سرویس جهان مشرق - حنظله نامی است که در سال‌های اخیر از حاشیه فضای سایبری به یکی از بازیگران شناخته‌شده در رویارویی با رژیم صهیونیستی تبدیل شده است؛ گروهی که نام خود را از نماد کودک آواره فلسطینی، حنظله، گرفته و خود را بخشی از منظومه مقاومت می‌داند. این گروه پیش‌تر با عملیات‌های سایبری بی‌سابقه و موفقیت‌ آمیز در نفوذ به سامانه‌ها و انتشار داده‌های مرتبط با نهادها و مقامات رژیم صهیونیستی، و چند اقدام میدانی محدود در سرزمین‌های اشغالی شناخته شده بود و اکنون در عملیاتی متفاوت تر از سلسله عملیات‌های گذشته، نشان داد که می‌تواند از فضای مجازی عبور کند و پیام تهدید خود را به شکل ملموس به قلب سرزمین‌های اشغالی برساند.

گروه سایبری حنظله، در عملیاتی جدید، با انتشار پیامی خطاب به ساکنان اراضی اشغالی اعلام کرد که صدای این گروه در قلب تل‌آویو شنیده شده و این آخرین هشدار به صهیونیست‌ها است. این گروه سایبری هشدار داد که در صورت تداوم تجاوزها علیه ایران، تأسیسات حیاتی رژیم صهیونیستی هدف حملات سنگین قرار خواهد گرفت.

درواقع آنچه در ۱۸ آبان ۱۴۰۵ در تل‌آویو رخ داد، تنها توزیع چند اعلامیه نبود؛ نمایشی از توانایی حنظله در ترکیب جنگ سایبری، عملیات روانی و حضور فیزیکی بود و همزمان، شکست اطلاعاتی رژیم صهیونیستی را در پیش‌بینی و مهار یک عملیات هماهنگ در عمق شهرهای اشغالی آشکار کرد.

بر اساس گزارش‌ها، در این روز اعلامیه‌هایی حاوی بارکدهای QR در صندوق‌های پستی ساکنان تل‌آویو توزیع شد. روی اعلامیه‌ها شعارهایی مانند «بدون آب» و «بدون برق» درج شده بود و اسکن بارکدها مخاطبان را به وب‌سایت گروه حنظله هدایت می‌کرد. در آن وب‌سایت، هشدار صریحی خطاب به صهیونیست‌ها منتشر شده بود که در صورت تداوم تجاوزها علیه ایران و محور مقاومت، تأسیسات حیاتی رژیم صهیونیستی هدف حملات سنگین قرار خواهد گرفت و اشغالگران باید خود را برای زندگی در مخفیگاه‌ها، بدون آب و برق و بدون امید آماده کنند.

همین شکل ارائه پیام، یعنی ترکیب یک برگه کاغذی در صندوق پست با یک درگاه دیجیتال، نشان می‌دهد که حنظله تنها به دنبال «هک و شکستن سامانه‌های امنیتی سیستم‌ها» نیست، بلکه می‌خواهد تهدید را به تجربه روزمره ساکنان سرزمین‌های اشغالی وارد کند. در واقع هر صندوق پستی به یک نقطه ورود به فضای اطلاعاتی گروه تبدیل شد و هر بارکد، پلی شد میان دنیای فیزیکی و دنیای سایبری.

حنظله اعلام کرد که ده‌ها نفر از عوامل آن در طول شب به ساختمان‌های مختلف مسکونی و غیر مسکونی در شمال تل‌آویو مراجعه کرده و «صدها هزار» اعلامیه را در صندوق‌های پستی قرار داده‌اند. این گروه با انتشار تصاویر و ویدئوهایی از صندوق‌های پستی مملو از اعلامیه، بخشی از عملیات‌ خود در سرزمین‌های اشغالی را مستند کرده و عملیات را «شوکی به توهم امنیت صهیونیستی» نامیده است.

این رویداد و واکنش رسمی رژیم نشان می‌دهد که عملیات حنظله از نظر روانی و اطلاعاتی اثرگذار بوده است. اگر اشغالگری در تل‌آویو صبح از خانه خارج شود و در صندوق پست خود اعلامیه‌ای با تهدید قطع آب و برق و با بارکد هدایت به سایت حنظله پیدا کند، دیگر نمی‌تواند تهدید را صرفاً یک خبر دور و مجازی بداند. این همان نقطه‌ای است که قدرت حنظله را باید سنجید: توانایی تبدیل تهدید سایبری به یک واقعیت ملموس در زندگی روزمره دشمن.

مهم‌تر از محتوای اعلامیه‌ها، واکنش نهادهای امنیتی رژیم صهیونیستی است. پلیس و شاباک تحقیقات مشترکی را آغاز کردند، اعلامیه‌ها را به عنوان مدرک جمع‌آوری کردند و از صهیونیست‌ها خواستند بارکدها را اسکن نکنند و موارد مشابه را گزارش دهند. همین اقدام نشان می‌دهد که مقامات امنیتی، ماجرا را صرفاً یک تبلیغ خیابانی ساده تلقی نکرده‌اند، بلکه آن را تهدیدی جدی برای امنیت اطلاعاتی و روانی خود ارزیابی کرده‌اند.

منابع صهیونیستی نیز اذعان کرده‌اند که نهادهای امنیتی از نحوه نفوذ و توزیع گسترده این پیام‌ها غافلگیر شده‌اند. این «غافلگیری» را باید در چارچوب شکست اطلاعاتی رژیم صهیونیستی فهمید؛ شکستی که نه لزوماً به معنای نفوذ به سامانه‌های رایانه‌ای، بلکه به معنای ناتوانی در پیش‌بینی، جلوگیری و شناسایی سریع یک عملیات هماهنگ در عمق شهرهای اشغالی است.

وقتی یک گروه مقاومت سایبری می‌تواند در تل‌آویو، در شب، اعلامیه‌هایی را در صندوق‌های پستی توزیع کند و سپس با انتشار تصاویر و ویدئوهای آن در فضای مجازی، همان عملیات را به یک رسانه تبدیل کند، معنایش این است که دستگاه امنیتی رژیم در لایه‌های اطلاعاتی و پیشگیرانه خود دچار شکاف‌های جدی است.

شکست اطلاعاتی رژیم صهیونیستی در این ماجرا، بیش از آنکه در لایه «نفوذ به سرورها» باشد، در لایه «نفوذ به فضای امنیتی و روانی» است. رژیمی که سال‌ها ادعای کنترل کامل بر مرزها، شهرها و فضای اطلاعاتی خود را مطرح کرده، حالا مجبور است به شهروندانش بگوید بارکدهای داخل صندوق پست را اسکن نکنند و نیروهای امنیتی را برای جمع‌آوری برگه‌های کاغذی به خیابان بفرستد.

همین صحنه، به تنهایی یک شکست در تصویرسازی از «امنیت مطلق» است. از سوی دیگر، احتمال بررسی همکاری عوامل داخلی نیز نشان می‌دهد که رژیم نگران است شبکه‌ای در درون سرزمین‌های اشغالی، در تدارک یا پشتیبانی چنین عملیاتی نقش داشته باشد؛ نگرانی‌ای که اگر درست باشد، عمق آسیب‌پذیری اطلاعاتی رژیم را چند برابر می‌کند.

در زمینه بزرگ‌تر، این عملیات را باید در ادامه روند افزایش حملات سایبری و جنگ روانی میان ایران و محور مقاومت با رژیم صهیونیستی دید. حنظله پیش‌تر نیز با نفوذ به سامانه‌ها و انتشار داده‌های مرتبط با مقامات و نهادهای صهیونیستی شناخته شده بود و برخی تحلیلگران، آن را به شبکه‌های اطلاعاتی ایران مرتبط می‌دانند. همین پیوند، به حنظله جایگاهی به‌عنوان یکی از بازوهای سایبری محور مقاومت داده است. در چنین چارچوبی، توزیع اعلامیه در تل‌آویو را نباید یک حرکت تبلیغاتی پراکنده دانست، بلکه باید آن را پیامی راهبردی خواند: پیامی که می‌گوید اگر تجاوزها ادامه یابد، پاسخ مقاومت تنها در میدان نظامی یا در فضای سایبری دور نخواهد بود، بلکه می‌تواند به زیرساخت‌های حیاتی و حتی به احساس امنیت شهروندان اسرائیلی نیز سرایت کند.

در جمع‌بندی باید مجددا اشاره کرد که این رویداد یک نمونه آشکار از همگرایی جنگ سایبری، عملیات روانی و اقدام فیزیکی است. حنظله با بردن پیام تهدید به درب منازل در تل‌آویو، نشان داد که می‌تواند از فضای مجازی عبور کند و در قلب سرزمین‌های اشغالی حضور یابد. نهادهای امنیتی رژیم صهیونیستی با انتشار هشدار عمومی، آغاز تحقیق مشترک و اذعان به غافلگیری، عملاً پذیرفتند که در پیش‌بینی و مهار این عملیات ناکام مانده‌اند.

این ناکامی را باید در چارچوب شکست اطلاعاتی و روانی رژیم فهمید؛ شکستی که حتی اگر با نفوذ به سامانه‌های رایانه‌ای همراه نبوده باشد، به اندازه کافی معنادار است که ادعای امنیت مطلق را متزلزل کند و قدرت حنظله را به عنوان نماینده‌ای از محور مقاومت در عرصه سایبری و جنگ شناختی برجسته سازد.