران بود. اما با ورود نیروهای زمینی ارتش و سپاه و همچنین استفاده از توان موشکی و پهپادی برای هدف قرار دادن مقرهای این گروه‌ها ــ به‌ویژه در اقلیم کردستان عراق و برخی پایگاه‌های مرتبط با نیروهای ویژه آمریکا ــ این سناریو نیز تا حد زیادی خنثی شد و در حال حاضر تهدید قابل توجهی از آن ناحیه مشاهده نمی‌شود.

در مجموع می‌توان گفت در حوزه نظامی، جمهوری اسلامی توانست در مدت کوتاهی موازنه قوا را برقرار کند و در برخی حوزه‌ها حتی دست برتر و ابتکار عمل عملیاتی را به دست بگیرد.

در حوزه زیرساختی نیز پس از آنکه برخی زیرساخت‌های ایران هدف قرار گرفت، پاسخ متقابل و متناسبی علیه زیرساخت‌های طرف مقابل انجام شد؛ به‌گونه‌ای که اکنون برخی مقامات آمریکایی تلاش می‌کنند مسئولیت حملات به زیرساخت‌ها را از خود دور کنند و آن را به رژیم صهیونیستی نسبت دهند، چرا که نگران گسترش حملات متقابل ایران به زیرساخت‌های انرژی در منطقه هستند.