به گزارش مشرق، طی دو روز گذشته رسانه‌های غربی حجم بی‌سابقه‌ای از گزارش‌ها و گمانه‌زنی‌ها درباره سناریوهای احتمالی دشمنان علیه ایران را منتشر کرده‌اند. در این گزارش‌ها، طیفی از گزینه‌ها از تشدید فشار نظامی تا اقدامات اقتصادی و امنیتی مطرح شده است. از جمله این موارد می‌توان به طرح یک عملیات نظامی محدود برای تضعیف توان موشکی ایران، هدف قرار دادن تأسیسات هسته‌ای، ایده محاصره زمینی و درنهایت حمله به زیرساخت‌های انرژی و شبکه برق کشور اشاره کرد. مجموعه‌ای از اخبار که نشان‌دهنده افزایش توجه رسانه‌ای و امنیتی به تحولات ایران است.

این جنگ رسانه‌ای می‌تواند اهداف مختلفی از ایجاد ترس و هراس تا ایجاد سردرگمی در تصمیم‌گیری و حتی غافلگیری را در پشت پرده ذهنی طراحان آن داشته باشد. اما در سمت ایران نیز دست نیروهای مسلح کشورمان برای اقدامات متقابل بسته نیست، به‌طوری که در صورت حماقت ترامپ و آسیب به زیرساخت‌های ایران، نیروهای مسلح کشورمان توان زیرساخت‌زدایی از منطقه و بازگرداندن اسپانسرهای جنگ به «عصر شمع و یخبندان» را دارند.

قلب آرامکو پاشنه آشیل بزرگ سعودی

میادین نفتی عربستان بزرگ‌مقیاس بوده و این موضوع یک چالش یا پاشنه آشیلی برای آنها در زمان جنگ خواهد بود. در خصوص آرامکو، مهم‌ترین نکته این است که آسیب‌پذیری آرامکو بیشتر در تأسیسات فراورش، تثبیت نفت، جمع‌آوری گاز، خطوط لوله و پایانه‌های صادراتی است، نه در خود چاه‌ها. آرامکو در گزارش‌های سالانه‌اش از بقیق، خریص و خط لوله شرق - غرب به‌عنوان دارایی‌های حیاتی نام می‌برد و هشدار می‌دهد اختلال در این تأسیسات می‌تواند اثر مادی بی‌سابقه‌ای بر عملیات شرکت داشته باشد.

در بقیق که یک مجتمع عظیم فراورش و تثبیت نفت خام بوده، حدود ۷ میلیون بشکه در روز نفت از آن عبور می‌کند. به عبارتی، نفت تولیدی چندین میدان بزرگ قبل از صادرات از این مرکز عبور می‌کند. در سپتامبر ۲۰۱۹ حمله پهپادی و موشکی به بقیق و خریص باعث شد حدود ۵.۷ میلیون بشکه در روز از تولید عربستان موقتاً از مدار خارج شود؛ یعنی تقریباً نیمی از تولید این کشور. این بزرگ‌ترین اختلال ناگهانی عرضه نفت در تاریخ صنعت نفت مدرن بود. این اتفاق نشان داد حتی اگر هزاران حلقه چاه سالم باشند، حمله به چند مرکز فراورش می‌تواند تولید را مختل کند. مراکزی که گفته شد، نقش گلوگاه شبکه انرژی عربستان را ایفا می‌کنند.

مهم‌ترین گلوگاه‌های فیزیکی آرامکو مربوط به تأسیسات بقیق (Abqaiq) به‌عنوان بزرگ‌ترین مرکز فراورش و تثبیت نفت جهان، خریص یکی از بزرگ‌ترین میدان‌های نفتی، رأس تنوره بزرگ‌ترین پایانه صادرات نفت عربستان، تناجیب (Tanajib) به‌عنوان مرکز فراورش و انتقال نفت فراساحلی و شبکه خط لوله شرق - غرب به‌عنوان اتاق فرمان دورزدن تنگه هرمز است.

۸۰ درصد تولید نفت عربستان در ۶ میدان نفتی

بر اساس داده‌های رسمی سعودی‌ها، درمجموع، ۶ میدان نفتی شامل میدان غوار، خریص، سفانیه، شیبه، منیفه و زلف حدود ۸.۵ میلیون بشکه معادل ۸۰ درصد از نفت عربستان را تولید می‌کنند. میدان نفتی غوار بزرگ‌ترین میدان نفتی متعارف جهان بوده که ظرفیت تولید نفت آن تقریباً ۳.۸ میلیون بشکه در روز و معادل تقریباً یک سوم کل تولید پادشاهی عربستان است. اوج تولید از میدان غوار در دهه ۱۹۸۰ به تقریباً ۵ میلیون بشکه در روز رسید. دومین میدان بزرگ نفتی سعودی‌ها، میدان نفتی سفانیه است. ظرفیت تولید آن در سال ۲۰۲۰ به ۱.۵ میلیون بشکه نفت در روز افزایش یافت. سومین میدان بزرگ سعودی‌ها، میدان خریص است. تولید با ظرفیت کامل آن بین ۱.۲ تا ۱.۵ میلیون بشکه نفت خام سبک عربی است.

چهارمین میدان بزرگ نفتی عربستان، میدان شیبه (Shaybah) است. حداکثر ظرفیت پایدار میدان شیبه یک میلیون بشکه نفت خام در روز تخمین زده شده است. پنجمین میدان بزرگ نفتی سعودی‌ها، میدان نفتی منیفه است. ظرفیت تولید این میدان نفتی حدود ۹۰۰ هزار بشکه در روز است. همچنین میدان‌های زلف (Zuluf) با ۸۰۰ هزار بشکه و میدان قطیف (Qatif) با ۵۰۰ هزار بشکه در رتبه‌های ششم و هفتم قرار دارند.

۵۰ درصد تولید برق عربستان در ۱۶ نیروگاه است

طبق آخرین داده‌های پلتفرم تخصصی انرژی attaqa، کل تولید برق عربستان سعودی در طول سال ۲۰۲۵ از ۴۵۵ تراوات ساعت فراتر رفته و ظرفیت نصب شده برق این کشور نزدیک به ۱۰۰ گیگاوات است. بر اساس این داده‌ها، گاز طبیعی با سهمی تا ۶۳ درصد، در ترکیب تولید برق عربستان سعودی غالب است و پس از آن نفت با حدود ۲۵ درصد قرار دارد و سهم منابع انرژی تجدیدپذیر (عمدتاً خورشیدی) تا پایان سال ۲۰۲۵ به ۱۲ درصد رسیده است.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های نیروگاه‌های برق عربستان سعودی، بزرگ‌مقایسی این نیروگاه‌هاست، به‌طوری‌که ۱۶ نیروگاه اول این کشور سهم ۵۰ هزار مگاواتی (معادل سهم ۵۰ درصدی از کل تولید برق) از کل ظرفیت نصب‌شده برق عربستان را دارند. به عبارتی، بسیاری از نیروگاه‌های تولید برق این کشور بزرگ‌مقیاسند که همین موضوع آنها را آسیب‌پذیرتر می‌کند؛ چراکه با خارج شدن چندین نیروگاه از فرایند تولید برق، ضربه اساسی به شبکه برق سعودی‌ها وارد می‌شود.

نیروگاه شعیبه با ظرفیت ۵۶۰۰ مگاوات با استفاده از فناوری سیکل ترکیبی با نفت خام کار می‌کند و در رتبه اول قرار دارد. نیروگاه غزال با ظرفیت ۴۲۵۶ مگاوات، دومین نیروگاه بزرگ عربستان سعودی است.

نیروگاه القریه (Qurayyah IPP) با ظرفیت ۳۹۲۷ مگاوات در رتبه سوم است. نیروگاه پالایشگاه جازان با ظرفیت ۳.۸ گیگاوات، چهارمین نیروگاه عربستان است. نیروگاه ریاض ۹ (Riyadh PP۹) با ظرفیت نزدیک به ۳۶۰۰ مگاوات، در رتبه پنجم است. نیروگاه Rabigh Steam & IPP با ۳۵۷۴ مگاوات، نیروگاه Riyadh PP۱۰ با ۳۵۶۵ مگاوات، نیروگاه Qurayyah II CCGT با ۳۲۳۰ مگاوات، نیروگاه South Jeddah با ۲۸۹۲ مگاوات، نیروگاه Marafiq Jubail IWPP با ۲۷۴۴ مگاوات، نیروگاه Shuqaiq Steam با ۲۶۴۰ مگاوات، نیروگاه Ras Al Khair IWPP با ۲۴۰۰ مگاوات، نیروگاه Riyadh PP۸ با ۲۰۶۵ مگاوات، نیروگاه Rabigh-۲ IPP با ۲۰۶۰ مگاوات، نیروگاه Qassim Power Plant با ۲۰۲۵ مگاوات و نیرگاه PP۱۲ با ۱۸۰۰ مگاوات در رتبه شانزدهم قرار دارند.

درمجموع، چالش اصلی عربستان سعودی در حوزه زیرساخت‌های انرژی شامل ۱- تجمع بالای تولید و صادرات نفت در یک یا دو مرکز، ۲- بزرگ مقیاسی نیروگاه‌های تولید برق و همچنین ۳- سهم بالای گاز در تولید برق این کشور است. آسیب به هر کدام از اینها می‌تواند چالش بی‌سابقه‌ای در این کشور ایجاد کند.

ستون‌های کلیدی اقتصاد امارات

پنج میدان بزرگ نفت و گاز امارات، ستون‌های کلیدی اقتصاد ملی هستند و مستقیماً در تقویت موقعیت این کشور به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان انرژی در جهان نقش دارند. طبق داده‌های بخش نفت و گاز مؤسسه attaqa، تا ۲۴ نوامبر ۲۰۲۵، امارات دارای ذخایر عظیم نفت و گاز است که حدود ۱۲۰ میلیارد بشکه نفت و ۲۹۷ تریلیون فوت‌مکعب گاز تخمین زده می‌شود که ۹۰ درصد آن در ابوظبی متمرکز شده و پس از آن دبی، شارجه و رأس‌الخیمه قرار دارند. این گزارش فهرستی از ۵ میدان برتر نفت و گاز در امارات را ارائه می‌دهد که نقش حیاتی در دستیابی به اهداف انرژی این کشور دارند.

میدان زاکوم علیا یکی از ۵ میدان برتر نفت و گاز است که امارات به دنبال افزایش تولید این میدان به ۱.۵ میلیون بشکه در روز است. دومین میدان بزرگ امارات، میدان بوحصا است. ظرفیت تولید فعلی آن ۶۵۰ هزار بشکه در روز بوده و برنامه‌هایی برای افزایش آن به ۷۹۰ هزار بشکه در روز تا سال ۲۰۲۷ وجود دارد. سومین میدان بزرگ امارات، میدان باب است. ذخایر آن به بیش از ۵ میلیارد بشکه می‌رسد و ظرفیت تولید آن روزانه ۴۵۰ هزار بشکه است. چهارمین میدان بزرگ امارات، میدان گازی جبل علی است. ذخایر این میدان به میزان ۸۰ تریلیون فوت‌مکعب بوده و ۲۰ درصد از کل ذخایر گاز طبیعی امارات متحده عربی را تشکیل می‌دهد.

میدان ام‌شریف حاوی ذخایر اثبات شده ۳.۹ میلیارد بشکه نفت و ۱۶ تریلیون فوت‌مکعب گاز است. تولید گاز فعلی این میدان ۶۰۰ میلیون فوت‌مکعب در روز بوده و هدف بلندمدت پروژه ۱.۵ میلیارد فوت‌مکعب در روز اعلام شده است.

در امارات اگر بخواهیم زیرساخت‌های بخش انرژی را بر اساس بیشترین آسیب‌پذیری یا حداکثر ضربه در نظر بگیریم، در رتبه اول مجتمع صنعتی الرویس (Ruwais) قرار می‌گیرد. ظرفیت پالایشی آن حدود ۱.۷ میلیون بشکه نفت در روز و ده‌ها میلیون تن پتروشیمی است. این مجتمع یکی از متمرکزترین نقاط انرژی امارات بوده و آسیب به آن می‌تواند پالایش، صادرات فرآورده و صنایع پایین‌دستی پتروشیمی را مختل کند.

جزیره داس (Das Island) حدود ۱.۵ تا ۲ میلیون بشکه نفت در روز ظرفیت صادراتی دارد. آسیب به آن می‌تواند صادرات زاکوم، ام‌الشیف و سایر میادین را محدود کند. خط لوله حبشان–فجیره (ADCOP) سومین نقطه آسیب‌پذیر امارات است. حدود ۱.۵ تا ۱.۸ میلیون بشکه نفت در روز ظرفیت صادراتی داشته و تنها مسیر بزرگ امارات برای دور زدن تنگه هرمز است. مجتمع گازی حبشان حدود ۵ تا ۶ میلیارد فوت‌مکعب گاز در روز فراورش می‌کند. گاز تولیدی بسیاری از میادین پس از فراورش وارد شبکه برق و صنعت می‌شود. آسیب آن می‌تواند برق و صنایع را تحت فشار قرار دهد.

میدان زاکوم بالا (Upper Zakum) حدود ۱.۲ میلیون بشکه نفت در روز تولید داشته و دومین دارایی بزرگ نفتی امارات است که اختلال آن منجر به کاهش مستقیم تولید نفت این کشور می‌شود. میدان بوحصا (Bu Hasa) حدود ۶۵۰ هزار بشکه نفت در روز تولید داشته و یکی از بزرگ‌ترین منابع تولید نفت خشکی، وابسته به شبکه خطوط و فراورش است. میدان شاه (Shah Gas Field) حدود ۱.۴ میلیارد فوت‌مکعب گاز در روز تولید دارد و یکی از پایه‌های تولید خشکی ابوظبی است.

میدان باب (Bab) حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار بشکه در روز نفت و گاز تولید می‌کند. میدان عصب (Asab) حدود ۴۰۰ هزار بشکه نفت در روز تولید می‌کند و آسیب آن بیشتر منطقه‌ای است. جزیره زرکو (Zirku Island) حدود ۷۰۰ هزار بشکه نفت در روز ظرفیت صادراتی دارد و یکی از پایانه‌های صادرات نفت ابوظبی است.

نیروگاه‌های بزرگ امارات و چالش تمرکز

بررسی نیروگاه‌های تولید برق امارات نیز از منظر امنیت انرژی قابل‌تأمل است. این نیروگاه‌ها از نظر آسیب‌پذیری زیرساختی با دو چالش روبه‌رو هستند. اولی، بزرگ‌مقیاسی نیروگاه‌هاست و دومی، وابستگی قابل‌توجه به گاز طبیعی و سوخت‌های فسیلی. بر اساس داده‌های رسمی، ۶۹ درصد از منبع اولیه تأمین برق امارات وابسته به گاز طبیعی است. سهم برق هسته‌ای امارات ۲۲ درصد و سهم پارک‌های خورشیدی نیز تا پایان سال ۲۰۲۵ حدود ۹ درصد بوده است.

اگر به صورت منفرد حساب نکنیم، یعنی مجتمع‌ها را بررسی کنیم، مجتمع نیروگاهی جبل‌علی با ظرفیت ۹.۵ هزار مگاوات، بزرگ‌ترین مجتمع تولید برق این کشور است. پس از آن نیروگاه هسته‌ای براکه با ۵.۶ هزار مگاوات دوم بوده و این نیروگاه به صورت منفرد (بدون احستاب تولیدات مجتمعی) رتبه اول را خواهد داشت.

نیروگاه تویله با ۴ تا ۵ هزار مگاوات سوم بوده، فجیره F۱ و F۲ با حدود ۴ هزار مگاوات در رتبه چهارم قرار دارند و نیروگاه خورشیدی محمد بن راشد که درحال برنامه‌ریزی برای رسیدن به تولیدات ۵ هزار مگاوات بوده، در رتبه پنجم قرار دارد. درمجموع، کل ظرفیت تولید برق امارات حدود ۴۰ تا ۴۵ گیگاوات برآورد می‌شود که حدود ۶۳ تا ۶۵ درصد از آن مربوط به تولیدات و ظرفیت نصب شده در این ۵ نیروگاه است.

قطر و پایان رتبه سومی در صادرات گاز

قطر درحال حاضر یکی از سه بازیگر اصلی بازار جهانی LNG در کنار آمریکا و استرالیا محسوب می‌شود و نقش مهمی در تأمین امنیت انرژی کشورهای آسیایی و اروپایی دارد. ستون فقرات اقتصاد انرژی قطر، میدان گازی گنبد شمالی است؛ بزرگ‌ترین میدان گازی دریایی جهان که در بخش جنوبی خود با میدان گازی پارس جنوبی ایران مشترک است. تقریباً تمام راهبرد توسعه صنعت گاز قطر، از تولید LNG گرفته تا تأمین خوراک صنایع پتروشیمی و تولید میعانات گازی، بر برداشت از همین میدان استوار است.

ارزش اصلی این میدان زمانی آشکار می‌شود که گاز استخراج‌شده پس از انتقال به ساحل، وارد شهر صنعتی رأس لفان می‌شود؛ منطقه‌ای که می‌توان آن را قلب تپنده صنعت گاز قطر دانست. رأس لفان یک بندر ساده صادراتی نیست، بلکه یک مجموعه یکپارچه انرژی است که تأسیسات فراورش گاز، واحدهای مایع‌سازی LNG، مخازن ذخیره‌سازی، پایانه‌های صادراتی، پالایشگاه‌های میعانات گازی و صنایع پایین‌دستی را در کنار یکدیگر جای داده است.

همچنین بندر رأس لفان یکی از مهم‌ترین مراکز صادرات گاز طبیعی مایع‌شده (LNG) در جهان و یکی از اصلی‌ترین حلقه‌های زنجیره صادرات انرژی قطر است. این بندر در شهر صنعتی رأس لفان قرار گرفته؛ منطقه‌ای که بخش عمده زیرساخت‌های تولید، فراورش، مایع‌سازی و صادرات گاز قطر در آن متمرکز شده است. قطر در حال حاضر حدود ۷۷ میلیون تن LNG در سال ظرفیت تولید دارد.

در کنار بندر رأس لفان، پالایشگاه لفان قرار دارد؛ یکی از حلقه‌های مهم زنجیره انرژی قطر که وظیفه فراورش میعانات گازی تولیدشده از میدان گازی گنبد شمالی را بر عهده دارد. این پالایشگاه با ظرفیت فراورش حدود ۲۶۷ هزار بشکه در روز، میعانات گازی خام را به محصولات با ارزش افزوده بالاتر مانند نفتا، سوخت هواپیما (سوخت جت)، گازوئیل و دیگر فراورده‌های هیدروکربنی تبدیل می‌کند. مجتمع پرل جی‌تی‌ال با ظرفیت تولید حدود ۱۴۰ هزار بشکه در روز و مجتمع اوریکس جی‌تی‌ال با ظرفیت حدود ۳۴ هزار بشکه در روز ازجمله بزرگ‌ترین پروژه‌های تبدیل گاز به مایعات در جهان محسوب می‌شوند که در کنار آن فعالیت می‌کنند. مجموع ظرفیت تولید این دو مجموعه به حدود ۱۷۴ هزار بشکه در روز می‌رسد.

علاوه بر تأسیسات گازی، در جنوب دوحه، شهر صنعتی مسیعید قرار دارد؛ یکی از مهم‌ترین مراکز صنعتی قطر که به‌عنوان قطب پالایش نفت، صنایع پتروشیمی، تولید کود شیمیایی، فولاد و آلومینیوم شناخته می‌شود. این منطقه میزبان حدود ۱۰ شرکت بزرگ عملیاتی است و زیرساخت‌های اصلی زنجیره پایین‌دستی انرژی قطر در آن متمرکز شده است. در مسیعید، خوراک نفت و گاز از میدان‌هایی مانند دخان و همچنین میعانات گازی تولیدشده از میدان گنبد شمالی به این منطقه منتقل شده و در واحدهای پالایشی و صنعتی فراورش می‌شود.

پالایشگاه قطر انرژی در مسیعید ظرفیت فراورش بیش از ۱۰۰ هزار بشکه خوراک در روز را دارد و نفت خام و میعانات گازی را به محصولاتی مانند بنزین، گازوئیل، نفتا، گاز مایع (LPG) و سوخت جت تبدیل می‌کند. مسیعید همچنین یکی از مراکز اصلی صنایع پایین‌دستی قطر است.

تمرکز ۹۰ درصد برق قطر در ۶ نیروگاه

بر اساس آخرین آمار شرکت برق و آب قطر (KAHRAMAA)، ظرفیت نصب‌شده / قراردادی تولید برق قطر حدود ۱۲.۲ تا ۱۲.۳ هزار مگاوات برآورد می‌شود. قطر یکی از معدود کشورهای جهان است که تقریباً بخش عمده برق خود را از گاز طبیعی تولید می‌کند و سهم گاز طبیعی تا ۸۵ درصد و انرژی‌های تجدیدپذیر ۱۵ درصد برآورد می‌شود که عمده آن خورشیدی است. سه نیروگاه رأس قرطاس، ‌ام الهول و مسیعید به‌تنهایی حدود ۵۹ درصد ظرفیت تولید برق قطر را در اختیار دارند. اگر چهار نیروگاه Ras Laffan B، Ras Laffan A و نیروگاه خورشیدی الخرساه و نیروگاه رأس ابوفنطاس را به این‌ها اضافه کنیم، سهم ۷ نیروگاه از کل ظرفیت نصب شده برق این کشور به حدود ۹۰ درصد می‌رسد.

میدان نفتی و پالایشگاه کویت

پس از میدان نفتی غوار عربستان سعودی، دومین میدان نفتی بزرگ جهان، بورقان واقع در کویت است. این میدان نفتی با ذخایر تخمینی ۶۶ میلیارد بشکه نفت، توسط شرکت نفت کویت اداره می‌شود. میدان نفتی بورگان یا برقان بزرگ با ظرفیت تولید حدود ۱.۷ میلیون بشکه در روز، بخش زیادی از تولید نفت خام کویت را تأمین می‌کند. بر اساس داده‌های اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA)، تولید نفت خام کویت در سال ۲۰۲۲ حدود ۲.۷ میلیون بشکه در روز بوده است. براین‌اساس، سهم تولیدی برقان بزرگ از کل تولید نفت خام کویت حدود ۶۰ درصد برآورد می‌شود.

پس از مرحله تولید، نفت خام کویت وارد شبکه پالایش و صادرات می‌شود که مهم‌ترین حلقه آن مجتمع الزور است. هسته اصلی این مجموعه، پالایشگاه الزور است که با ظرفیت پالایش ۶۱۵ هزار بشکه در روز، یکی از بزرگ‌ترین پالایشگاه‌های جهان و بزرگ‌ترین پالایشگاه خاورمیانه محسوب می‌شود. پالایشگاه الزور فراورده‌هایی مانند گازوئیل با استاندارد یورو۵، سوخت جت، نفتا، گاز مایع (LPG) و نفت کوره کم‌گوگرد تولید می‌کند؛ محصولاتی که نسبت به صادرات نفت خام، ارزش افزوده بیشتری برای اقتصاد کویت ایجاد می‌کنند. این مجموعه با در اختیار داشتن بزرگ‌ترین پایانه واردات و بازگازسازی LNG خاورمیانه با ظرفیت حدود ۳ میلیارد فوت‌مکعب گاز در روز (Bcf/d۳)، نقش مهمی در تأمین سوخت نیروگاه‌های برق کویت نیز ایفا می‌کند.

در کنار الزور، پالایشگاه‌ها و پایانه‌های صادراتی میناء الاحمدی و میناء عبدالله نیز از ارکان اصلی صنعت نفت کویت به شمار ‌می‌روند. پالایشگاه میناء الاحمدی با ظرفیت حدود ۳۴۶ هزار بشکه در روز و پالایشگاه میناء عبدالله با ظرفیت حدود ۴۵۴ هزار بشکه در روز، در کنار پالایشگاه الزور، شبکه پالایش نفت کویت را تشکیل می‌دهند. این تأسیسات همچنین به پایانه‌های صادراتی متصل هستند و بخش عمده صادرات نفت خام و فراورده‌های نفتی کویت را تشکیل می‌دهند.

۹۰ درصد برق کویت در ۵ نیروگاه

در بخش نیروگاه‌ها، ظرفیت نصب‌شده تولید برق کویت در سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ حدود ۱۹ تا ۲۰ گیگاوات برآورد می‌شود. نیروگاه الصبیه یکی از بزرگ‌ترین مجتمع‌های تولید برق کویت و از مهم‌ترین زیرساخت‌های انرژی این کشور است. این نیروگاه با ظرفیت نصب‌شده حدود ۶.۷ گیگاوات (۶۷۴۵ مگاوات)، نزدیک به یک‌سوم ظرفیت تولید برق کویت را در اختیار دارد و پس از نیروگاه الزور جنوبی، یکی از بزرگ‌ترین مراکز تولید برق کشور محسوب می‌شود.

نیروگاه الصبیه یک مجموعه حرارتی ترکیبی است که سوخت اصلی آن گاز طبیعی است؛ هرچند امکان استفاده از سوخت‌های مایع مانند گازوئیل نیز به‌عنوان سوخت پشتیبان وجود دارد. این نیروگاه علاوه بر تأمین برق مناطق شمالی کویت، نقش مهمی در پشتیبانی از شبکه سراسری برق کشور در دوره‌های اوج مصرف تابستانی دارد. در حال حاضر بیش از ۹۵ درصد برق کویت از گاز طبیعی و فراورده‌های نفتی تولید می‌شود و سهم انرژی‌های تجدیدپذیر هنوز بسیار محدود است. در مجموع نیروگاه‌های الزور الجنوبی، الصبیه، الدوحه شرقی و غربی، الشعیبه شمالی و جنوبی و الزور الشمالی فاز۱ بیش از ۹۰ درصد از ظرفیت نصب شده برق این کشور را در اختیار دارند.

ستون فقرات نفت و گاز بحرین

باوجود تلاش‌ها برای تنوع‌بخشی به اقتصاد، بخش نفت و گاز بحرین همچنان محرک اصلی اقتصاد این کشور است. بحرین به‌عنوان یک تولیدکننده کوچک نفت غیرعضو اوپک در خلیج‌فارس با تقریباً ۱۲۵ میلیون بشکه ذخایر اثبات شده، درآمد نفتی خود را از دو میدان دریافت می‌کند؛ میدان ساحلی بحرین و میدان دریایی ابوسعفه که با عربستان سعودی مشترک است. ظرفیت میدان مشترک نفتی ابوسعفه (Abu Safah) روزانه حدود ۳۰۰ هزار بشکه در روز و سهم بحرین حدود ۱۵۰ هزار بشکه در روز است. این میدان در مرز دو کشور بحرین و عربستان سعودی است.

میدان نفتی بحرین فیلد با ظرفیت تولید روزانه حدود ۴۰ تا ۴۵ هزار بشکه نفت در رتبه دوم است. مخزن گازی خف (Khuff Gas Reservoir) با روزانه بیش از ۱.۳ میلیارد فوت مکعب گاز توزیعی، مهم‌ترین منطقه تولید گاز طبیعی بحرین است. مخزن پری - عنیزه (Pre-Unayzah Gas) و درحال‌توسعه؛ ذخایر برآوردی ۱۰ تا ۲۰ تریلیون فوت مکعب و حوضه خلیج البحرین (Khaleej Al Bahrain Basin) با ذخایر برآوردی حدود ۸۰ میلیارد بشکه نفت درجای فشرده ازجمله مناطق نفت و گاز بحرین هستند. در نتیجه زیرساخت‌های حیاتی انرژی بحرین شامل میدان بحرین (آوالی)، میدان مشترک ابوسعفه و شبکه تولید گاز خف است که ستون فقرات صنعت نفت و گاز این کشور را تشکیل می‌دهند.

برق بحرین آسیب‌پذیرتر از همه

بحرین کوچک‌ترین شبکه برق در میان کشورهای عضو شورای همکاری خلیج‌فارس را در اختیار دارد. ظرفیت نصب‌شده تولید برق این کشور حدود ۵.۱ هزار مگاوات برآورد می‌شود و تقریباً تمام این ظرفیت از طریق نیروگاه‌های گازسوز سیکل ترکیبی تأمین می‌شود.

برخلاف عربستان، امارات یا حتی قطر که ظرفیت تولید برق در چندین قطب بزرگ توزیع شده، بخش عمده برق بحرین در دو مجتمع بزرگ الحد (Al Hidd) و الدُور (Al Dur) متمرکز شده است. دو نیروگاه الدُور ۱ و الدُور ۲ به تنهایی بیش از ۵۴ درصد ظرفیت تولید برق بحرین را در اختیار دارند. اگر مجموعه الحد (Al Hidd و Al Ezzel) را نیز اضافه کنیم، بیش از ۹۰ درصد تولید برق این کشور در چهار نیروگاه متمرکز می‌شود.