به گزارش مشرق، امشب (۹ فروردین تا ساعات اولیه بامداد دهمین روز ماه) خیابان ها، میادین و محله های تهران مثل یک ماه گذشته، میعادگاه عاشقی بود، عاشقی و دلدادگی برای ایران. از جمله میدان منیریه که فقط یک صدا بود و آن هم «ایران».
با این تفاوت که پخش نوای دلنشین سرود «ایران - ایران» مرحوم رضا رویگری در برخی از تجمعات باشکوه مردمی تهران، حال و هوای حضور و خروش مردم را خاص و چه دلنشین کرده بود وقتی این نوا در آسمان شهر می پیچید که «آنانکه گفتند الله و بر این ایمان پایدار ماندند و حاضر نشدند بنده غیر خدا شوند و حکومت غیر خدا را بپذیرند» گویی تکرار تاریخ و بهمن ۱۳۵۷ است.
و بعد که «فرشتگان رحمت بر آنها نازل شوند و مژده دهند که دیگر هیچ ترسی و حزن و اندوهی از گذشته خویش نداریم و شما را به همان بهشتی که انبیاء وعده دادند، بشارت باد» و حقا که این مژده بر این ملت خدایی و باغیرت رواست و همچون شیر مادر گوارا.
و چقدر این بخش از سروده به دل می نشیند «از اشک یتیمانت از خون شهیدانت - فردا که بهار آید صد لاله به بار آید» و آنگاه که فریاد برمی آورد «فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم - نه ظلم و نه زنجیری در اوج خدا هستیم»
میدان صادقیه
میدان صادقیه در این شب ها فقط یک نماد مهندسی شهری نیست، صحنهای از تجلی روح یک ملت با تاریخی مملو از ایستادگی.
میدان جمهوری، میدان انقلاب، میدان شهدا، میدان ولی عصر، میدان امام حسین، میدان تجریش و .... گویی طاعت سکوت و تنهایی را ندارند و یک دل نه صد دل به این حضور حماسی شبانه بسته اند، گویی اگر نباشد این حماسه حضور، هویتی ندارند.
دریای خروشان مردم چه معجزه ها که نمی کند، امواج خروشانی که بعد از قریب یک ماه همچنان بدون واهمه از حمله دشمن، خستگی ناپذیر و غیرتمند جاری است تا بیکران.
و کلام آخر اینکه، اینجا ایران است؛ مهد دلیران، سرزمین مردمان استوار، مقاوم و میهن پرست که وطن برایشان فقط محدوده ای روی نقشه نیست، مجموعهای است از زندگی، عشق، ایمان، سختی و یکدلی و هم نوایی، که وقتی کشور آسیبی ببیند همه مردمانش درد می کشند.
۰۴:۵۸ - ۱۴۰۵/۰۱/۱۰
