اغلب سیاست مدار ها قبل از به قدرت رسیدن می خواهند مردم را خوشبخت کنند اما بعد از به قدرت رسیدن تنها کسی که خوشبخت می شود خودشانند همه قبل از به قدرت رسیدن ادعاهای گزاف می کنند که چنین کنم و چنان کنم اما وقتی به قدرت می رسند انگار نه انگار این همان است قبل از انتخاب نوکر مردم، صدای مردم و بعد دیکتاتوری بداخلاق و متعصب قبل از آن طرفدار سادگی و بعد از آن غرق در ثروت و مکنت شبیه مرد خواستگاری که قبل ازدواج هزار قول عاشقانه به نامزدش می دهد اما بعد ازدواج جز مشت و لگد و اهانت و خیانت و بی اخلاقی نثار او نمی کند ما نمی گوییم ملت بی ایراد است دولت هم عصاره ملت است اما این قدرت چه ساحره ایی است که انسان ها را تا این حد عوض می کند!