سرویس جامعه مشرق _ معاون پرستاری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به تازگی اعلام کرده است؛ سال گذشته هزار و ۸۰۰ پرستار ترک شغل کرده، ۸۰۰ نفر استعفا دادند و ۳۸۰ پرستار نیز از کشور مهاجرت کردند که البته موارد خارج شده با ویزای کار هم سیر نزولی داشته است.

در همین راستا، «احمد نجاتیان» رئیس سازمان نظام پرستاری کشور به ایلنا گفته است: این آمار رسمی وزارت بهداشت است و ما به عنوان یک مرجع رسمی، این موضوع را می‌پذیریم. بحثی که پیش آمده، این است که علی‌رغم کاهش نسبی مهاجرت نسبت به سال‌های گذشته، همچنان روند خروج از حرفه وجود دارد و این مسئله نشان‌دهنده مشکلاتی در نظام سلامت است.

او با اشاره به استخدام بودن تعداد زیادی از این پرستاران استخدام بوده اند، افزود: این بدین معنا است که -برخی از- پرستاران رسمی و معتبر وزارت بهداشت که اکنون در حال خروج از حرفه خود هستند، قبلاً برای مهاجرت اقدام می‌کردند، اما اکنون ترجیح می‌دهند که در کشور بیکار بمانند یا به مشاغل دیگری غیر از پرستاری مشغول شوند. این وضعیت نشانه خوبی در حوزه نظام سلامت نیست. به عبارت دیگر، نشان‌دهنده این است که شرایط کاری ما نامناسب است و پرداخت‌ها نیز رضایت‌بخش نیست.

به گفته وی، فردی که تحصیلات دانشگاهی دارد و سال‌ها به دنبال شغل بوده، امروز ترجیح می‌دهد که در خانه بماند و در بیمارستان کار نکند. گاهی اوقات، حقوق و مزایای پایین به گونه‌ای است که فرد اگر کار نکند، از نظر اقتصادی برایش به صرفه‌تر خواهد بود.

نجاتیان در ادامه خاطرنشان کرد: ما قبلاً نیز به دوستان اعلام کردیم که تلاش‌های معاونت پرستاری و سازمان نظام پرستاری بسیار زیاد بوده است. به عنوان مثال، امسال در حوزه تعرفه‌ها حدود ۶۰ درصد افزایش داشتیم و بحث اضافه‌کار نیز در یکی دو سال گذشته حل شد. اما واقعیت این است که تورم با سرعت بیشتری نسبت به این تلاش‌ها در حال افزایش است و به طور کلی معیشت پرستاران و همچنین معیشت تمام کارکنان دولت در حال به خطر افتادن است.

او ادامه داد: این شرایط فرصتی را برای پرستاران فراهم می‌کند تا مهاجرت کنند یا به مشاغل دیگری بروند که درآمد بیشتری دارند. بنابراین، ما باید واقعاً در نظام سلامت فکری جدی برای حفظ و نگه‌داشت پرستاران بکنیم. [۱]

*مشکلی که فقط مختصّ ایران نیست/ تنظیماتی که دولت باید برای پایداری مشاغل انجام دهد

در مسئله خروج شغلی و کاهش اقبال به برخی مشاغل؛ قبل از هرچیز باید دانست که میزان حقوق و مزایا در این قضیه همیشه عامل اصلی نیست!

بلکه تلاطمات بیقاعده در اقتصاد را می توان عامل اصلی تری در این زمینه ارزیابی کرد.

به این معنی که در یک اقتصاد قاعده مند و در حکومتی که نظارت عقلانی و قاطعی بر اقتصاد دارد؛ روابط شغلی و میزان دریافتی مشاغل به گونه ای تنظیم می شود که اقتصاد دچار بحران های شغلی و کمبود نیرو نشود.

در این زمینه مثال جالبی وجود دارد...

امروز و در ایران ما که اقتصادش از فقدان نظارت و تنظیم رنج می برد؛ مشکلی بروز کرده است که برخی فعالان بازار و صاحبان صنعت نیز به آن اشاره کرده اند.

آن مشکل این است که امروز میزان دستمزد دریافتی یک راننده تاکسی اینترنتی گاهی می تواند بیشتر از حقوق یک کارگر باشد. و در این شرایط طبعا تعداد کمتری از کارجویان به شغل کارگری رو می آورند و طبعا تصمیم میگیرند که شغل کم زحمت تر با دریافتی بیشتر را انتخاب کنند.

لذاست که می بینیم صنعت ما و بازار ما به شدت از کمبود کارگر و نیروی ماهر رنج می برد و اقتصاد ایران مجبور به واردات نیروی کار است.

این مسئله اما یک راه حل ساده دارد و آن اینکه دولت باید به قضیه ورود و روابط و مولفه های شغلی را به گونه ای با قوانین مرتبط، با مالیات و... تنظیم کند که حقوق و مزایای کارگری نسبت به مشاغل دم دستی و ساعتی بیشتر باشد.

به همین روال بایستی درباره مشاغل محترمی مثل پرستاری نیز وارد شد و مولفه های شغلی را طوری تنظیم کرد که شغل پرستاری در مرتبه اجتماعی و اقتصادی خود جذابیت داشته باشد.

تأکید می شود که حکومت هرگز نمی تواند در انتخاب های فردی افراد دخالت کند. اما باید وظایف خود را در قبال تنظیمات لازم اقتصادی انجام دهد.

در بحث مشکل نیرو در شغل پرستاری همچنین باید توجه کرد که این یک مشکل جهانی است و عموم کشورهای دنیا با این بلیّه مواجه هستند. بماند که این عموم کشورها اغلب با دست زدن به تنظیم گری در مشاغل تا حد زیادی از این مشکل کاسته اند.

رواج تربیت های شغلی در جامعه، تنظیم گری مشاغل توسط دولت، قانونگذاری و ایجاد تعهدات استخدامی بخش دیگری از راه حل هایی هستند که به نظر می رسد در این زمینه وجود دارد و باید به آنها توجه کرد.

***

1_https://www.ilna.ir/fa/tiny/news-1799943