image.png

روایت یک معلم متفاوت؛ شهیده «زهرا حداد عادل» با نگاهی فراتر از آموزش رسمی، تلاش می‌کرد استعدادهای جوان را شناسایی و حمایت کند و حتی برای یک ایده خام، اعتبار و زمان خود را هزینه می‌کرد.

سرویس فرهنگ و هنر مشرق - سید محمود رضوی در برنامه «پدر امت» در واکنش به پرسش مجری درباره پیگیری امور فرهنگی توسط خانواده حضرت آیت‌الله خامنه‌ای اظهار کرد:رهبری به‌صورت خانوادگی فیلم‌های برگزیده را تماشا می‌کردند، اما این پیگیری‌ها صرفاً به تماشای فیلم همراه ایشان محدود نمی‌شود. برای مثال، در یکی از جشنواره‌های گذشته (نه جشنواره اخیر)، یکی از فیلم‌ها بسیار مورد توجه قرار گرفته بود و بلیت‌های آن به‌سختی پیدا می‌شد. این فیلم جزو آثاری نبود که «آقا» درخواست تماشای آن را داشته باشند.

در همین زمینه، آقای دکتر مصباح با من تماس گرفتند و گفتند که تمایلی ندارند این موضوع را علنی کنند، اما خانواده و چند نفر دیگر قصد دارند آن فیلم را ببینند و پرسیدند آیا امکان هماهنگی وجود دارد یا خیر. من نیز هماهنگی لازم را با یکی از سینماها انجام دادم تا به‌عنوان مهمان، امکان تماشای فیلم فراهم شود.

در ادامه، رضوی با اشاره به ترکیب افرادی که در آن سانس حضور داشتند، افزود: سه یا چهار نفر در آن برنامه حضور داشتند که احتمالاً یکی از همراهان همسر حاج‌آقا مصباح و نیز آقا فرید (حدادعادل) در میان آن‌ها بودند. این موضوع نشان‌دهنده خُلق فرهنگی خانواده رهبر انقلاب است؛ خانواده‌ای که اساساً دارای روحیه و منش فرهنگی هستند.

وی در ادامه و در پاسخ به اشاره مجری درباره حضور شهیده دکتر زهرا حدادعادل در برنامه‌های تئاتری گفت: اگر قرار باشد در این‌باره صحبت کنم، لازم است نکته‌ای شخصی را نیز بیان کنم. فرزندان من در مدرسه فرهنگ تحصیل می‌کنند و من از نزدیک با فعالیت‌های ایشان آشنا بوده‌ام.

واقعاً برای من دشوار است که سرکار خانم زهرا حدادعادل را با عنوان «شهیده» خطاب کنم، چرا که ایشان همچنان برای من بسیار زنده و حاضر هستند. دلیل این موضوع را توضیح می‌دهم. فرزندان من، چه در مقطع دبستان و چه در دبیرستان، با ایشان در ارتباط بودند و به‌ویژه در دبیرستان، حضور ایشان پررنگ‌تر بود. ایشان عملاً مسئول فرهنگی مدرسه محسوب می‌شدند. فعالیت‌های ایشان تنها به تماشای تئاتر محدود نبود، بلکه علاوه بر برگزاری نمایش، جشنواره تئاتر نیز برگزار می‌کردند.

رضوی ادامه داد: در سال ۱۴۰۲، اگر اشتباه نکنم، پس از ثبت‌نام دانش‌آموزان، هزینه‌های مدرسه افزایش یافت. جلسه‌ای در انجمن اولیا و مربیان برگزار شد و در گزارش مالی اعلام شد که مبالغ دریافتی، کفاف برنامه‌های فوق‌برنامه را نمی‌دهد. یکی از پیشنهادها این بود که از خانواده‌ها هزینه اضافی دریافت شود، اما خانم دکتر ماهورزاده با این پیشنهاد مخالفت کردند.

در نهایت مقرر شد با خانم دکتر حدادعادل صحبت شود تا جشنواره تئاتر برگزار نشود. من این موضوع را با ایشان مطرح کردم، اما ایشان مخالفت کردند و گفتند: «مدرسه هیچ، اولیا هیچ؛ خودم این جشنواره را برگزار می‌کنم.» من توضیح دادم که برگزاری چنین برنامه‌ای مستلزم هزینه‌های متعددی از جمله دعوت استاد، گریمور، اجاره سالن و پذیرایی است و پیشنهاد کردم که امسال این برنامه برگزار نشود. اما ایشان در پاسخ گفتند: «تفاوت ما همین‌جاست. درس را همه می‌دهند، اما این فعالیت‌هاست که به شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان کمک می‌کند. تئاتر تنها یک برنامه نیست، بلکه بستری برای آموزش مهارت‌ها و پرورش شخصیت است.»

وی افزود: ایشان تأکید داشتند که به‌جای حذف یک برنامه فرهنگی، باید راهی برای تأمین آن پیدا کرد و می‌گفتند: «نگویید حذفش کن، بگویید چگونه می‌توان آن را ایجاد کرد.»

رضوی در ادامه با اشاره به پیگیری‌های شخصی مرحوم حدادعادل گفت: ایشان تنها یک معلم نبودند، بلکه علاوه بر تدریس، معاون فرهنگی مدرسه نیز بودند. در عین حال، به‌عنوان عروس رهبر انقلاب، همسر یکی از فرزندان ایشان و مادر سه فرزند، مسئولیت‌های متعددی بر عهده داشتند.

وی افزود: روزی با من تماس گرفتند و گفتند کاری با من دارند، اما تأکید کردند که این موضوع مربوط به مدرسه نیست و خودشان برای دیدار خواهند آمد. در جلسه‌ای که برگزار شد، ایشان جوانی را همراه خود آورده بودند و گفتند این فرد طرحی برای یک انیمیشن دارد و از من خواستند در صورت امکان به او کمک کنم. طرح اولیه، از نظر فنی قابل‌قبول اما از نظر پختگی نیازمند کار بیشتر بود.

رضوی ادامه داد: با وجود اینکه این حوزه تخصص من نبود و تمایلی به ورود به آن نداشتم، ایشان با جدیت پیگیر حمایت از آن جوان بودند. در نهایت تأکید کردند که هدفشان کمک به یک جوان مستعد است. این جوان از فارغ‌التحصیلان مدرسه فرهنگ بود و طرح او از طریق مدرسه به ایشان معرفی شده بود.

وی در پایان خاطرنشان کرد: آنچه در این ماجرا اهمیت دارد، شیوه حمایت ایشان است. در حالی که می‌توانستند از مسیرهای رسمی و با اتکا به جایگاه خانوادگی خود، موضوع را به نهادهایی مانند بنیاد پویانمایی، بنیاد فارابی یا سازمان صدا و سیما ارجاع دهند، چنین نکردند و ترجیح دادند از ارتباطات غیررسمی خود برای حل مسئله استفاده کنند. این رویکرد، نشان‌دهنده ادامه همان مسیر فرهنگی است که در این خانواده جریان دارد و به حمایت عملی از جوانان منجر می‌شود.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

نظرات

  • انتشار یافته: 1
  • در انتظار بررسی: 0
  • IR ۱۵:۵۷ - ۱۴۰۵/۰۲/۰۴
    20 4
    باشه باور کردیم🤣🤣

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده

برگزیده ورزشی

برگزیده عکس