قوچ‌های وحشی به عنوان حلقه‌های واسط انتقال انرژی از تولیدکنندگان اولیه (گیاهان) به مصرف‌کنندگان ثانویه (گوشت‌خواران) عمل می‌کنند. طعمه اصلی برای زنده‌مانی گونه‌های در معرض خطر انقراض مانند پلنگ ایرانی ، یوزپلنگ، گرگ و کاراکال هستند. فراوانی جمعیت آن‌ها مانع از هجوم سگ‌سانان و گربه‌سانان بزرگ به مناطق مسکونی و گله‌های اهلی می‌شود. چریدن قوچ‌ها فراتر از یک تغذیه ساده، یک مکانیسم تنظیمی برای فلور (پوشش گیاهی) منطقه است. چرای اصولی آن‌ها باعث تحریک رشد رویشی گیاهان، جوانی مداوم بوته‌ها و جلوگیری از پیر شدن بخش‌های چوبی گیاه می‌شود و با مصرف علوفه خشک در فصول گرم، حجم سوخت سطحی مراتع کاهش یافته و احتمال وقوع آتش‌سوزی‌های گسترده در زیستگاه‌های صخره‌ای به شدت کم می‌شود.