به گزارش مشرق، کبری آسوپار فعال رسانه در تلگرام نوشت:
جوشن کبیر که تمام شد، قرآن سر گرفتن که تمام شد، سحری خوردن که تمام شد، شب قدر برای مردم ایران تمام نشد؛ استراحتی کردند و باز برخاستند، این بار شکل دیگری از دعا و نیایش را خواندند و اگر در شب قدر برای خواندن دعا در خیابان بودند، این بار برای یک اعلام موضع سیاسی، برای نشان دادن بعد سیاسی دعاهایی که شب قبل خوانده بودند، برای تفسیر هزار اسم خدا که شب قبل با هم تکرار کرده بودند تا جوشن آنها در برابر شیطان و شیاطین کوچک دنیا باشد، آمده بودند تا قرآنی را که دیشب بر سر گرفته بودند، حالا عمل کنند. مرگ بر اسرائیل و مرگ بر آمریکای آنها مرگ بر ابلیس است. روز قدس مردم ایران ادامه شب قدرشان است و بیراه هم نیست؛ چه بسیار علما که قدر را نهفقط شب که همه ۲۴ ساعت را قدر میدانند و مردم ایران در روز قدس 1۴۰۴ در زیر حمله هوایی دشمن نشان دادند قدر فقط شب نیست.
از قبل روشن بود که روز قدس امسال خاص است، در میانه جنگ با مخاطبان اصلی شعارهای روز قدس، در وضعیتی که حملات هوایی در جریان است و در روزهایی که خیلیها خوابش را میبینند که ایرانی نباشد، چه رسد به روز قدسی؛ و درحالیکه ۲۲ بهمن و ۲۲ دی هم مردم برای راهپیمایی بیرون بودند، روز قدس امسال در ۲۲ اسفند در تحلیلهای سیاسی حتماً روز خاصی است. اما شاید تصور این نبود که در میدان هم روز قدس این همه خاص باشد.
گذشته از جمعیت چندبرابری راهپیمایان روزهدار نسبت به سالهای قبل و گذشته از حضور مسئولان در کنار مردم که تجلی وحدت مردم و مسئولان در شجاعت و ایستادگی بود، حملات هوایی به تهران در میانه راهپیمایی، این راهپیمایی را خاصتر کرد و بیش از قبل حقانیت راهپیمایی روز قدس را به رخ کشید.
در آن میانه، شهادت یک بانوی تهرانی بر اثر حمله هوایی نشان داد این راهپیمایی بیش از آنچه تحلیلگران سیاسی پیش از این گفته بودند، خاص است. خون یک شهید مسیر راهپیمایی را روشنتر کرد و آن میان پرچم ایرانی که در دست آن بانوی شهید بود و به خون پاک او سرختر شده بود، بر دستان یک نفر بالا رفت و قاب ماندگار مظلومیت و اقتدار یک ملت را به چشمانی که خواب نیستند، نشان داد.
لابد ترامپ و نتانیاهو فکر میکردند اگر صبحِ مردم تهران با حملات سنگین هوایی جنگندهها و بمبافکنها شروع شود، اگر همراه با آغاز راهپیمایی باز حملات هوایی شروع شود و اگر از ساعتی قبل هشدار دهند که اطراف خیابان انقلاب را میخواهند بزنند، کسی برای راهپیمایی نخواهد آمد؛ روشن است هنوز نمیخواهند مردم ایران را بشناسند. این مردم اما وقت شنیدن و دیدن انفجار هم جایی نرفتند؛ حتی رو به محل بلند شدن دود انفجار، شعار الله اکبر دادند و این شعار صریحتر موضعگیری ملت برابر دشمنان است؛ خدا بزرگتر است...
ما وقتی که گفتیم تا آخر ایستادهایم، یعنی «حتی اگر شب و روز بر ما گلوله بارد»، باز هم ایستادهایم؛ شرایط امن و راحت که ایستادن نمیخواهد دیگر، همین روزهای سخت وطن است که ما باید در کنارش بایستیم. ما با ایران آمیخته شدهایم؛ چنانکه ریشه و خاک و گل؛ ما نمیمیریم، برگی از ما شاید بریزد، اما ریشههای ما جوانه در جوانه میزند. ما از دل پرچم خونی ایرانمان علم مبارزه با ظلم اسرائیل و آمریکا را بالاتر میبریم. یک روز پرچم کفن ماست، یک روز پرچم سرخشده با خون، صدای بلند جانهایی است که اسرائیل و آمریکا از ما مردم ایران گرفتهاند و یک روز که حتماً نزدیک است، این پرچم علم پیروزی خواهد شد. پرچم ایران علم مبارزه است، پرچم ایران سرخرنگ به خون شهید، علمی بلندتر و صدای مظلومیتی بالاتر.
*بازنشر مطالب شبکههای اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکهها منتشر میشود.
