سرویس جهان مشرق - بسیاری از تحلیلگران صهیونیست، با اشاره به شکست جنگ ۱۲ روزه و جنگ ۴۰ روزه در دستیابی به اهداف خود، به این مسئله اشاره می‌کنند که حتی دور دیگری از جنگ علیه ایران، نخواهد توانست که اهداف ناکامی‌های دو جنگ اخیر را جبران کرده و در صورت آغاز جنگ، رژیم صهیونیستی هزینه‌های اقتصادی، امنیتی و سیاسی گسترده‌ای خواهد داد.
دنی سیترینویچ، کارشناس برجسته صهیونیست در حوزه مسائل ایران و پژوهشگر موسسه مطالعات امنیت ملی رژیم صهیونیستی در صفحه ایکس خود نوشت:
جنگ با ایران در این زمان یک ضرورت امنیتی فوری نیست. می‌تواند بی‌پروایی استراتژیک باشد
نخست، هیچ توجیه امنیتی روشنی برای آغاز جنگ با ایران دقیقاً در وضعیت فعلی وجود ندارد. ایران همچنان در حال قدرت‌گرفتن، بازسازی توانایی‌های خود و تسلیح شدن است، و نباید تهدیدی را که متوجه اسرائیل می‌کند سبک شمرد. اما در حال حاضر هیچ تهدید فوری وجود ندارد که اسرائیل را ملزم به آغاز فوری جنگ کند. در نبود تهدید فوری، رها شدن از این نگرانی دشوار است که فشار برای یک کارزار دیگر، از ملاحظات سیاسی تنگ‌نظرانه کسانی نیز ناشی می‌شود که می‌خواهند آن را در خدمت نیازهای خود بگیرند.
دوم، حمله اسرائیل بدون کمک و پشتیبانی آمریکا یک اشتباه استراتژیک بزرگ خواهد بود. اسرائیل در عملیات‌های کوتاه، متمرکز و مبتنی بر اطلاعات برجسته است. اما ساخته نشده است که به‌تنهایی یک جنگ فرسایشی طولانی در نقطه‌ای دور دست را در برابر کشوری به اندازه و با توانایی‌های ایران اداره کند. کسی که فکر می‌کند می‌توان چنین کارزاری را بدون آمریکایی‌ها آغاز کرد، مدت و دامنه جنگ را کنترل کرد و آن را با شرایط مطلوب اسرائیل پایان داد، درس‌های کارزارهای پیشین را نادیده می‌گیرد. این تنها یک اشتباه استراتژیک نیست؛ بی‌پروایی استراتژیک است که می‌تواند هزینه‌های امنیتی، اقتصادی و سیاسی عظیمی برای اسرائیل داشته باشد.
سوم، اسرائیل در دوره دولت انتقالی است. دولت فعلی اکثریت در کنست ندارد. حتی اگر از نظر قانونی اختیار دستور دادن برای اقدام نظامی را داشته باشد، این به معنای آن نیست که مشروعیت عمومی و سیاسی کافی برای وارد کردن اسرائیل به یک جنگ پیش‌دستانه دیگر را دارد، به‌ویژه در نبود تهدید فوری. تصمیمی با پیامدهای تاریخی برای امنیت کشور را نمی‌توان بر اساس ملاحظات بقای سیاسی گرفت.
چهارم، دولت بعدی ناچار خواهد بود استراتژی اسرائیل در قبال ایران را از نو بررسی کند. استراتژی‌ای که بنیامین نتانیاهو سال‌ها آن را پیش برد، اهداف اصلی خود را محقق نکرد. با وجود کارزارهای نظامی، اسرائیل اکنون با ایران رادیکال‌تری روبه‌روست که مصمم‌تر به بازسازی توانایی‌های خود است و شاید بیش از پیش به ضرورت بازدارندگی هسته‌ای باور دارد. همزمان، اسرائیل ممکن است خود را در برابر آمریکایی بیابد که دیگر آماده پذیرش هزینه یک جنگ دیگر با ایران نیست و می‌خواهد مداخله نظامی خود در خاورمیانه را کاهش دهد.
و سرانجام، پیش از شتاب‌زدن به سوی یک جنگ دیگر، باید پرسید در جنگ‌های پیشین در چه مسائلی شکست خوردیم؟. چگونه به وضعیتی رسیدیم که با وجود دستاوردهای عملیاتی، تهدید ایرانی از میان نرفت؟ چرا فرض‌ها درباره توانایی ما برای شکست دادن ایران از طریق قدرت نظامی محقق نشد؟ و چه چیزی تضمین می‌کند که کارزار دیگری به نتیجه‌ای متفاوت بینجامد؟
اسرائیل نمی‌تواند به خود اجازه دهد ادامه استراتژی خود در قبال ایران را از طریق زنجیره‌ای از جنگ‌ها مدیریت کند، بدون تعریف یک هدف سیاسی دست‌یافتنی و بدون بررسی جدی هزینه‌ها و گزینه‌های جایگزین.
مسئولیت ملی ایجاب می‌کند که پیش از رفتن به جنگ دیگری درس‌های لازم را از گذشته بگیریم، نه پس از آنکه دوباره بهای اشتباهاتمان را پرداختیم.
