سرویس جهان مشرق _ رویای اسرائیل بزرگ ... نقشه تاریک نظریه پردازان صهیونیست که بیش از ۱ قرن پیش مطرح شده بود و با تشکیل رژیم صهیونیستی در دهه ۱۹۴۰ میلادی، رهبران این رژیم هر سال با ریختن خون هزاران انسان بیگناه در منطقه خاورمیانه به دنبال تحقق آن بودند؛ نقشه ای که بنیامین نتانیاهو تندروترین نخست وزیر تاریخ اسرائیل با افتخار آن را در دست گرفته و به جهانیان نمایش می دهد. حالا بی ثباتی در خاک سوریه پس از سقوط دولت بشار اسد و احتمال تجزیه این کشور، نتانیاهو را به رسیدن به رویای دیرینه صهیونیست ها یعنی "اسرائیل بزرگ" امیدوار کرده است.

در سلسله مطلب زیر قصد داریم به طرح خبیثانه صهیونیست ها علیه مردم سوریه و آینده این کشور و تلاش برای تجزیه جنوب و شرق سوریه بپردازیم.

یک سال پس از سقوط دولت بشار اسد؛ سوریه در خطر تجزیه

هنگامی که پس از نزدیک به ۵ سال آتش بس، عملیات مخالفین مسلح در شمال سوریه در روز ۲۷ نوامبر ۲۰۲۴ میلادی در غرب حلب آغاز شد کمتر کسی تصور می‌کرد این عملیات موجب سقوط حکومت بشار اسد در این کشور بشود.

اما در میان شگفتی همگان، ارکان دولت سوریه در سال ۱۳م بحران در این کشور به سرعت طی ۱۰ روز از هم پاشید و نیروهای تحت رهبری گروه هیئت تحریرالشام در روز ۸ دسامبر ۲۰۲۴ (۱۸ آذر ۱۴۰۳) از شمال و جنوب سوریه وارد دمشق پایتخت این کشور شدند تا پس از ۶۱ سال، دوران حکومت حزب بعث در سوریه به پایان برسد و احمد الشرع یا همان ابومحمد الجولانی با سابقه حضور در صفوف گروه‌های تروریستی داعش و جبهه النصره که بعدها به جبهه فتح الشام و هیئت تحریرالشام تغییر نام داد به یکباره از یک تروریست بین‌المللی به حاکم جدید سوریه و جایگزین بشار اسد تبدیل شود.

به محض سقوط دمشق و کنترل آن توسط نیروهای جولانی، درگیری‌ قدرت در سراسر سوریه از سر گرفته شد.

گروه‌های تحت الحمایه ترکیه در حومه شمالی و شرقی حلب سعی کردند با استفاده از وضعیت پیش آمده دست به گسترش قلمرو خود و تضعیف شبه نظامیان کُرد گروه قسد بزنند که مجموعه‌ای از نیروهای تحت رهبری حزب اتحاد دمکراتیک سوریه (PYD) و شاخه‌های نظامی آن (YPG و YPJ) به شمار می‌رود و با کمک و حمایت ائتلاف تحت رهبری آمریکا تحت پوشش مقابله با گروه ترویستی داعش بخش‌های بزرگ و وسیعی از مناطق شرقی سوریه را تحت تسلط خود درآورده است. طی درگیری ها میان شبه نظامیان کرد و گروه های تحت حمایت ترکیه، جولانی و نیروهای تحت امرش به شکل عجیبی هیچ گونه مداخله نظامی نداشته و بی طرف ماندند و در واقع به نیروهایی که تحت حمایت امریکا بودند حمله ای صورت ندادند.

به نظر می‌رسد در ازای برخی امتیازات به آمریکایی‌ها، آنان نیز تا حدی در جریان برنامه جولانی برای استفاده از موقعیت پیش آمده پس از عملیات طوفان الاقصی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ برای ساقط کردن دولت سوریه و تضعیف محور مقاومت در منطقه بوده‌اند و به شکلی نانوشته خشنودی خود از آن را نشان داده‌اند.

تلاش اسرائیل برای اشغال رسمی جنوب سوریه و اتصال به شرق فرات

مانع مهم برای تثبیت دولت جولانی در دمشق به عنوان دولت حاکم بر یک سوریه یکپارچه این بود که دو منطقه در شرق و جنوب سوریه پس از سقوط دولت سابق نیز تحت کنترل نیروهای مسلح جولانی نیستند: منطقه تحت کنترل شبه نظامیان کرد در شرق سوریه و استان دروزی‌نشین سویداء در جنوب این کشور که به دنبال سقوط دولت سابق تحت کنترل گروه‌های مختلف مسلح دروزی قرار گرفته است. به هنگام تشکیل دولت جدید سوریه نیز با وجود حضور حتی عده‌ای از وزرا و مقامات دولت سابق سوریه، افراد نزدیک یا وابسته به گروه های کرد شرق فرات و دروزی های مسلط بر استان سویداء سهمی نداشتند و همین امر منجر به عدم وجود اعتماد متقابل بین این دو طرف و دولت جولانی شده است، امری که مطامع دیرپای اسرائیل در خصوص عدم وجود یک دولت مقتدر حاکم بر سوریه یکپارچه و احتمال تهدید امنیت اسرائیل از سوریه را تقویت نموده است.

توافق موقت امضا شده توسط جولانی و مظلوم عبدی، فرمانده کل نیروهای کرد نیز تنها تضمینی موقت برای عدم رویارویی نظامی مستقیم دو طرف بود و به نظر می رسد شبه نظامیان کرد در شرق فرات همواره آماده اجرایی شدن طرح کریدور زمینی اسرائیل از سرزمین های اشغالی تا منطقه کردستان سوریه خواهند بود؛ اتصال این کریدور زمینی به تاسیسات و خطوط لوله نفت و گاز چه در شرق سوریه و چه در شمال عراق رویای دیرینه صهیونیست ها برای تامین امنیت انرژی در قالب اسرائیل بزرگ بوده است؛ اما اگر این طرح را در قالب دو گام بزرگ از سوی صهیونیست ها متصور باشیم گام نخست بایستی در جنوب سوریه و منطقه دروزی نشین این کشور برداشته شود تا جای پای مناسب برای اتصال به منطقه کردنشین نیز فراهم شود.

به دنبال تسلط بر دمشق و تبدیل شدن به نیروی اصلی سیاسی-نظامی در سوریه، جولانی و اطرافیانش تلاش‌هایی برای کسب مشروعیت داخلی و بین‌المللی را آغاز کردند که شامل عملیات گسترده رسانه‌ای جهت نمایش چهره ای معتدل و صلح دوست و تلاش برای تشکیل سریعتر دولت و ارتباط با قدرت های بین المللی و جلب حمایت آنها بود.

اما خیلی زود بحران به سوریه بازگشت؛ نیروهای تکفیری تحت امر جولانی دست به کشتار گسترده علیه مردم مناطق علوی نشین ساحل سوریه زدند؛ حملات هوایی گسترده رژیم صهیونیستی بخش بزرگی از زیرساخت های نظامی سوریه را از بین برد و تلاش دمشق برای تسلط بر استان سویداء موجب درگیری خونین چند ماهه با مشارکت اسرائیل در حمایت از جدایی طلبان دروزی شد.

پایان بخش اول