iهر وقت تصویر این جانباز عزیز و بزرگوار رو می بینم ، بی اختیار اشکم در میاد . عظمت و ابهت و فداکاری این عزیز و سایر جانبازان باعث میشه آدم احساس حقارت کنه .
دلاور جانباز وطن ما مردم تا ابد مدیون شما هستیم
با اشک راهی را که شما در ان راه می روید می شوییم و خاک پایتان را طوطیا چشممان می کنیم
دست و یای شما دلاوران رزمنده را می بوسیم و به ان بوسه افتخار می کنیم
ننگ بر وطن فروشان و دنیا پرستان
من هر وقت این شهید زنده رو میبینم میخوام زمین دهن وا کنه و منو ببلعه؛ از خجالت و شرمندگی این که هیچ جوره نمیتونم جبران کنم حقی که به گردنم داره رو در ایجاد امنیت و آرمش کشور
خیلی دوست دارم جور دیگه ای فکر کنم ولی نمیتونم و هی این فکر میاد تو سرم که چندوقت که بگذره همه این جوان فداکار را یادشون میره و خودش و خانوادش تنها میمونن با یک دنیا رنج و سختی. انشاالله که اینجوری نشه و انشاالله که خدا سایه جنگ را برای همیشه از سر مردم عزیز ایران برداره