سرویس جهان مشرق - بر اساس گزارش‌های متعدد رسانه‌ای و اظهارات مقامات سیاسی و امنیتی رژیم صهیونیستی، به نظر می‌رسد بنیامین نتانیاهو در روزهای پس از شکست انتخاباتی و واگذاری مأموریت تشکیل کابینه به گادی آیزنکوت، در حال بازی کردن آخرین برگ‌های خود برای ماندن در قدرت است.

در این میان، اتهام اصلی مخالفان او این است که نتانیاهو با دامن زدن به تنش‌های امنیتی و تلاش برای آغاز جنگی جدید، سعی دارد روند انتقال قدرت به رقیب اصلی‌اش را مختل کند. آنچه در ادامه می‌آید، مروری است بر نشانه‌هایی که این فرضیه را تقویت می‌کنند.

شکست انتخاباتی و انزوای سیاسی نتانیاهو

پس از انتخابات اکتبر ۲۰۲۶، ائتلاف چهارحزبی به رهبری گادی آیزنکوت توانست ۶۷ کرسی از ۱۲۰ کرسی کنست را به دست آورد، در حالی که ائتلاف نتانیاهو تنها ۵۳ کرسی (یا بر اساس برخی گزارش‌ها ۴۶ کرسی) را کسب کرد. به دنبال این نتیجه، اسحاق هرتزوگ، رئیس رژیم صهیونیستی، در ۷ نوامبر مأموریت تشکیل دولت جدید را به آیزنکوت سپرد.

با این حال، نتانیاهو به عنوان نخست‌وزیر دولت موقت، همچنان از اختیارات گسترده‌ای برخوردار است و بر اساس قوانین اسرائیل، قانون بین دولت موقت و دائمی در زمینه اختیارات نظامی تمایزی قائل نمی‌شود. این وضعیت، زمینه را برای استفاده ابزاری از کارت امنیتی فراهم کرده است.

هشدار صریح آیزنکوت و متهم کردن نتانیاهو به جنگ‌افروزی سیاسی

مهم‌ترین نشانه، واکنش تند و بی‌سابقه گادی آیزنکوت است. او در نامه‌ای رسمی به تاریخ ۱۱ نوامبر به نتانیاهو هشدار داد که در شرایطی که کابینه او از حمایت اکثریت پارلمان برخوردار نیست، نباید تصمیم‌های امنیتی خطرناک و غیرضروری اتخاذ کند. آیزنکوت نتانیاهو را متهم کرد که با انگیزه‌های سیاسی و برای تخریب تلاش‌ها جهت تشکیل دولت جایگزین، به دنبال برافروختن جنگی است که هیچ ضرورت فوری برای آن وجود ندارد. این اتهام توسط خود آیزنکوت به عنوان مأمور تشکیل کابینه و رهبر اپوزیسیون، وزن سیاسی زیادی دارد.

توییت لیبرمن و هشدار به نتانیاهو

آویگدور لیبرمن، رهبر حزب «اسرائیل خانه ما» و وزیر جنگ پیشین رژیم صهیونیستی، در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶ با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی ایکس، هشدار صریحی خطاب به بنیامین نتانیاهو صادر کرد. او نوشت: «هشدار می‌دهم که یک دولت انتقالی مجاز نیست بدون نظارت پارلمانی و بدون موافقت کامل تمامی نهادهای امنیتی، تصمیماتی اتخاذ کند که می‌تواند اسرائیل را به سمت جنگ بکشاند» و تأکید کرد: «تأکید می‌کنم: "تمام" نهادهای امنیتی». لیبرمن با این موضع‌گیری، عملاً به اردوگاه گادی آیزنکوت پیوست و نگرانی مشترک اپوزیسیون را تقویت کرد.

این هشدار در حالی صادر شد که اسرائیل کاتز، وزیر جنگ کابینه موقت، در همان روز مدعی شد که او و نخست‌وزیر برای صدور دستور به ارتش «نیازی به تأیید اپوزیسیون یا هیچ مرجع قانونی دیگری ندارند»؛ اظهاراتی که به گفته تحلیلگران، دقیقاً در راستای تسهیل اقدام نظامی بدون نظارت پارلمانی تفسیر می‌شود.

نشست امنیتی ناگهانی نتانیاهو و آیزنکوت و آنچه در نشست گذشت

همزمان با بالا گرفتن این تنش‌ها، نتانیاهو و آیزنکوت روز پنجشنبه ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶ نشستی امنیتی دو ساعته در دفتر نخست‌وزیری برگزار کردند. در این جلسه، گای مارکیزانو، دبیر نظامی نتانیاهو نیز حضور داشت و آیزنکوت به طور کامل در جریان چالش‌های امنیتی و سیاسی پیش روی رژیم صهیونیستی قرار گرفت.

این نشست پس از آن برگزار شد که آیزنکوت روز قبل از آن، نتانیاهو را علناً متهم کرده بود که از ارائه گزارش‌های امنیتی به او «امتناع می‌کند» و از گالی بهاراو-میارا، مشاور حقوقی دولت، خواسته بود تا برای دریافت گزارش‌های منظم امنیتی در دوره انتقالی مداخله کند.

منابع رسانه‌ای اسرائیلی گزارش دادند که در این نشست، موضع ارتش که به نتانیاهو و آیزنکوت ارائه شد این بود که «هیچ فوریت فوری برای اسرائیل جهت حمله به ایران وجود ندارد». با این حال، اگر دونالد ترامپ حملات آمریکا را از سر می‌گرفت، اسرائیل باید به درگیری می‌پیوست. این ارزیابی، مستقیماً با اصرار نتانیاهو بر ضرورت «ازسرگیری قریب‌الوقوع» درگیری با ایران در تناقض قرار داشت؛ موضوعی که منتقدان او آن را تلاشی «به دلایل سیاسی» توصیف می‌کنند.

پیش از برگزاری نشست، یک منبع آگاه به کانال ۱۲ اسرائیل گفته بود که نتانیاهو قصد دارد از این جلسه برای «تغییر نگاه آیزنکوت نسبت به انگیزه‌هایش» استفاده کند و مدعی شده بود: «وقتی آیزنکوت در جریان تصویر کامل اطلاعاتی قرار بگیرد، همه چیز را خواهد فهمید و دیگر به انگیزه‌های نخست‌وزیر مشکوک نخواهد شد». اما نتیجه نشست، ظاهراً برعکس بود: ارتش تأیید کرد که تهدید فوری وجود ندارد و عملاً استدلال نتانیاهو برای اقدام نظامی فوری را تضعیف کرد.

گزارش‌های رسانه‌ای درباره فشار برای حمله به ایران

رسانه‌های مختلف از جمله رسانه‌های عبری زبان و همچنین رسانه‌های منطقه گزارش داده‌اند که نتانیاهو برای ازسرگیری جنگ علیه ایران به طور فزاینده‌ای بر دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، فشار وارد می‌کند. همچنین گزارش شده که کابینه امنیتی اسرائیل به ارتش دستور داده تا آمادگی‌ها برای یک حمله احتمالی به ایران را افزایش دهد، حتی بدون اینکه از اوایل اکتبر جلسه‌ای برگزار کرده باشد. این اقدامات در حالی انجام می‌شود که آیزنکوت شرایط کنونی را مستلزم «اقدام نظامی فوری» نمی‌داند.

سفر ناگهانی رئیس موساد به واشنگتن

در اقدامی که به نظر می‌رسد در راستای همین فشارها انجام شده، رومن گوفمن، رئیس موساد، سفری به واشنگتن داشت تا با مقامات ارشد آمریکایی از جمله رئیس CIA و فرستاده کاخ سفید درباره جنگ علیه ایران گفت‌وگو کند. این سفر نشان‌دهنده تلاش دیپلماتیک-امنیتی در بالاترین سطح برای هموار کردن مسیر یک اقدام نظامی است.

بسیاری از منابع خبری نزدیک به ساختاری امنیتی رژیم صهیونیستی در این رابطه اعلام کردند که هدف اصلی گوفمن در سفر به آمریکا، رایزنی با مقامات ارشد سیاسی و نظامی این کشور به منظور اقناع در جهت آغاز هرچه زودتر جنگ علیه ایران است.

تنش با فرماندهان ارشد نظامی ارتش رژیم صهیونیستی

گزارش‌ها حاکی از اختلاف نظر جدی میان نتانیاهو و رئیس ستاد کل ارتش، ایال زامیر، بر سر حمله به ایران است. زامیر ظاهراً با عملیاتی که می‌تواند منجر به یک رویارویی گسترده شود مخالفت کرده و هشدار داده است. این مقاومت در داخل ارتش، خود نشانه‌ای از این است که تصمیم‌گیری برای جنگ با انگیزه‌های سیاسی، حتی در درون نهاد نظامی نیز با چالش مواجه شده است.

تلاش برای تشکیل «دولت وحدت ملی» به رهبری خودش

نتانیاهو در روزهای اخیر آشکارا خواستار تشکیل یک «دولت وحدت ملی» با حضور بنی گانتز شده است. تحلیلگران معتقدند که او امیدوار است با ایجاد یک بحران امنیتی، فضای سیاسی را به سمتی ببرد که تشکیل چنین دولتی – با محوریت خودش – به عنوان یک ضرورت ملی جلوه کند و بدین ترتیب مانع از نخست‌وزیری آیزنکوت شود.

چرا جنگ می‌تواند برگ برنده نتانیاهو باشد؟

از منظر تحلیلگران، محاسبه نتانیاهو عمدتاً سیاسی است، نه نظامی. یگائیل لوی، استاد روابط مدنی-نظامی، معتقد است که نتانیاهو از خود جنگ انتظار دستاورد ماهوی ندارد، بلکه می‌خواهد «نیاز درک‌شده به یک دولت فراگیر را افزایش دهد، خود را دوباره به عنوان تنها رهبری که قادر به مقابله با تهدیدهاست معرفی کند و احزاب عرب را در صورتی که تصمیم به جنگ را محکوم کنند، در گوشه قرار دهد».

به عبارت دیگر، یک «جنگ کوچک» می‌تواند آیزنکوت و اپوزیسیون را تحت فشار افکار عمومی برای پیوستن به دولت وحدت ملی قرار دهد و یا حتی بهانه‌ای برای تأخیر در روند تشکیل کابینه و برگزاری انتخابات مجدد باشد.

مجموعه‌ای از شواهد – از هشدارهای رسمی آیزنکوت و لیبرمن و متهم کردن صریح نتانیاهو به جنگ‌افروزی سیاسی، تا گزارش‌های متعدد درباره فشار بر آمریکا، سفر رئیس موساد، دستور افزایش آمادگی نظامی، تنش با فرماندهان ارتش و تلاش همزمان برای تشکیل «دولت وحدت»، تصویری نسبتاً منسجم از یک استراتژی بقا برای نتانیاهو ترسیم می‌کند.