به گزارش مشرق، محمد مجاور شیخان در یادداشتی نوشت:

در جنگ‌های جدید، نخستین هدف همیشه خاک کشورها نیست؛ روح ملت‌هاست. دشمن اگر نتواند سرزمین را بشکند، تلاش می‌کند «تاب‌آوری اجتماعی» را فرسوده سازد؛ همان سرمایه‌ای که ملت‌ها را در روزهای دشوار، مقاوم نگاه می‌دارد. امروز نیز مهم‌ترین میدان نبرد علیه ایران اسلامی، میدان اقتصادی و روانی است.

در نزدیک به سه ماه گذشته، خیابان‌های ایران به یکی از مهمترین کانون‌های تولید قدرت ملی تبدیل شده اند. حضور مردم، آرامش اجتماعی و احساس تعلق ملی نشان داد که ملت ایران همچنان بزرگترین پشتوانه امنیت و اقتدار کشور است. این سرمایه اجتماعی، حاصل اعتماد، احساس هویت مشترک و پیوند تاریخی مردم با ایران است و طبیعی است که چنین ظرفیتی، اصلی‌ترین هدف عملیات دشمن قرار گیرد.

واقعیت آن است که پس از ناکامی دشمن در شکستن اراده ملت ایران، تمرکز او بر تشدید فشار اقتصادی و اخلال در معیشت مردم قرار گرفته است. در این الگو نارضایتی عمومی از طریق التهاب اقتصادی، ناامنی روانی و تضعیف امید اجتماعی هدفگذاری شده تا نوعی «فرسایش تدریجی توان ملی» را رقم زند . البته بخشی از دشواری‌های معیشتی، طبیعت هر جنگ است؛ اما آنچه در قالب احتکار، اخلال در بازار، سوداگری و سوءاستفاده از نیاز مردم به وقوع می پیوندد، ربط و نسبت مستقیمی با جنگ و فشارهای خارجی ندارد.

کسانی که آگاهانه معیشت مردم را هدف قرار می‌دهند، در واقع به یکی از حلقه‌های پروژه فشار علیه ملت ایران تبدیل می‌شوند؛ زیرا امنیت اقتصادی، جزئی جدایی‌ناپذیر از امنیت ملی است و تعرض به آن، باید با واکنشی فراتر از تخلفات معمول اقتصادی مواجه شود. تجربه بسیاری از کشورها نشان می‌دهد که در شرایط جنگی، اخلال‌گران اقتصادی عملاً نقش پیاده‌نظام جنگ ترکیبی را ایفا می‌کنند. از همین رو، برخورد بازدارنده، قاطع و سریع با شبکه‌های احتکار و اخلال در بازار، ضرورتی انکار ناپذیر در حوزه امنیت ملی است.

در کنار این تهدید، خطر دیگری نیز وجود دارد که اگرچه آرام و تدریجی عمل می‌کند، اما می‌تواند در بلندمدت به انسجام ملی آسیب بزند؛ تبدیل خیابان و اجتماعات مردمی به میدان تسویه‌حساب‌های جناحی و دوقطبی‌سازی‌های کاذب. امروز خیابان، نماد وحدت ملی ایرانیان است؛ نه عرصه رقابت‌های محدود و درون گفتمانی. هرگونه مصادره این سرمایه اجتماعی به نفع منازعات جناحی، در نهایت به فرسایش اعتماد عمومی و کاهش همبستگی ملی منتهی خواهد شد.

امروز کشور بیش از هر زمان دیگر به مسئولیت‌پذیری و حفظ همدلی ملی نیاز دارد. همه مسئولان، رسانه‌ها، گروه‌های سیاسی و کنشگران اجتماعی باید مراقب باشند که گفتار و رفتارشان ناخواسته در مسیر ناامیدی، اعتمادزدایی و شکاف اجتماعی قرار نگیرد. فراموش نکنیم که ایران اسلامی در همه بزنگاه های تاریخی، هر گاه که بر سرمایه اجتماعی، امید و وحدت ملی تکیه داشته، از بحران‌ها عبور و تهدیدها را به فرصتی برای بازتولید قدرت ملی تبدیل کرده است.