کد خبر 1850462
تاریخ انتشار: ۱۴ آبان ۱۴۰۵ - ۰۸:۳۵
«مرد که گریه نمی‌کنه» چه بر سر کودکان می‌آورد؟

سرکوب احساسات در کودکی به فرسودگی روانی در بزرگسالی منجر می‌شود که یک روانشناس با تشریح تأثیر محیط‌های سرد عاطفی، تربیت سرکوبگر و بی‌ثباتی رفتاری والدین بر سلامت روان فرزندان، نسبت به شکل‌گیری دلبستگی ناایمن و ناتوانی در ابراز هیجانات در بزرگسالی هشدار داد و گفت: احساسات سرکوب‌شده از بین نمی‌روند، بلکه به شکل دیگری بروز پیدا می‌کنند.

به گزارش مشرق،‌ عاطفه عربی، روانشناس در این‌باره که الگوهای رفتاری دوران کودکی (مانند مخفی‌کردن احساسات برای حفظ آرامش خانواده) تا حدی ما را مستعد ذخیره‌کردن استرس‌های پنهان در بزرگسالی می‌کند، گفت: کودکانی که در محیط‌های سرد، بی‌اعتنا (اصطلاحا محیط‌های یخچالی)، پرتنش، پر از فشار، تعارض و خشونت بزرگ شده‌اند یا والدینی داشته‌اند که پاسخگو، حمایتی و امن نبودند، به شدت آسیب‌پذیرند. همچنین در خانواده‌هایی که تربیت با بی‌ثباتی عاطفی همراه است و والدین براساس حال درونی متغیر خودشان با کودک رفتار می‌کنند، بچه نمی‌تواند رفتارهای آینده را پیش‌بینی کند. در محیط‌های سرکوبگر نیز با جملاتی مثل «مرد که گریه نمی‌کنه» یا «مگر زخم شمشیر خوردی که گریه می‌کنی؟»، احساسات کودک نادیده گرفته و سرکوب می‌شود.

وی ادامه داد: این تجارب باعث شکل‌گیری سبک دلبستگی ناایمن و اجتنابی می‌شود، در نتیجه این افراد در بزرگسالی احساسات خود را انکار می‌کنند، هوش هیجانی و مهارت‌های ارتباطی‌شان افت می‌کند و نزدیکی عاطفی در آن‌ها خاموش می‌شود. فرد برای محافظت از خود و جلوگیری از تجربه شرم، طرد و دعوا از احساساتش فاصله می‌گیرد و آن‌ها را سرکوب می‌کند، اما از آنجا که هیجان از بین نمی‌رود و از حالتی به حالت دیگر تبدیل می‌شود، سرانجام در جایی خودش را نشان خواهد داد.

وی اضافه کرد: این سازوکارها باعث می‌شود فرد بیش از حد سرد، خشک، بی‌احساس و بیش‌ازحد منطقی به نظر برسد و دست به عقلانی‌سازی بزند، به‌طوری که گویی هیچ چیز او را تکان نمی‌دهد. در برخی موارد نیز ممکن است فرد دچار بی‌حسی کامل هیجانی شود، سطح همدلی‌اش به شدت کاهش یابد یا حتی زمینه‌ساز بروز رفتارهای خودشیفته، ضداجتماعی و مشکلات جدی در تنظیم هیجان شود.

این روانشناس با تاکید بر اینکه ماندن طولانی‌مدت زیر این فشارها فرد را در معرض استرس مزمن، خستگی و فرسودگی قرار می‌دهد، خاطرنشان کرد: وقتی فرد برای مدتی طولانی تحت چنین فشاری بماند، تمرکزش مدام روی تهدیدها قرار می‌گیرد و ظرفیت احساسات و تاب‌آوری هیجانی‌اش کاهش می‌یابد. علاوه بر این، تفاوت‌های فرهنگی و یادگیری اجتماعی نیز نقش پررنگی دارند، هر چقدر کمتر کودکان را به ابراز احساسات و هیجانات تشویق کنیم، این مهارت‌ها را کمتر یاد می‌گیرند، از این رو لازم است مهارت‌های هیجانی مناسب را برای این افراد در نظر بگیریم و روی ارتقای آن‌ها کار کنیم.

وی در خصوص این‌که خانواده نخستین بستر مواجهه ما با سبک‌های فرزندپروری است، اظهار کرد: ما در کنار ویژگی‌های منش و زیستی ذاتی‌مان، الگوهایی را نیز از خانواده دریافت می‌کنیم که در لایه‌های ناهوشیار شخصی و جمعی‌مان رسوخ می‌کنند. در فرایند یادگیری مشاهده‌ای اگر کودک ببیند که سرکوب هیجانات و احساسات از سوی اطرافیان مورد تشویق یا تایید قرار می‌گیرد به اشتباه می‌پندارد که این رفتار، روش درست زیستن است.

وی در پایان گفت: چنین افرادی در بزرگسالی به «نقاب هیجانی» تبدیل می‌شوند، وضعیتی که پیامدهای نامطلوبی همچون کاهش عزت‌نفس و اعتمادبه‌نفس، ضعف در مهارت‌های فردی و اجتماعی و پناه‌ بردن به «کارزدگی» برای فرار از واقعیت را در پی دارد. در نهایت، این افراد به دلیل تجربه محرومیت هیجانی، در درک احساسات دیگران و همدلی با آن‌ها نیز دچار مشکل می‌شوند.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

نظرات

  • انتشار یافته: 6
  • در انتظار بررسی: 0
  • IR ۰۹:۴۹ - ۱۴۰۵/۰۸/۱۴
    2 1
    یک مشت مزخرفات تفت داده اید - دقیقا و تحقیقا باید به پسربچه گفت : مرد که گریه نمیکنه قیاس کن نسل مردان حدود چهل سال و بالاتر را کمتر ازین سنین آنها که در دوره جنگ با این ادبیات بزرگ شدند به مراتب عهده دار تر و مسئولیت پذیرتر بار آمدند تا نسلهای بعد که مثل دخترها با آنها برخورد شد- از وقتی قدم نحس روانشناسان دانش آموخته با رفرنس غربی به تلویزیون و بالتبع منازل ملت باز شد بنیان خانواده به گند کشیده شد
  • IR ۱۱:۴۵ - ۱۴۰۵/۰۸/۱۴
    1 1
    اتفاقا باید این جمله را به دخترها هم گفت که زن گریه نمی کند
  • IR ۱۹:۳۰ - ۱۴۰۵/۰۸/۱۵
    1 0
    افراد بزرگسال هم گاهی احتیاج به گریه دارند،سربه سرگذاشتن و تمرکزوتوجه افراطی به هر انسانی اعصاب خوردی به همراه دارد،بچه هامعمولا از محدودیت یاکمی محبت گریه میکنند
  • حامدم IR ۱۸:۲۴ - ۱۴۰۵/۰۸/۱۶
    1 0
    اتفاقا "مرد که گریه نمیکنه" از کج فهمی سطحی ازجمله تازه بدوران رسیده هاست بروید 100 سال پیش. اصلا بچه زار میزد اما باعث ناراحتی پدر و مادر نبود. بچه آزاد بود در حیاط و کوچه برود کثیف خاکی بشود برگردد.
  • IR ۱۸:۵۱ - ۱۴۰۵/۰۸/۱۶
    1 0
    بچه ها خیلی خیلی گناه دارند و قابل ترحم چون ضعیف هستند و توان دفاع از خود را ندارند باید به بچه ها نزدیک شویم و آن ها را درک کنیم به خصوص بچه هایی که به دلایلی سایه پدر یا مادر برسرشان نیست اگر با بچه ها مهربان و بامحبت نباشیم بچه ها عقده ای و دارای شخصیت ضد اجتماع می شوند چه بسا که تجربه نشان داده است که بیشتر خلافکاران آدم هایی بود ه اند که در خانواده مورد لطف ومحبت قرار نمی گرفته اند پس با بچه ها مهربان و خوش اخلاق باشیم
  • IR ۲۲:۲۵ - ۱۴۰۵/۰۸/۱۶
    1 1
    گریه روح و روان را جلا میده و احساس و عاطفه را صیقل میده... احساس سبکی و انسانیت میده... گریه حرف نداره... میگی نه امتحان کن برو یا مجلس روضه در یه مسجد یا هیات که کسی هم نشناستد و اونجا همنوا با روضه ای که مداح میخونه از ته دل گریه کن بعد که از مجلس بیرون اومدی ببین چقدر حال روحی عجیبی پیدا میکنی... گریه و اشک یه راز توشه....یه راز....

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده

برگزیده ورزشی

برگزیده عکس