سرویس سیاست مشرق- در روزهایی که تمام ظرفیت کشور باید برای مقابله با جنگ ترکیبی دشمنان خارجی (رژیم صهیونیستی، آمریکا و شبکه های نیابتی) باشد، ناگهان ویدئویی در فضای مجازی منتشر می شود که در آن، فردی در یک ساختمان به ظاهر قدیمی اما نوساز مشغول شعرخوانی است.

پس از پخش این ویدئو مهره های وابسته به انجمن منحله حجتیه این مکان را خانه حسینعلی نوری(سرکرده بهائیان) معرفی می کنند.

حال نکته مهم این است که واقعیت میدانی چیست؟ آیا این فیلم در خانه ای که زمانی محل سکونت پدر حسنعلی نوری (میرزا عباس نوری) بوده ضبط شده یا یک مکان کاملاً متفاوت و بی ربط است؟ مهم تر از همه، هدف اصلی از این جریان سازی خطرناک چیست؟

اولین و مهم ترین نکته ای که هر بیننده بی طرفی به آن اذعان می کند، قدمت و فرسودگی مکان تاریخی موسوم به «خانه پامنار» است.

این بنا که در محله ای قدیمی و بافت فرسوده تهران قرار دارد، سال هاست که خالی از سکنه بوده و هیچ فیلم مستند و غیرقابل انکاری وجود ندارد که نشان دهد این مکان مشخص، همان لوکیشنی است که فرد مذکور در آن ویدئوی منتشر شده مشغول به حرف زدن بوده است.

تمام شواهد حاکی از آن است که فیلم اصلی در یک مکان کاملاً متفاوت، احتمالاً یک ساختمان بازسازی شده یا یک استودیوی شخصی ضبط شده و سپس با استفاده از تکنیک های تدوین و مونتاژ، آن را به خانه پامنار منتسب کرده اند.

این همان روش کلاسیک «جعل لوکیشن» است که سال هاست توسط شبکه های معاند و فرقه های تجزیه طلب برای تحریک احساسات عمومی و ایجاد التهاب کاذب استفاده می شود.

با این وصف، تمام ادعاهایی که توسط مهره های انجمن منحله حجتیه مبنی بر «احیای پایگاه فرقه ای در قلب پایتخت» یا «تشکیل اتاق فرمان بهائیان در خانه پامنار» منتشر می شود نه تنها بی پایه و اساس است بلکه مصداق بارز بهره برداری ابزاری از جامعه مذهبی تهران برای جریان سازی خاص است.

این مهره های شناخته شده، با آگاهی کامل از حساسیت های افکار عمومی و نهادهای حاکمیتی تلاش می کنند تا با بزرگ نمایی یک خانه مخروبه و نسبت دادن آن به شخصیتی فرقه ای، دو هدف راهبردی را دنبال کنند.

هدف اول، تمرکز کشور که باید تمام توان خود را برای خنثی سازی توطئه های رژیم اسرائیل و آمریکا به کار گیرند، ناچار می شوند برای رسیدگی به یک «خانه قدیمی» که هیچ فعالیت واقعی در آن جریان ندارد، انرژی و زمان صرف کنند، این دقیقاً همان چیزی است که دشمن از آن به عنوان «تفرقه افکنی و مشغول سازی» یاد می کند.

هدف دوم و شاید خطرناک تر، اختلاف افکنی میان نهادهای مختلف حاکمیتی در حساس ترین برهه زمانی است. با انتشار چنین ویدئوهای جهت دار، دستگاه هایی مانند شهرداری، سازمان اوقاف، نیروی انتظامی و دستگاه قضایی هرکدام ممکن است موضع متفاوتی اتخاذ کنند و ناهماهنگی در مواضع، «وحدت رویه» را که یکی از نقاط قوت بازدارندگی ایران در جنگ ترکیبی است، تضعیف می کند. برخی خواهان تخریب فوری ساختمان می شوند، برخی معتقد به بی توجهی، و برخی دیگر خواستار تحقیق و تفحص، این آشفتگی دقیقاً همان هدیه‌ای است که مهره های انجمن حجتیه به دشمنان ایران تقدیم می کنند.

بنابراین، فیلم منتشر شده در لوکیشن خانه پامنار ضبط نشده و این یک ادعای اثبات نشده است.

ثانیاً، ساختمان مذکور قدیمی، فرسوده و تاکنون فاقد هرگونه کاربری فرقه ای یا تشکیلاتی بوده است.

ثالثاً، دستگاه‌های ذی‌ربط اجازه نخواهد داد که هیچ فرقه ضاله ای مانند بهائیت و یا انجمن منحله ای مانند حجتیه در هر نقطه ای از کشور پایگاه تشکیل دهد.