مدافع حرم فاطمیون شهید محمدجعفر حسینی

دیدم پایشان سرد است؛ خودشان هم هیچ عکس‌العملی در مقابل صدا زدن من نداشتند. یک آن، چیزی از ذهن من گذشت، اما سریع به خودم مسلط شدم. چراغ را که روشن کردم دیدم صورتشان کبود است.

گروه جهاد و مقاومت مشرق - شهید ابو زینب (محمد جعفر حسینی) مدافع حرم فاطمیون بود و بسیاری از رزمندگان افغانستانی او را می‌شناختند. وقتی قرار مصاحبه با خانم صفدری (همسر شهید) هماهنگ شد، فکرش را هم نمی‌کردیم شهیدی که در گلزار شهدا به خاک سپرده شده و اینگونه با جراحت‌های جهادش دست و پنجه نرم می کرده، برای احراز شهادتش با مشکل مواجه شده باشد! روایت این همسر شهید مقاوم و دلسوخته، آنقدر مفصل و کامل است که احتیاج به هیچ مقدمه‌ای ندارد. اولین قسمت از این گفتگو را بخوانید تا هفته بعد و قسمت‌های بعدی...

**: خوشحالیم که در خدمت شماییم. آمده‌ایم که ان‌شا الله از طریق کلام شما، با شخصیت شهید ابوزینب (محمدجعفر حسینی) آشنا بشویم.

خانم صفدری: من اول همان روز شهادت را عرض کنم و اتفاقاتی که شاهدش بودم.

من اولین نفری بودم که متوجه شدم ابوزینب شهید شدند؛ البته این دو سال جانبازیِ ابوزینب و آن رفت و آمدهایی که به منطقه داشتند و کار فرهنگی‌ای که با هم انجام می دادیم، می شود گفت که من را خیلی خودساخته کرده بود و در شرایط بحرانی می توانستم (البته از نظر خودم) بهترین تصمیم را بگیرم. با توجه به اینکه هم من و هم خود شهید با حاج حسین یکتا یک رابطه فرزند و پدری احساس می کردیم، چه قبلا و چه الان اگر مشکلی داشته باشم، اولین کسی که به ذهنم خطور می کند حاج آقا هستند.

شب پرماجرا در محله حدادعادل + عکس
خانم صفدری در کنار فرزندان شهید ابوزینب

من آن صبح زد که ابوزینب شهید شدند، اول به حاج آقا حسین یکتا زنگ زدم و خب ایشان جواب ندادند. بعدش با آقای فرج جعفری که مدیر موسسه طلوع حق در چهار راه ولیعصر هستند، تماس گرفتم. ایشان هم بعدها گفتند که من در جلسه ای بودم هیچ وقت گوشی را همراه خودم نمی بردم، ولی آن روز (روز شهادت آقاجعفر) گوشیشان همراهشان بود. چون پنج و نیم شش صبح بود، توقع اینکه حاج آقا هم جواب بدهند توقع زیادی بود.

**: الان خیلی رفتیم جلو، یک مقدار قبلترش را بگویید. اینکه می فرمایید آقاجعفر شهید شدند؛ در منزل بودند یا بستری بودند؟

خانم صفدری: در منزل بودند. دو هفته قبلش آقا جعفر تازه از بیمارستان مرخص شده بودند. همه داروهایی که می خورند را من نگه داشته‌ام. میانگین داروهایی که ایشان مصرف می کردند، بین ۲۵ تا ۳۰ تا قرص در روز بود.

**: عمدتا داروهای اعصاب و روان بود؟

خانم صفدری: برخی شان قرص‌های اعصاب و روان بود. البته به خاطر ترکش‌هایی که در پایشان داشتند درد می‌کشیدند و مسکن های خیلی قوی مصرف می کردند. هر سه ماه یک بار، چهار ماه یک بار، بعضا دو ماه یک بار برای تزریق مسکن در نخاع می رفتند برای اینکه یک مقدار درد پاهایشان کمتر شود. من واقعا نمی دانم این را بگویم یا نه؛ اگر بخواهم پاهای ایشان را به یک چیزی شبیه کنم، فقط می توانم بگویم مثل رنده بود. دست که می کشیدی تیزی ترکش‌ها به وضوح احساس می شد.

**: یعنی از پوست و گوشت، بیرون زده بود؟ این ترکش‌ها هیچ موقع از بدنشان در نیامد؟

خانم صفدری: اینقدر ترکش‌ها زیاد بود، که بعضی‌هایشان را  من توانستم دربیاورم. ترکش‌ها را نشان‌تان می دهم. در حدود ۲۴، ۲۵ تا ترکش را من خودم از بدنشان درآوردم.

**: با دست درآوردید؟

خانم صفدری: یک خرده از این ترکش می زد بیرون، از جای زخم که دو میلیمتر یا سه میلیمتر بود ما این ترکش یک سانتی را در می آوردیم. سرش که می زد بیرون و با پنس در می آوردم.

**: پانسمان می کردید؟ جایش عفونت نمی کرد؟

خانم صفدری: بله، همه اینها بود؛ همه این برنامه‌ها را در این دو سال داشتیم. پانسمان می کردم اما عفونت هم می‌کرد.

**: ترکش‌ها فقط در پایشان بود، یا در دست و بدن هم پیدا می‌شد؟

خانم صفدری: در دستشان هم بود اما خب بیشتر ترکش ها و جراحاتی که برداشتند از ناحیه دو پا بود.

**: فرمودید که دو هفته از بیمارستان مرخص شده بودند؛ بستری ایشان بابت چه مشکلی بود؟

خانم صفدری: بستری‌شان برای مشکل اعصاب و روان بود؛ چون همزمان موج انفجار هم ایشان را گرفته بود. در بخش اعصاب و روان بیمارستان بقیه الله بستری بودند. روند بستری در این دو سال ادامه دار بود. دو سه ماه یک بار دکتر تشخیص می داد که آقا جعفر باید یک هفته ده روز در بیمارستان بمانند.

شب پرماجرا در محله حدادعادل + عکس
شهیدان ابوزینب و صدرزاده

**: یک موضوع هم موضوع آسایشگاه است، تا در یک فضای آرامتری قرار بگیرند؛ پیشنهاد آسایشگاه هم داشتید؟

خانم صفدری: نه، ایشان فقط آنجا بستری می شدند که دارو بگیرند و دوز قرص‌ها را یک مقداری هماهنگ کنند که دوباره بتوانند به زندگیشان برگردند. پیشنهاد آسایشگاه هم شده بود ولی هم ایشان قبول نکرده بودند و هم من خیلی برایمان سخت بود بخواهند بروند آسایشگاه.

**: از باب اینکه در محیط آرامتری باشند و تنش کمتری داشته باشند.

خانم صفدری: سعی ما بر این بود که محیط را آرام نگه داریم، حتی بچه ها عادت کرده بودند اسباب بازی‌هایی که سر و صدا داشت را وقتی پدرشان بیدار بود به هیچ عنوان روشن نمی کردند؛ این حتی برای محمدحسین هم که سه چهار ساله بود جا افتاده بود که وقتی بابا بیدار است این اسباب بازی‌ها را نباید روشن کند!

**: حالا می رسیم به شب قبلی که این اتفاق افتاد و جعفرآقا شهید شدند.

خانم صفدری: آقا جعفر خیلی آدم فعالی بودند و از اینکه زندگی‌شان بابت خوردن داروها و خوابی که بابت این داروها بهشان تحمیل شده بود، کم‌تحرک شده بود و کمتر به فعالیت‌هایشان می‌رسیدند، خیلی اذیت بودند. در آن دو هفته گویا یک مقداری دوز داروها کمتر شده بود و زندگی‌شان نظم بهتری پیدا کرده بود.

**: خودشان قرص‌ها را کمتر می خوردند یا دکتر گفته بود؟

خانم صفدری: بنا بر تشخیص دکتر بود. در آن دو هفته خیلی حال خوبی داشتند. خودشان هم از این بابت خوشحال بودند که من حالم الان بهتر است و می توانم راحت‌تر به کارهایم برسم. روز قبل از شهادت هم حالشان خیلی خوب بود، تا جایی که روز جمعه، ما رفتیم دو نفری خرید کردیم برای خودشان، لباس گرفتیم، روز شنبه هم امتحان داشتند.

**: چه امتحانی و کجا؟

خانم صفدری: بابت پیش دانشگاهی باید یک امتحان می دادند که می خواستند ادامه تحصیل بدهند و درس‌های دانشگاه را بخوانند.

من خودم هم امتحان حوزوی داشتم. شب قبلش بنا بر پیشنهاد آقا جعفر نشستیم یک فیلمی را دیدیم؛ فیلم که تمام شد ساعت دو و نیم بعد از نیمه شب، ایشان خوابشان برد.

**: حالشان کاملا خوب بود؟ چه فیلمی دیدید؟

خانم صفدری: حالشان خوب بود. فیلم «شبی که ماه کامل شد» را دیدیم.

**: «شبی که ماه کامل شد» که خیلی تنش عصبی دارد! مناسب ایشان بود که ببینند؟!

خانم صفدری: ما فیلم «خداحافظ رفیق» را خیلی می ‌دیدیم.

**: «خداحافظ رفیق» خیلی فرق می کند؛ حالت احساسی دارد...

خانم صفدری: اتفاقا غروب همان جمعه داشت «خداحافظ رفیق» را نگاه می کرد و شروع کرده بود به گریه کردن که همه دوستانم شهید شدند و...

**: این فیلم فضای عاطفی دارد، اما آن فیلم در ژانر ترور و خشونت است. در طول دیدن فیلم حالشان دگرگون نشد؟

خانم صفدری: من فیلم را کنترل می کردم؛ من دیگر یاد گرفته بودم، فیلم «چ» را بارها دیدیم، روز سوم و بقیه فیلم های دفاع مقدس را ما بارها با هم می دیدیم؛ وقتی یک جایی می رسید که می دانستم حالشان بد می شود، فیلم را رد می کردم. دیگر یاد گرفته بودم چه کار کنم.

**: منظورم این است که آن فیلم را به صورت سرگرمی دیدند و در حال خوب؟

خانم صفدری: بله، حالشان خوب بود، کما اینکه ما نصف بیشتر فیلم را قبلا دیده بودیم و فقط آخرش را دیدیم. وقتی می خواستند بخوابند گفتند «پس من رفتم.» گفتم کجا می روی؟ گفتند «من رفتم.» این را که گفتند و خوابیدند. حول و حوش ساعت دو و نیم نصفه شب بود.

شب پرماجرا در محله حدادعادل + عکس

**: گفتند «رفتم» به این معنا که رفتم در اتاق بخوابم؟

خانم صفدری: نه، برای خوابیدن همان «شب بخیر» را می گفتند.

**: سابقه داشت این حرف را بزنند؟

خانم صفدری: نه، سابقه نداشت. همان بعد از ظهر یا غروب روز جمعه که داشت خداحافظ رفیق را می دید وقتی دیدم حالش اصلا خوب نیست آن موقع هم من گوشی را ازشان گرفتم که مابقی فیلم را نبیند؛ آنجا هم بهشان گفتم از این فضای عارفانه و احساسات عارفانه بیا بیرون؛ بالاخره شهید می شوی! اما این حرفی را که شب قبل از خوابیدن به من زدند، تا به حال به من نگفته بودند.

با توجه به اینکه خوابشان واقعا سنگین شده بود، اما باز هم موقع صدا زدن من یک تکانی به خودش می داد. برای نماز صبح که خواستم بیدارشان کنم دیدم هیچ جوابی نمی‌دهد. دستم خورد به پایشان و احساس کردم یخ کرده. پتو را کشیدم روی پایش. حالا نمی دانم بگویم توصیه زنانه یا غر زنانه! آن را هم زدم و گفتم چرا پتو را از روی پایت زدی کنار؟ پایت یخ کرد! خیلی سرمایی بودند. بعد دیدم باز هم این آقا تکان نمی خورد!

**: این اتفاق در چه تاریخی است؟

خانم صفدری: روز ۷ دی ماه و هوا هم سرد بود. این اتفاقات برای همان صبح ۷ دی ماه سال ۹۸ است. دیدم پایشان سرد است؛ خودشان هم هیچ عکس‌العملی در مقابل صدا زدن من نداشتند. یک آن، چیزی از ذهن من گذشت، اما سریع به خودم مسلط شدم. چراغ را که روشن کردم دیدم صورتشان کبود است. رفتم سرش را گرفتم و زدم توی صورتش؛ دیدم صورتش سرد است؛ سریع سرم را گذاشتم روی قلبشان؛ دیدم قلب نمی زند؛ نبضشان را گرفتم؛ دیدم نبضشان نمی زند. قبل از اذان صبح بود. شاید ۵ دقیقه ۱۰ دقیقه تا اذان مانده بود. یعنی آنقدری نگذشته بود، هنوز هوا تاریک بود. اول به اورژانس زنگ زدم. بعد رفتم زینب و محمدحسین را بیدار کنم برای مدرسه، چون یک هفته قبلش هم به خاطر آلودگی هوا، تعطیل بود. اتفاقا زینب هم به من گفت مامان الان خیلی تاریک است چرا اینقدر ما را زود بیدار کردی؟ گفتم به خاطر اینکه هوا سرد است فکر می کنید تاریک است. آمد بیرون دست و صورتش را بشورد گفتم تو پیش داداشت باش، حواست به داداشت باشد، بابا یک کمی حالش بد شده من قرص‌هایش را بهش بدهم برمی‌گردم پیشتان.

**: در حقیقت می خواستید وقتی اورژانس می آید بچه‌ها شوکه نشوند؟

خانم صفدری: بچه ها به اورژانس آمدن عادت کرده بودند. در این دو سال چندین بار پیش آمده بود که آقا جعفر حالشان بد شده بود و به اورژانس زنگ زده بودم و آمده بودند یا آرامبخش زده بودند یا فشارشان یک باره خیلی پایین می رفت. اثرات موج‌گرفتگی واقعا خیلی سخت بود.

**: علتش چه بود که بچه ها را اینقدر زود بیدار کردید؟

خانم صفدری: من دیگر متوجه شده بودم که آقا جعفر شهید شده؛ این برای من جا افتاد، باید در آن لحظه فکر بچه ها می بودم که بعد از شهادت پدرشان در آن سر و صدای اطرافیان شوکه نشوند، چون ما طبقه بالای منزل پدر و مادر شهید بودیم. حول و حوش ۸ ماه بعد از جانبازی جعفرآقا ما دوباره رفتیم طبقه بالای منزل پدرشان که وقتی که من به کمک احتیاج داشتم یا موج‌گرفتگی به سراغش می آمد، کسی باشد کمکم کند.

**: منزلتان دقیقا کجا بود؟

خانم صفدری: حوالی میدان خراسان، خیابان شهید حداد عادل (صفاری) در کوچه میوه‌چی بودیم.

**: شما در حقیقت می خواستید اگر پدر و مادر را خبر کردید، بچه ها شوکه نشوند.

خانم صفدری: می‌خواستم بچه ها با آن سر و صدا از خواب بیدار نشوند. دیدن این حالت برایشان سخت بود دیگر. وقتی رفتم پدر و مادر شهید را هم صدا زدم گفتم من هر چه جعفر آقا را صدا می زنم بیدار نمی شود، شما هم بیایید بالا. دیدم پدر و مادر و خواهر و برادر جعفرآقا وقتی آمدند، در آن حین برادرشان قلبشان را ماساژ می داد من هم پاهایش را ماساژ می‌دادم. هنوز اورژانس نیامده بود. از گرمای دست‌های من، پاهایشان گرم شده بود. از برادرشان پرسیدم قلبش می زند؟ انگار همه ما نمی خواستیم باور کنیم که جعفر دیگر بینمان نیست؛ البته بینمان هست اما فراتر از تصوراتمان.

وقتی برادرش هم گفت قلبش می زند، یک نور امیدی در قلب من روشن شد. گفتم پاهایش هم گرم شده؛ همانجا گفتم جعفر چقدر تو مرا ترساندی! وقتی اورژانس آمد، خب مادرشان خیلی بیتابی می کرد، بهشان گفتند جعفر حالش خوب است و سریع بردنشان پایین. پدرشان هم حالش خیلی بد شده بود. من آقا جعفر را واقعا فقط ستون خانواده چهار نفره خودمان نمی‌دانستم، بلکه ستون زندگی همه خواهر برادرها و پدر و مادرشان هم بودند.

بعد از این اورژانس آمد و معاینه‌شان کرد؛ گفتند ایشان خیلی وقت است تمام کرده. گفتم آقا شوکر بزنید، دیشب حالش خوب بود، هیچ اتفاقی نیفتاده که این آقا حالش بد باشد و اینطور که می گویید،‌ تمام کرده باشد! گفت شوکر هم زدیم، اما تمام کرده!

**: دستگاه شوکر هم آورده بودند؟

خانم صفدری: بله، آورده بودند. چون این اورژانس دیگر با جعفرآقا آشنا بودند. وقتی من زنگ می زدم آدرس را می دادم دیگه می دانستند کجا قرار است بیایند. بعد از اینکه اورژانس هم رفت دوباره من و آقا جعفر در اتاق تنها شدیم. رفتم دوباره پیشش؛ دوباره زدم توی صورتش...

شب پرماجرا در محله حدادعادل + عکس

**: وقتی اورژانس قطعی این وضعیت را گفت، حاج آقا و حاج خانم متوجه شدند؟

خانم صفدری: پدرشان بله، اما مادرشان هنوز در خانه خودشان بودند و خبر قطعی نداشتند اما خیلی بی‌قرار بودند.

بعد از آن اورژانس گفت ما چه کار باید کنیم؟ من گفتم اجازه نمی دهم پیکر را ببرید. آنها هم چون می دانستند ایشان جانباز جنگی است، گفتند خب شما اجازه نمی دهید، ما هم می رویم.

آنها که رفتند، پدر شهید گفتند الان چکار باید بکنیم؟ چرا نگذاشتی؟ گفتم شما بروید من الان زنگ می زنم، دوستانشان می آیند. بعد از اینکه پدرشان از اتاق رفتند بیرون و من و آقاجعفر در اتاق تنها بودیم، واقعا خیلی لحظات سختی بود برای این که باید شرایط آنجا را مدیریت می‌کردم. چون که من و شهید هر دویمان کنار هم کارهای فرهنگی انجام می دادیم در جریان کارهایشان بودم و اکثر دوستانشان را می شناختم؛ کسی نیست که بگویم اصلا نمی شناسم.

 آن موقع اول زنگ زدم به حاج آقا حسین یکتا، بعد که ایشان جواب ندادند زنگ زدم به آقای جعفر فرجی؛ ایشان هم من را می شناسند؛ گفتم آقای فرجی! آقاجعفر تمام کرده. گفت شما خانم آقاجعفر هستید؟ جعفر حسینی؟ گفتم بله؛ گفت یعنی چه؟ باورش نمی شد. گفتم شهید شد. گفت به حاج آقا یکتا زنگ زدید؟ گفتم زنگ زدم جواب ندادند. گفت دوباره زنگ بزن من هم زنگ می زنم و خودمان را می رسانیم. دوباره که زنگ زدم به حاج آقا، سریعا حاج آقا گوشی را جواب دادند و گفتند که چه شده این وقتِ صبح، زنگ زدی؟ گفتم حاج آقا! ابوزینب تمام کرد. گفت جعفر؟ گفتم بله... خیلی تعجب کردند... گفت برای چی؟ گفتم نمی دانم. گفت کجاست الان؟ گفتم پیش خودم است؛ خانه خودمان است. گفت نگذاری پیکرش را کسی ببرد؛ من آمدم...

خب حاج آقا آمدند، بقیه دوستانشان هم آمدند و سریع این خبر پیچید...

*میثم رشیدی مهرآبادی

ادامه دارد...

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

نظرات

  • انتشار یافته: 16
  • در انتظار بررسی: 0
  • غیر قابل انتشار: 7
  • IR ۱۵:۴۱ - ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
    22 2
    عزت الله ضرغامی گوید از شهید حاج قاسم سلیمانی پرسیدم: حرم آل الله در سوریه را چگونه حفظ کردید؟ گفت: حرم حضرت رقیه را هیچکس مثل بچه‌های فاطمیون نمی‌توانست حفظ کند، پنجشنبه 12 دیماه 1398، ساعت یازده صبح، مسجد ارک، مراسم تشییع پیکر مطهر شهید سید جعفر حسینی، فرمانده لشگر فاطمیون افغانستان، متولد 1363، نسل مهاجر افغان، زاده ایران، دریغ و باز هم دریغ از حضورِ ده نفر از کسبه این بازار در مراسم تشییع؟ شود آغوش لحد دامن مادر به کسی/که یتیمانه به سر برد و غریبانه گذشت/ آفرین باد به پروانه که مردانه گذشت/ آری...نوکر بند کیفتم، تو توی غربتِ سرزمین شام، خون و جان بده، منم شعار میدم رفیقتم! تو غریبانه تشییع بشو، منم صدا بلند می کنم، بسه دیگه جنگ، اقتصاد خوابیده! سوریه را رها کن، فکری به حال ما کن! غریبانه در غربت سَرِ شما را می بُرَند، من هم در اینجا گوش می بُرَم، چه گوشی! براستی اگر در مقابل مسجد ارک با جواز کسب، ارز دولتی توزیع می شد، هزاران کاسب بازار به صف می شدند، اینطور نیست؟ کاسبکاران ز غمِ روزگار بیخبرند/چو دامن فلک از زخمِ خار بیخبرند/ جماعتی که نَفَس ناشِمرده خرج کنند/ز خرده گیریِ روزِ ....... شُمار بیخبرند/درون پرده گروهی که باده می نوشند/ز پرده سوزی صبحِ خمار بیخبرند/فکنده اند گروهی که در جهان لنگر/ز خوش عنانی لیل و نهار بیخبرند/چه نعمتی است که این دیده های کوته بین/زِ حُسنِ عاقبتِ انتظار بیخبرند/درین چرخشِ روزگارِ غریب/چو لاله از جگرِ داغدار بیخبرند/اکنون با فاش شدن پرداخت 137 میلیارد دلار به مزدوران جنگ در سوریه توسط فقط دو کشور عربی، چه پاسخی دارند جماعت نِق زن و زبان دراز؟ زمستان رفت و روسیاهی به ذغال ماند، نه، روسیاهی به چهره........؟ ماند،
    • IR ۱۹:۱۷ - ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
      5 15
      نسل مهاجر افغان،باید الان مدافع ناموس و خاک افغانستان باشه،جای خالی او رو دیگری نگیره که بعدها اتفاقی نیفته که انگشت حسرت گزیده بشه....امثال امریکا و انگلیس و صهیونیسم کارش همینه دور کردن هر کسی از اصل و خاک و کاشانه خود و بعد بال و پر دادن به دست نشانده های داخلی نمونه اشرف خان غنی که فقط بله قربان بگه و حق مردم مظلوم رو بریزه توی حلقوم اجنبی،یا تجهیز کردن تکفیری هایی نظیر داعش که البته جنایاتش رو در سوریه و عراق دیدیم و خود فاطمیون گواه بر این حوادث هستند،پس چه کسی سزاوارتر از همین سربازان و همین مهاجران که نگذارند خاک افغانستان از وجودشان خالی شود و هر کس و ناکس بیاید و گربه رقصانی کند حریم افغانستان را چه کسی پاس بدارد،وقت تشکیل یک دولت همگرا از همه طوایف شریف افغان است که پرچم اسلام را در این خاک زخم خورده بالا ببرد.به حضور تک تک مهاجران افغان در هر گوشه و کنار نیاز است تا افغانستان رنگ آزادی و امنیت و آبادانی به خود بگیرد.اگر مدافع حریم اسلام هستی،افغانستان هم حریم و کشور اسلامی است که خالی از اجانب باید بشود،پای تکفیری ها به افغانستان باز شده برادر..اعتماد و اتحاد و انسجام همه اقوام افغان را میطلبد...دشمن تکفیری از سوریه به اینجا رسید...
  • IR ۱۶:۱۲ - ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
    27 0
    سلام خدا بر شهیدان
  • سیدمجتبی سادات IR ۱۶:۳۴ - ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
    43 0
    روحشان شاد
  • IR ۱۸:۰۸ - ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
    15 8
    روحشان شاد. چرا ایران به مهاجرین شیعه افقان تابعیت ایران نمیدهد.شرم اور است که هزاره ها در ایران به دلیل ظاهر چهره هنوز جایگاه مناسبی در ایران ندارند اهل تسنن بدلیل مشابهت با ایرانیها در ایران به راحتی زندگی میکنند و شغل بدست میارند ولی اهل هزار و شیعیان مهاجر افقانی در ایران درست مثل وطن اصلیشان غریب و مظلوم هستندِ
    • IR ۲۲:۳۳ - ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
      9 5
      مغلطه نکن،جناب بیخود هم شیعه و سنی نکن که حرفات بدجوری فتنه داره..افغان خودش آب و خاک داره و هویت،حق هم گرفتنیه و باید بره و حق خودش رو در خاک افغانستان بگیره،تابعیت ایرانی فقط مختص ایرانی هاست و نه هیچ تبعه بیگانه ای، کوتاه آمدن مقابل ظلمی که میگویی در افغانستان به شیعه ها روا میشود خودش عینِ ظلم است و مصداق بارز ظالم پروری،عرضه داشته باشید بروید پیِ حق قانونی خود در کشور مستقل خود،خواست دشمنان شما همین است خالی ماندن افغانستان از تبعه افغانی از هر طایفه،ما مسعول فراری بودن شما از هویت افغانستانی و یا به قول شما نادیده گرفته شدن در افغانستان به خاطر شیعه بودن نیستیم،مگر ما باید تاوان اهمال و سستی و کوتاه آمدنتان درباره حق قانونی خودتان در کشورتان را بدهیم؟همین توقع بیجا از ما را بروید خیلی محکم و قانونی در خاک خودتان مطالبه کنید،این چه صیغه ای است که فلانی شیعه است و محکوم فلانی سنی است و مغموم..حق گرفتنی است ولی چرا از ما مطالبه میکنید؟مگر ما جورکش فراری ها از هویت افغان و خاکشان هستیم،مگر کاپیتولاسیون شاخ و دم دارد؟اینهمه شیعه در سرتاسر دنیا در بلاد کفر حتی دارد زندگی میکند،فرق شما با آنها چیست؟مگر افغانستان آب و خاک شما نیست که به راحتی آب خوردن جلای وطن میکنید و هوار میشوید سر همسایه..خیر آن دوران تمام شد،اکنون وقت تشکیل یک دولت فراگیر و با ثبات که نماینده از همه گروهها و طوایف افغان به ویژه شیعیان و هزاره ها و دیگر مذاهب و اقوام داشته باشد رسیده تا بالاخره وضع مملکت اسلامی افغانستان روبراه شود،چه فایده دارد۴۰ سال آوارگی به چه بهانه،همین فرار کردنها و جا خالی کردنها دیگران را گستاخ کرد که حق شما را چپاول کنند در خاک خودتان و البته شما را متوقع کند نسبت به ما،مردم ایران راضی به تابعیت دادن به افاغنه محترم نیستند،چرا که شما خانه و کاشانه دارید به عافیت طلبی اینجا،عادت کرده اید.تمام مهاجران افغان باید به سرزمین خودشان برگردند و کنار هم برادرانه و با همدلی کشور خود را بسازند و آباد کنند،حق ایرانی بیش از این به افغان روا نیست،چون حق افغان در خاک خودش است و اگر به دنبالش نباشد دیگری آن را میبلعد،مگر ما باید به شما خسارت بدهیم که یا اجنبی آمده ثروت و منابع افغانستان را غارت کرده یا خودتان خوددرگیری و ناسازگاری دارید،مگر ما گناه کرده ایم که همسایه شما شدیم.
    • IR ۲۲:۴۸ - ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
      7 6
      برو فقط ننه من غریبم بازی درنیار لطفا.این همه شیعه که در کره زمین در کشورهای گوناگون دارند زندگی و دینداری میکنند،شما فقط دندانهای ما رو شمردید! خودت کشور مستقل داری و هویتت هم افغان هست و بس،حرف از مظلومیت و ....نزن خواهش میکنم که چهل سال خوب صابون شما به تن ما خورده...انقدر پر رو و پر توقع نباشید لطفا،مگه بی آب و خاک موندین مگه افغانستان خانه شما و وطن شما نیست،حق شما نیست که هرکی گفت بالای چشمت ابروست ، ول کنی بیای اینجا اونم دو دستی حق شما رو بقاپه یه آبم روش! میبخشی اونجا که حقته به راحتی ول کردی اومدی اینجا که حقت نیست یقه ما رو گرفتی،اگه راست میگی برو با صدای بلند بگو توی کشورت که تو هم یک افغانستانی هستی و باید مثل همه هموطنات حق و حقوق شهروندی داشته باشی،وقتشه دیگه مثل هر مسلمان آزاده دیگه ای کدورتها و دشمنی ها و تنش های بین خودتون رو بذارید کنار،به هم دست برادری بدید پشت هم باشید و به کمک هم دولت موتلفه اسلامی با نماینده از همگی تون تشکیل بدید و خاک جنگ زده خودتون رو از نابسامانی در بیارید،اینجور که نمیشه تا صبح قیامت از همه دنیا به ویژه همسایه ها و مخصوصا از ما ایرانی ها توقع بیجا داشته باشید ،جز از خودتون!! این توقع رو چطور از خودتون ندارید که یکبار برای همیشه دست از فرار و توقع از همه عالم و آدم داشتن،بردارید.برید خودی نشون بدید و کشورتون رو بسازید چرا از خودتون متوقع نیستید؟ چر توی خاک دیگران نطق شما درباره حق و حقوق باز میشه؟ شما چه بخواهید چه نخواهید افغانستانی هستید و تابعیت افغانستان حق قانونی شماست و باید برید و بگیرید.نمیارن بهتون بدن اینجا.اشرف غنی هم رفت الان پرچم اسلام در فرازه اگه واقعا مساله شما دینداری هست،طالبان به همه طوایف افغان امان داده.دیگه کف دست ما مو نداره حالا تو بیا بِکَن...برو خیر پیش.
    • دختر تبریزی IR ۱۷:۳۱ - ۱۴۰۰/۰۸/۲۴
      1 0
      این بنده خدا چی گفته که عین وحشی ها افتادین به جونش!؟ یه زمانی ایران و افغانستان یه پیکر بوده چطور توقع دارید اروپاییا با مهاجرهای ایرانی خوب رفتار کنن اما خودتون اینجوری برخورد میکنین؟ اسم خودتون رو هم گذاشتید آدم؟
    • به دختر تبریزی IR ۰۰:۴۱ - ۱۴۰۰/۰۸/۳۰
      0 1
      نه فقط شما آدمی...از کیسه خلیفه بخشش نکن،افغان محترم خودش هویت داره و آب و خاک داره،با ندانم کاری نباید حقش در افغانستان نصیب دیگری بشه که اون وقت شما هم در این سوی خاورمیانه به دردسر خواهی افتاد که اجنبی همینو میخواد جدایی هر کس از اصل و خاک و وطن خودش..تا وقتی از خود بیگانه باشی هر کی از راه برسه به هر سمتی دلش بخواد میچرخونت اینو باید متوجه بشی.
  • هادی IR ۲۲:۱۲ - ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
    5 0
    در عشق اگرچه منزل آخر شهادت است... تکلیف اول است شهیدان زیستن...
  • IR ۰۶:۴۲ - ۱۴۰۰/۰۸/۲۰
    2 0
    البته دفاع از حرم و به تبع، امنیت ایران،یک شجاعت پ بینش و ایثاری می‌خواد که بعضی از ایرانیا که به مجاهدین افغانستانی غر می‌زنند،کلا ندارن.بضاعتشون کلا غره
    • IR ۱۶:۲۰ - ۱۴۰۰/۰۸/۲۰
      1 2
      بضاعت افغان های عافیت طلب هم گدایی هویت از کشورهای دیگه به خصوص ایرانه اگر به جای طلبکار بودن،کمی از غیرت و شجاعت مدافعان حرم رو داشتید،بی درنگ برمیگشتید افغانستان و از ناموس و آب و خاک خود دفاع میکردید،نه اینکه حرف زور بزنید به مردمی که چهل سال با آنها هم سفره بوده اید و پذیرای شما بودند و غیرقانونی حق و حقوقشان را نوش جان کردید و همچنان متوقع اید و سرازیر میشوید اینجا به جای ماندن و دفاع کردن از افغانستان که لگدمال هر کس و ناکس نباشد! تاریخ ما گواه رشادت ما درباره دفاع از جان و مال و ناموس ایران زمین هست...هنوز فتنه تاریخی اشرف افغان و محمود افغان از خاطر ما پاک نشده،اگر خیلی ادعای شجاعت داری بسم اله این سنگر افغانستانِ اسلامی که حرم و حریم اتباع افغان است و امنیت آن ،امنیت کل حریم اسلام است که امروز با حضور همان تکفیری ها در خاک افغانستان بر همه مشخص شد که دشمن چگونه مرزها را درنوردیده و به افغانستان رسیده،بعید است افغان شجاعت دفاع در سوریه را داشته باشد ولی شجاعت دفاع از افغانستان را نداشته باشد.پس انقدر صغراکبرا نکن،چون شما افغانستانی و ما ایرانی هستیم،همیشه ی تاریخ همین است و خواهد بود،به هویت افغان خودت احترام بگذار و از آن فراری نباش و از مردم ایران طلبکار نباش افغانِ شجاع و محترم و خواهان امنیت و عافیت در همه جای جهان به خصوص ایران و نه در خودِ افغانستان!!‌! کی نوبت شجاعت خرج کردن برای افغانستان میرسد؟؟؟از جنگ با شوروی که ...تشریف آوردید اینجا.
  • دخی اهوازی IR ۱۰:۰۸ - ۱۴۰۰/۰۸/۲۰
    2 5
    کلا افغان ها باید برن کشور خودشون واونجا رو بسازن کشور ایران دیگه گنجایش این همه افغان رو نداره برید کشورتون دیگه.
    • دختر تبریزی IR ۱۷:۳۸ - ۱۴۰۰/۰۸/۲۴
      2 1
      منتظر بودن تو فرمان بدی! شما ها از قماش همون آدمای بی عرضه بی مایه‌ای هستین که تا آب قطع میشه تا برق میره هوا سرد میشه یا گرم میشه نعره می‌زنید ایران جای زندگی نیست!! حالا دارین زر میزنین این بنده‌های خدا که از ناامنی و بدبختی و داعش و هزار کوفت و زهرمار دیگه پناه آوردن به ایران و دارن سخت ترین کارها رو انجام میدن برگردن عافیت طلب شماهایین که همه همیشه خدا دنبال کار پشت میزید وگرنه میخوام ببینم این بنده‌های خدا اگه که برگردن افغانستان شما جنمش رو دارین اون کارای سخت رو با این شرایط و دست مزد ها انجام بدین؟!؟!
    • IR ۰۰:۵۴ - ۱۴۰۰/۰۸/۳۰
      1 0
      میبخشی مگه وقتی افغانها اینجا نبودن،همین کارهای سخت که میفرمایی شوهرعمه اردوغان انجام میداد اینجا؟؟یه جوری میگه انگار تو ایران همه دست رو دست گذاشتن نشستن نوکر و خدم و حشم افغانی براشون جون میکنه،خیر خانم محترم لطفی که از حد بگذره دیگه میشه حق مسلم! شما یه نگاه به دور و برت بکن،اگه تا هزار سال دیگه افغانستان جنگ باشه باید همین رویه باشه؟نکنه شما از اونا هستی که اگه کارگرهای افغانیت برن کارهات لنگ میمونه نمیتونی از عهده خودت بربیای؟نفست از جای گرم در میاد ،انگار افغان محترم اینجا گشنه مونده یا آواره بوده؟به شهر و روستاهای مختلف نگاه کن که چقدر افغان غیرقانونی پر شده همه اینها تبعات حقوقی اجتماعی فرهنگی سیاسی و اقتصادی داره...این همه کشور توی دنیا که جنگ دارن اگه همه بنا باشه فرار رو بر قرار ترجیح بدن و برن جای دیگه که سنگ روی سنگ بند نمیشه...مطمئن باش هیچ پشت میز نشینی اینجا از حق خودش دفاع نمیکنه،ما مردمی هستیم که مشکلات کمر خودمون رو خم کرده به اندازه کافی تاب آوردیم الانم حرف حق رو میزنیم،پذیرش مهاجر همه جای دنیا قانون داره شما نمیخواد کاسه داغت از آش بشی.گویا بین مردم تشریف نداری نمیبینی وضع معیشت رو،افغان خودش آب و خاک داره نیازی هم به مثلا دلسوزی امثال تو نداره عافیت طلب هم تو هستی و اون افغانی که به سادگی وارد ایران میشه و سالیانه ارز از این مملکت خارج میکنه با گرفتن جای کارگر و زحمتکشان ایرانی که دستمزد به اندازه نرخ تورم و حق و حقوقشون رو میخوان که اینها با ترفند پیمانکاران خائن با تفکرات شما،حقشونو میفرستن افغانستان.
  • مهدی IR ۰۹:۴۰ - ۱۴۰۰/۰۹/۰۳
    0 0
    واقعا دلم رو غم فراگرفت ......

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده

برگزیده ورزشی

برگزیده عکس