به گزارش سرویس جهان مشرق، وقتی در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور فدراسیون روسیه، برای توجیه عملیات نظامی ویژه علیه اوکراین، از «نازیزدایی» به عنوان یکی از اهداف این عملیات یاد کرد، امپراتوری رسانهای غرب تلاش کرد با متهم کردن او به دروغگویی و حتی تمسخر اتهام «نئونازی» بودن حکومت اوکراین تحت رهبری زلنسکی یهودیتبار، کل ماجرا را به یک توسعهطلبی متوهمانه از سوی مسکو فروبکاهد. طولی نکشید که تصاویر میدان نبرد از نیروهای ویژه اوکراینی، با علائم و ژستها و پرچمهای نئونازی (با الهامگیری از اسطورههای باستانی نوردیک) به دنیا مخابره شد.
این روزها که فیلمهای وحشتناکی از نحوه سربازگیری رژیم اوکراین در خیابانهای این کشور منتشر میشود، تا حدی روشن شده که رژیم زلنسکی که تحت پشتیبانی کامل اشرافیت سیاه اروپایی و مجتمعهای نظامی-سیاسی حاکم بر واشنگتن قرار دارد، نه یک دولت دموکراتیک (زلنسکی بیش از دو سال است که از برگزاری انتخابات طفره میرود)، که یک ساختار عمیقاً فاسد دیکتاتوری مسلح به ایدئولوژی نئونازی است. نکته بسیار قابلتأمل این که نئونازیسم اوکراینی نه تنها «یهود-ستیز» نیست، که بنا بر گزارشهایی، به لحاظ معنوی تحت هدایت فرقه اولترا-یهودی و اولترا-صهیونیست خاباد لوباویچ قرار دارد.
تیری میسان، متفکر، نویسنده و تحلیلگر فرانسوی، در مقالهای به تاریخ پنج سپتامبر در وبگاه شخصی خود (ولتر نت)، ریشهها و پیوندهای بسیار قابلتأملی از خیزش «فاشیستهای جدید» ارائه داده است.
طبق این مقاله، الیگارشی حاکم بر تلآویو، توکیو و کییف در حال حاضر، در واقع بازوهای اجرایی یک اتاق فرمان هستند.
فارغ از صحت یا عدمصحت همه دعاوی مطرحشده توسط میسان، این نظرگاه تحلیلی به باند به شدت جنگافروز، عمیقاً فاسد و بیرحم و به شدت ایدئولوژیک حاکم بر غرب (که شامل رژیم صهیونی و ژاپن و استرالیا در منتهیالیه شرق زمین هم میشود)، بسیار قابلتوجه و تأمل است.
درست پیش چشم ما، نیروهای تاریخی فاشیسم در حال سازماندهی مجدد هستند. بازندگان جنگ جهانی دوم، همانهایی که میلیونها اتباع اتحاد شوروی، چینی و یهودی را قتلعام کردند، بار دیگر در ژاپن، اسرائیل و اوکراین به قدرت رسیدهاند. آنها امیدوارند انتقام بگیرند. بر ماست که آمادهسازیهایشان را افشا کنیم و نگذاریم آخرالزمان را آزاد کنند.
بازندگان جنگ جهانی دوم خواهان انتقام هستند. آنها به آن علاقهای ندارند. آنها فقط میخواهند پیروز شوند و جهان را بهصورت سلسلهمراتبی بازسازماندهی کنند، خودشان در رأس. آنچه در ادامه میآید سخنان آنهاست.
در باور «نظامیگرایان»، ژاپن هرگز جنگ جهانی را نباخت
نخستوزیر ژاپن، سانائه تاکایچی، حامی سرسخت امپراتور است. هر سال در ۱۵ اوت، سالگرد تسلیم، او از زیارتگاه یاسوکونی دیدن میکند. همانجاست که به همهی کسانی که در «جنگ پانزدهساله» — یعنی تهاجم به خاور دور و جنگ جهانی دوم — جان خود را برای امپراتور فدا کردند، ادای احترام میشود. او عادت دارد به قبرهای محکومان به جنایت علیه بشریت ادای احترام کند، کاری که از زمان نخستوزیر شدن، قانون انجام آن را برایش ممنوع کرده است.
اعضای پارلمان و وزیران در حال خدمت، در ۱۵ اوت ۲۰۲۶ برای ادای احترام به محکومان به جنایت علیه بشریت از زیارتگاه یاسوکونی دیدن میکنند.
امسال، تاکایچی چون نتوانست شخصاً حضور یابد، هدایایی فرستاد. چهار تن از وزیرانش و حدود ۱۵۰ عضو پارلمان که توانستند بروند، رفتند.
برای آنها، جنایات ارتش امپراتوری ژاپن هرگز وجود نداشته است. آنها فقط اتهامات ساخته دشمنان ژاپن هستند. اما کرهایها و چینیها خاطرهی دیگری دارند: ارتش امپراتوری با همهی کسانی که الوهیت امپراتور را به رسمیت نمیشناختند، مانند فرودستان رفتار میکرد. سربازان وظیفهی ژاپنی آموزش میدیدند که این افراد را قتلعام و شکنجه کنند، و اگر امتناع میکردند، بهشدت کتک میخوردند.
در نانجینگ، ۱۰۰ هزار زن و کودک برای رضای سربازان امپراتور مورد تجاوز قرار گرفتند و به بردگی گرفته شدند، و سپس ۳۰۰ هزار نفر قتلعام شدند. در کره، واحد ۷۳۱ روی زندانیان بدون بیهوشی تشریح زنده انجام داد؛ جنایاتی که الهامبخش دکتر منگله در آشویتس بود.
همین جنایات در سنگاپور، مالزی، هندوچین و تایلند تکرار شد، حتی اگر مردم آنها را بهشدت کره و چین به خاطر نداشته باشند.
نظامیگرایان ژاپنی در پی تکرار جنایات خود نیستند. آنها بهخوبی میدانند که در دوران مدرن نمیتوانند پرستش امپراتوری را مطالبه کنند که پذیرفته دیگر خدا نیست. اما کشورشان را دوباره مسلح میکنند.
سانائه تاکایچی در بزرگداشت کشتارهای هیروشیما و ناگازاکی در ۶ و ۹ اوت، بهدقت از اشاره به این نکته پرهیز کرد که آن کشتارها توسط ایالات متحده تحت ریاست هری ترومن انجام شده بود. بههمینترتیب، برخلاف پیشینیانش، هیچ پشیمانی ابراز نکرد و کوچکترین عذرخواهی برای مسئولیت ژاپن در جنگ جهانی دوم ارائه نداد.
ژاپن تنها شکست خود را در سال ۱۹۴۵ با اعلامیهی نخستوزیر سوسیالیست، تومیایچی مورایاما، در پنجاهمین سالگرد آن رویداد، ۱۵ اوت ۱۹۹۵، به رسمیت شناخت. این امر توسط نخستوزیر لیبرال دموکرات، شینزو آبه، با انتصاب وزیر نیروهای دفاعی در ۳ اوت ۲۰۱۶ زیر سؤال رفت. این اکنون موضع رسمی ژاپن است که توسط دستپروردهی شینزو آبه، سانائه تاکایچی، ترویج میشود.
خانم تاکایچی با آگاهی کامل از حقایق، صلحطلبی قانون اساسی ژاپن را نقض کرد و در ۲۹ مه کامیونهای نظامی به «ملیگرایان رادیکال» اوکراینی و سربازانی به ستاد ناتو در ویسبادن ارائه داد.
برای «صهیونیستهای تجدیدنظرطلب»، زمان از سرگیری جنگ علیه «صهیونیستها» فرا رسیده است
ایتمار بن-گویر، وزیر امنیت ملی، که کاهانیست است (یعنی پیرو خاخام تروریست مئیر کاهانه)، در ۲۸ اوت اعلام کرد که افرادش لاشهی کشتی آلتالنا را پیدا کردهاند. این کشتی توسط «صهیونیستهای تجدیدنظرطلب» اجاره شده بود و نزدیک به ۹۰۰ شبهنظامی در آن بودند، و نخستوزیر «صهیونیست» داوید بن-گوریون پیش از رسیدن آن به اسرائیل در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۸ آن را غرق کرده بود.
«صهیونیستهای تجدیدنظرطلب»، یعنی پیروان ولادیمیر زئو جابوتینسکی اوکراینی، و «صهیونیستهای» اصطلاحاً اصلی، یعنی پیروان تئودور هرتزل مجاری، از یکدیگر نفرت شدیدی داشتند. هرتزل میخواست میهنی باشد که یهودیان از پوگرومها بگریزند، در حالی که جابوتینسکی امپراتوری یهودی مانند امپراتوریهای ایتالیا و آلمان میخواست.
نام «آلتالنا» به نام مستعار جابوتینسکی فاشیست اشاره داشت. این کشتی از مارسی پر از سلاح حرکت کرده بود. شبهنظامیان قصد داشتند پس از رسیدن به اسرائیل «صهیونیستها» را ترور کنند و قدرت را تصاحب کنند. کارگران بندر فرانسه، به تحریک CGT (کنفدراسیون عمومی کار)، اعتصاب بندری را آغاز کردند تا مطمئن شوند آنها حرکت نمیکنند و بدینسان یهودیان فلسطین را محافظت کنند.
اما «صهیونیستهای تجدیدنظرطلب» در فرانسه از سوی نخستوزیر وقت، روبر شومان، و وزیر امور خارجهاش، ژرژ بیدو، محافظت میشدند. هر دو مرد کاملاً آگاه بودند که «صهیونیستهای تجدیدنظرطلب» متحدان قدرتهای محور{آلمان و ژاپن و ایتالیا} بودند و جابوتینسکی بیتار را در رم تحت حمایت موسولینی تأسیس کرده بود. با این حال، آنها احتمالاً از مذاکراتی که در طول جنگ با نازیها انجام دادند بیاطلاع بودند.
روبر شومان، که تبلیغات او را «پدر اروپا» معرفی میکند، از لورن بود. بهاینترتیب، او برای جلوگیری از جنگ بین آلمان (که در آنجا متولد شده بود) و فرانسه (که پس از بازپسگیری لورن توسط فرانسه شهروند آن شده بود) مبارزه کرد. او در دولت مارشال فیلیپ پتن{دولت دستنشانده آلمان نازی در فرانسه تحت اشغال} وزیر بود و نامش در میان امضاکنندگان فرمان تأیید توافقنامه آتشبس با نازیها دیده میشود. او توسط نازیها در حصر خانگی قرار گرفت، گریخت و در ۱۹۴۲، یعنی پس از پیروزی شوروی در استالینگراد و بنابراین زمانی که شکست آلمان بهطور فزایندهای محتمل میشد، به مقاومت پیوست.
پس از آزادی، او در دادگاه شهادت داد که مارشال پتن نام او را بدون مشورت با او در فرمان آتشبس درج کرده بود. بنابراین تحت پیگرد قرار نگرفت، اما ژنرال شارل دوگل همیشه از دست دادن با او امتناع کرد و در تشییع جنازه او در ۱۹۶۰ شرکت نکرد.
ژرژ بیدو، از سوی خود، عضو مقاومت و شورای ملی مقاومت ژان مولن بود. در آنجا، او برای بیاعتبار کردن ژنرال دوگل کار کرد و تلاش نمود در رژهی پیروزی در شانزلیزه از او جلو بزند. او بهعنوان یک دموکرات مسیحی، با استقلال الجزایر مخالفت کرد و در کودتای ۱۹۶۱ ژنرالها در الجزیره علیه رئیسجمهور دوگل شرکت کرد.
بنابراین چندان تعجبآور نیست که این نخستوزیر فرانسه و وزیر امور خارجهاش از تلاش برای کودتا در تلآویو حمایت کردند.
جنگ اعراب و اسرائیل تازه آغاز شده بود. نه اسرائیلیها و نه اعراب سلاح کافی برای جنگیدن نداشتند. بنابراین، تنها بریتانیاییها میتوانستند پیروز شوند. آنها زیرکانه انتخاب کردند که نیروهای خود را درگیر نکنند، بلکه ارتش استعماری خود را درگیر کنند. بدینترتیب، سربازان فرااردنی، به رهبری افسران بریتانیایی، بودند که جنگ را بردند، تحت فرماندهی «گلاب پاشا» (که نام واقعیاش ژنرال جان باگوت گلاب بود).
داوید گرون-بن-گوریون، که توازن قوا را تحلیل کرده بود، فقط میتوانست به بریتانیاییها برای منحرف کردن خشم اعراب تکیه کند. بنابراین مجبور شد «صهیونیستهای تجدیدنظرطلب» را که تازه در جنگ جهانی دوم علیه امپراتوری بریتانیا جنگیده بودند، حذف کند، سپس وزیر مستعمرات، والتر گینس لرد موین، را در قاهره ترور کند، و در نهایت مقر دولت قیمومیت فلسطین در هتل کینگ دیوید را منفجر کند.
هنگامی که آلتالنا غرق شد، مناخم بگین، که جانشین جابوتینسکی درگذشته بهعنوان رهبر حزب صهیونیست تجدیدنظرطلب شده بود، نمیتوانست بدون به خطر انداختن شکست اسرائیل توسط اعراب، انتقام شبهنظامیان خود را بگیرد. بنابراین ابتکار عمل را برای انعقاد توافق با گرون-بن-گوریون به دست گرفت. این دو مرد از جنگ داخلی اجتناب کردند و مناصب را بین خود تقسیم کردند. «صهیونیستها» در قدرت ماندند و «صهیونیستهای تجدیدنظرطلب» در موساد ناپدید شدند. آنجا بود که توانستند فعالیتهای تروریستی خود را ادامه دهند. سه ماه بعد، آنها فرستاده ویژهی سازمان ملل، فولکه برنادوت، را که برای تعیین مرزهای مناطق یهودی و عربی در دولت دو ملیتی جدید آمده بود، ترور کردند. قاتل برنادوت، یهوشوعا کوهن، محافظ بن گوریون شد.
نخستوزیر کنونی، بنیامین میلیکوفسکی-نتانیاهو، هنگامی که ایتمار بن گویر کشف لاشه را اعلام کرد، بیمناک شد که او وسوسه شود خاطرات آن دورهی پرآشوب را زنده کند. بنابراین به موزهی اتزل شتافت تا به شیوهی خود پیام دهد. او اعلام کرد که لاشه را بازیابی خواهد کرد، نمادی از وحدت اسرائیل. با این کار، او تمرکز را از تلاش برای کودتا به توافق صلح داخلی که داوید گرون-بن-گوریون و مناخم بگین میانجیگری کرده بودند، منتقل کرد.
نتانیاهو پسر بنزیون نتانیاهو فاشیست، یعنی منشی خصوصی ولادیمیر جابوتینسکی، است. بنابراین تعجبآور نیست که به ارتشهایش دستور داد قتلعام غیرنظامیان در غزه را انجام دهند.
برای «ملیگرایان تمامیتخواه»، زمان نابودی تمدن اسلاو فرا رسیده است
رئیسجمهور غیرمنتخب اوکراین، غاصب ولودیمیر زلنسکی (که دورهی او دو سال و سه ماه پیش به پایان رسید)، بهتدریج رژیم خود را از یک ائتلاف ملی شامل «ملیگرایان تمامیتخواه» به یک دیکتاتوری تحت سلطهی آنها تبدیل کرده است.
«ملیگرایان تمامیتخواه» یک مکتب فکری هستند، قاطعانه ضدشوروی و ضدخزر (یعنی یهودستیز، با اشاره به امپراتوری یهودی خزر که در قرون وسطی بین دریای سیاه و دریای خزر توسعه یافت). اصطلاح «ملیگرای تمامیتخواه» از فاشیست فرانسوی، شارل موراس، وام گرفته شده است.
«ملیگرایی تمامیتخواه» اوکراینی در طول جنگ جهانی اول توسط دمیترو دونتسوف، مأمور رایش دوم آلمان، ایجاد شد. این مکتب در پی فاشیسم ایتالیایی و گارد آهنین رومانی، و بعداً در طول همکاری با نازیها، حول دستیار دونتسوف، استپان باندرا، توسعه یافت.
در طول نیمهی دوم جنگ جهانی دوم، خود دونتسوف بهعنوان مدیر مؤسسهی راینهارد هایدریش خدمت کرد. در این مقام، او یکی از معماران «راهحل نهایی برای مسئلهی اسلاو، یهودی و کولی» بود.
کمتر از یک ماه پیش، در ۱۱ اوت ۲۰۲۶، بقایای سرهنگ یوون کونووالتس توسط کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین از گورستان کروسویک در روتردام، در حضور سفیر اوکراین، نبش قبر شد. بقایای جسد به اوکراین بازگردانده شدند و بهطور موقت در ۱۸ اوت در گورستان ملی یادبود نظامی، در حضور مقامات دولتی متعدد و رئیسجمهور غیرمنتخب، ولودیمیر زلنسکی، دوباره به خاک سپرده شد. مراسم بدرقه در کلیسای جامع پاتریارکال رستاخیز مسیح کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین در کییف برگزار شد. خاکسپاری نهایی در پانتئون ملی انجام خواهد شد.
سرهنگ یوون کونووالتس (۱۸۹۱-۱۹۳۸) یکی از بنیانگذاران و رهبران اولیهی سازمان ملیگرایان اوکراین (OUN) بود. او مسئول قتلعام بلشویکها در کییف بود. دوست شخصی آدولف هیتلر از سال ۱۹۲۲، او در سال ۱۹۳۶ تحت حمایت موسولینی در رم پناه گرفت. در سفری به آنجا، در مه ۱۹۳۸ در روتردام توسط سازمان NKVD شوروی ترور شد.
او توسط گارد ریاستجمهوری مورد تجلیل قرار گرفت، همان گاردی که رئیسجمهور فرانسه، امانوئل ماکرون، در ۱۴ ژوئیه از آن دعوت کرده بود تا در شانزلیزه رژه برود. کونووالتس مسئول قتلعامهای متعدد است. او یک مجرم علیه بشریت است. پیام زلنسکی غاصب روشن است: نه تنها اوکراین نازیزدایی نخواهد شد، همانطور که روسها مطالبه میکنند، بلکه بار دیگر «ملیگرای مطلق» است.
در ۲۴ اوت، اوکراین سی و پنجمین سالگرد استقلال خود از اتحاد جماهیر شوروی را در حضور سران کشورها و دولتهای کشورهای شمال اروپا-بالتیک (NB۸) و بریتانیا جشن گرفت. همه تأیید کردند که روسیه میخواهد به اوکراین حمله کند و آن را ضمیمه کند. آنها تکرار کردند که کریمه، دونباس و نووروسیا اوکراینی هستند. هیچکس اشاره نکرد که کریمه در ۱۵ فوریه ۱۹۹۱، بیش از شش ماه پیش از اوکراین، استقلال خود را از جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین اعلام کرده بود. این جمهوری توسط اوکراین در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۱، دو ماه پیش از اعلام استقلال آن، به رسمیت شناخته شد. در ۵ مه ۱۹۹۲، کریمه استقلال خود را اعلام کرد. کییف پرداخت حقوق بازنشستگی و کارمندان دولتی کریمه را متوقف کرد. این بار برای نیمهی دوم ۱۹۹۲ و تمام ۱۹۹۳ توسط مسکو تحمل شد، تا زمانی که رئیسجمهور روسیه بوریس یلتسین از عهده گرفتن آن دست کشید.
دو روز بعد، در ۲۶ اوت، پس از رفتن مهمانان رسمی، غاصب زلنسکی به جنگجویان جبههی الکساندریوا (دونباس)، از جمله سرتیپ آندری بیلهتسکی، فرمانده سپاه سوم ارتش، نشان داد.
زلنسکی ستارهی طلا، بالاترین افتخار اوکراین، «قهرمان اوکراین» را به او اهدا کرد.
تاریخنگار آندری بیلهتسکی، نویسنده پایاننامهای درباره ارتش ملی اوکراین (UPA) است که در آن نسلکشی صدها هزار لهستانی در وولینیا و قتلعام دهها هزار یهودی در بابییار را میستاید. او بخش راست را تأسیس کرد و یکی از چهرههای کلیدی کودتا (که تبلیغات آتلانتیکگرا آن را «یورومیدان» یا «انقلاب کرامت» نامید) بود که در فوریه ۲۰۱۴ رئیسجمهور منتخب دموکراتیک، ویکتور یانوکوویچ، را سرنگون کرد. سپس گردان آزوف را تأسیس کرد و قتلعام روسزبانان در دونباس و سپس نبردهای ماریوپول و باکموت را رهبری کرد.
مانند همهی «ملیگرایان اصل کاری»، بیلهتسکی ادعا میکند که اوکراینیهای واقعی اسلاو نیستند، بلکه وارنگیان (یعنی وایکینگهای فنلاندی) هستند. در باور آنها، وارنگیان باید «نبرد نهایی» را علیه اسلاوها بجنگند. در سال ۲۰۱۰، او اعلام کرد: «مأموریت تاریخی ملت ما در این لحظه حساس، رهبری نژادهای سفید جهان در یک جنگ صلیبی نهایی برای بقای آنهاست. جنگ صلیبی علیه زیرانسانهای [فرودستان] تحت رهبری سامیها.»
و اکنون…
دیگر نمیتوانیم آنچه را که در حال رخ دادن است، نادیده بگیریم. نیروهای فاشیسم تاریخی — نه افراد عجیبوغریب نوستالژیک درباره رژههای یونیفرمپوش، بلکه کسانی که آرزو دارند جنگ جهانی دوم را ادامه دهند — بیدار شدهاند. آنها شروع به بازنویسی تاریخ کردهاند. آنها از بیتفاوتی ما برای پاک کردن خاطرهی جنایاتشان استفاده کردند.
مسئولیت فوری ما این است که پیش از آنکه آنها تلاش کنند انتقام بگیرند و آخرالزمان را کلید بزنند، هرگونه مسئولیت سیاسی را از آنها سلب کنیم.
ما باید خواستار انتخابات فوری در اوکراین و ژاپن شویم. انتخابات در اسرائیل فراخوانده شده است، اما باید تضمین کنیم که کمپین انتخاباتی منصفانه باشد.
