به گزارش مشرق، سید مصطفی صابری فعال رسانه در تلگرام نوشت:

روزگار عجیبی است؛ چراکه ترامپ آدم هایی را درگوشه گوشه دنیا با هم متحد کرده که کمتر زمانی بود که در موضوعی با هم اتفاق نظر داشته باشند. رئیس جمهوری که با لحن زشت درباره همسر مکرون صحبت می کند، چند کشور را که حاضر به همکاری با ارتشش در عملیات نظامی علیه ایران نبودند، تهدید کرد و حالا در تازه ترین شاهکارش! حتی به پاپ هم توهین کرده و بعد هم خودش را در قامت مسیح به تصویر کشیده. برای همین در گوشه و کنار دنیا آدم هایی با دیدگاه های سیاسی متنوع و جهان بینی متفاوت درباره رفتارهای زشت ترامپ اتفاق نظر دارند و بین آن ها جامعه مسیحیت کاتولیک از همه بیشتر این رئیس جمهور خودشیفته را مورد نقد قرار می دهد؛ چراکه دونالد ترامپ در شبکه اجتماعی‌اش نوشت که پاپ لئو پیشوای کلیسای کاتولیک جهان در برابر جرم «ضعیف» است، در سیاست خارجی «بد عمل می‌کند» و باید «شکرگزار» باشد که اصلاً به مقام پاپی رسیده.

پاپ لئو چهاردهم اولین آمریکایی در تاریخ که به مقام پاپی رسیده، در واکنش به جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران گفته بود: «خودپرستی و پول‌پرستی دیگر کافی است. نمایش قدرت بس است. جنگ بس است.» او «توهم قدرت مطلق» را عامل تشدید جنگ دانست. اما نه نام ترامپ را برد، نه حمله مستقیمی کرد. فقط از صلح گفت. اما همین مقدار کافی بود تا ترامپ از کوره در برود. چرا؟ چون در منطق ترامپ، هر صدایی که با او همراه نباشد، دشمن است. حتی اگر آن صدا از واتیکان و از جانب شخصی با جایگاه پاپ بلند شود که رهبر معنوی میلیاردها نفر در جهان است.

هرچند بیشتر روسای جمهور قبلی آمریکا هم چندان به دیدگاه های کلیسا اعتنایی نداشتند اما لااقل در حفظ ظاهر ماجرا موفق بودند و برای همین در تاریخ آمریکا، هیچ رئیس‌جمهوری تا این حد به پاپ حمله و توهین نکرده است. اما این رفتار برای کسانی که رفتارهای شخصیتی مثل ترامپ را دقیق و از منظر روان شناسی دنبال می‌کنند، چندان غافلگیرکننده نیست. ترامپ الگویی ثابت دارد: هر نهاد، شخصیت یا صدایی که از او انتقاد کند، باید مورد تمسخر و توهین باشد؛ چراکه آنچه برایش مهم است بالاتر بودن خودش است و جالب تر این که این صحبت ها علیه دیگران منجر به جلب احترام واقعی هم برایش نمی شود و مردم دنیا چنین رفتاری را نشانه ضعف شخصیتی رئیس جمهوری می دانند که آن قدر از تصویر خودش در نگاه دیگران نامطمئن است که مدام باید با توهین و تخریب خودش را تثبیت کند.

البته ورای مردم کشورهای مختلف، برخی سیاستمداران جهان عرب و همچنین برخی آدم های معروف در این مسیر با ترامپ همراه بودند. به طور مثال ماجرای اینفانتینو، رئیس فیفا، نمونه خوبی است از همراهی یک نهاد با رفتارهای زشت ترامپ. درست وقتی برخلاف اشتیاق کودکانه ترامپ برای صلح نوبل، دستش از این عنوان کوتاه ماند، اینفانتینو در مراسم قرعه‌کشی جام جهانی ۲۰۲۶، برخلاف شأن و جایگاه یک مقام ورزشی بین‌المللی، جایزه صلح به ترامپ داد. این تملق آشکار، نه‌تنها اعتبار فیفا را خدشه‌دار کرد، بلکه به تقویت همان توهمی کمک کرد که ترامپ را به این باور رسانده که همه باید مجیزش را بگویند. جالب این جاست که حمله ترامپ به پاپ، حتی در میان حامیان سرسختش هم با انتقاد مواجه شد. البته که این ماجرا در خلأ اتفاق نیفتاده است. آمریکا و اسرائیل با ایران وارد جنگ شده‌اند. ترامپ با پایین‌ترین محبوبیت دوره ریاست‌جمهوری‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کند. چند ماه تا انتخابات میان‌دوره‌ای مانده. در چنین شرایطی، هر صدایی که از جنگ انتقاد کند، برای او تهدید سیاسی است؛ حتی اگر آن صدا از واتیکان بیاید.

جالب تر این که پاپ از «توهم قدرت مطلق» گفت. ترامپ با حمله به او، ناخواسته ثابت کرد که این توصیف تا چه حد دقیق است. ترامپ برخلاف ژست هایش نه از سر قدرت، بلکه در جایگاه انفعال محض به دیگران حمله می کند، حتی اگر این تقابل با نهادی چندهزارساله باشد و گویای این است که ترامپ حرمتی برای هیچ چیز قائل نیست نه یک رهبر مذهبی، نه مفاهیم با ارزش انسانی مثل صلح و کسی که این چنین بی محابا رفتار کند خطری برای ابعاد مختلف امنیت دنیاست و واکنش نشان دادن به رفتار که علناً تجارت جنگ علیه اخلاقیات است آزمون مهمی برای مدعیان آزادی بیان و صلح در سراسر جهان است.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.