به گزارش مشرق، مهدی محمدی مشاور رئیس مجلس در امور راهبردی در تلگرام نوشت:

آنچه در ۷۲ ساعت اخیر در آب‌های خلیج فارس و دریای عمان رخ داده، نه یک حادثه گذرا، که آغاز فصل جدیدی از یک رویارویی راهبردی است. برخلاف تصور رایج، جنگ هرگز تمام نشده بود؛ آنچه شاهدش هستیم، تغییر فاز تنش از تقابل کنترل‌شده به مرحله‌ای عملیاتی و تعیین‌کننده است.

ضرب‌الاجل پنهان ترامپ برای پایان دادن به این ماجرا تا نیمه خردادماه است؛ نقطه‌ای که ذخایر سوخت جهانی ته کشیده و فروپاشی اقتصادی، شکست سیاسی ویرانگری را برای کاخ سفید رقم خواهد زد. ترامپ که اهل پذیرش شکست نیست، اکنون دست به عملیات‌هایی انتحاری می‌زند تا شاید آبروی از دست رفته را بازگرداند. اما مشکل اینجاست که آمریکا در پشت صحنه مذاکرات نیز دستش خالی است و هیچ پیروزی نمادینی برای ارائه ندارد.

چرا به سمت افزایش تنش می‌رویم؟ چهار دلیل عمده:

۱. تحقیر سنگین آمریکا در نبرد ۴۸ ساعت پیش در تنگه هرمز.
ارتش این کشور که تلاش داشت با عبور شناورهایش قدرتنمایی کند، نه تنها موفق نشد بلکه امشب در تلاش برای جبران، ضربه بزرگتری خورد. این بار تاریخ، ماه‌ها بعد ابعاد فاجعه را روایت خواهد کرد؛ همان‌طور که حالا تازه اعتراف می‌کنند ۲۸۲ نقطه‌شان در منطقه منهدم شده است.

۲. ورود رسمی ایران به فاز «پاسخ نظامی به محاصره دریایی».
این یک چرخش استراتژیک است. ایران دیگر محاصره را تحمل نمی‌کند و امشب با آتش گشودن بر شناورهای متجاوز، ثابت کرد مزاحمت برای کشتی‌های ایرانی هزینه‌ای سنگین دارد. این تصمیم، صفحه جنگ را برای همیشه ورق خواهد زد.

۳. پروژه اسرائیل برای جلوگیری از کاهش تنش.
تل‌آویو و برخی متحدان منطقه‌ای نیازمند تزریق مداوم بحران هستند تا فرصت ضربه زدن به زیرساخت‌ها و رهبران ایران را پیدا کنند. صهیونیست‌ها می‌دانند اگر این جنگ با مشارکت آمریکا را از دست بدهند، دیگر هرگز چنین فرصتی نصیبشان نخواهد شد.

۴. تولد یک بازدارندگی جدید دریایی.
آمریکایی‌ها باید فراموش کنند می‌توانند آزادانه در سواحل جنوبی ایران گشت‌زنی کنند. از امشب، حتی در آب‌های بین‌المللی جنوب کشور نیز با آتش و گلوله مواجه خواهند شد. تنگه هرمز روزبه‌روز بسته‌تر می‌شود، مگر برای کسانی که طبق قوانین ما و با تضمین امنیتی ایران تردد کنند.

در صحنه عملیاتی شب کذشته، دو رویداد مهم هم‌زمان شدند: مزاحمت آمریکا برای دو کشتی ایرانی در جاسک و فجیره، و تلاش سه شناور جنگی آمریکا برای فرار از تنگه. این بار اما ابتکار عمل در دست ایران بود. شناورهای فراری آسیب جدی دیدند و ادعای «سالم بودن» آن‌ها مضحک است. اگر آسیبی ندیده بودند، چرا ناگهان پایگاه‌های ساحلی را هدف گرفتند؟

واقعیت راهبردی این است: ارتش آمریکا به وضوح از قرار گرفتن در تیررس ایران وحشت دارد و بیشتر از آنکه بجنگد، فرار می‌کند. دشمن بر سر یک دوراهی گیر کرده؛ یا تداوم جنگ و تحقیر روزافزون، یا پذیرش شرایط ایران در اتاق مذاکره و تثبیت پیروزی ما. راه سومی در کار نیست.

تا نیمه خرداد، عملیات‌های «حفظ آبرو» از سوی محور آمریکا-اسرائیل ادامه خواهد یافت، اما آن‌ها جرأت آغاز یک جنگ تمام‌عیار دیگر را ندارند. ظهور یک ایران پیروز از دل جنگی که قرار بود نابودمان کند، چنان تبعات ژئوپلتیکی عظیمی دارد که برای غرب چیزی جز شکست مطلق باقی نمی‌گذارد.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.