سرویس جهان مشرق - افزایش تحرکات نظامی آمریکا و اسرائیل در منطقه، از تغییر آرایش ناوهای هواپیمابر ایالات متحده تا مانورهای هوایی رژیم صهیونیستی تا رایزنی‌های فشرده‌ی امنیتی میان این دو در آستانه‌ی انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، گمانه‌زنی‌ها درباره‌ی آغاز دور جدیدی از حملات گسترده علیه ایران را به صدر تحلیل‌های بین‌المللی بازگردانده است.
در گزارش پیش رو با استناد به دو مقاله از نشریه‌های آمریکایی به بررسی ابعاد تحرکات نظامی تازه در منطقه و پیامدهای احتمالی آغاز دوباره‌ی جنگ میان آمریکا و اسرائیل با ایران پرداخته شده است. کارشناسان آمریکایی معتقدند تشدید تنش و استمرار نبردهای فرسایشی، نه‌تنها قادر به تحقق اهداف ادعایی مانند تغییر محاسبات راهبردی تهران، نابودی برنامه‌ی هسته‌ای ایران یا تضمین امنیت انرژی در تنگه‌ی هرمز نیست، بلکه سیاست خارجی آمریکا را در گرداب پرهزینه و بی‌سرانجامی از سردرگمی فرو خواهد برد.
نشریه‌ی آمریکایی «امریکن کانسروتیو» طی گزارشی در همین‌باره تحت عنوان «دور دیگری از بمباران در ایران واقعاً چه دستاوردی خواهد داشت؟ [۱]» توضیح می‌دهد که دولت ترامپ از ابتدای جنگ با ایران تا کنون مدام اهداف ادعایی خود را تغییر داده است، در حالی که هیچ‌کدام از این اهداف از طریق نظامی قابل‌دستیابی نیستند. در ادامه، ترجمه‌ی گزارش امریکن‌کانسروتیو آمده است.
لازم به ذکر است که مشرق صرفاً جهت اطلاع نخبگان و تصمیم‌گیران عرصه سیاسی کشور از رویکردها و دیدگاه‌های محافل رسانه‌ای-اندیشکده‌ای بین‌المللی این گزارش را منتشر می‌کند و دیدگاه‌ها، ادعاها و القائات این گزارش لزوماً مورد تأیید مشرق نیست.
این روزها هیاهوی زیادی درباره‌ی جنگ [دوباره با ایران] به پا شده است. ناو هواپیمابر یواس‌اس تئودور روزولت در حال انتقال به منطقه‌ی خلیج فارس است[۲] و انتظار می‌رود اواخر ماه آینده [نوامبر ۲۰۲۶ - اوایل آذر ۱۴۰۵] وارد این منطقه شود. پیت هگست [وزیر جنگ آمریکا]، سری به اسرائیل زد تا دیداری فوری با بنیامین نتانیاهو[۳] برگزار کند که نیروی هوایی‌اش مشغول اجرای مانورهای نسبتاً ترسناکی در اطراف حریم هوایی ایران بوده[۴].
عباس عراقچی، وزیر خارجه‌ی ایران، یادداشتی در فایننشال‌تایمز نوشت[۵] و به ایالات متحده و شرکایش هشدار داد دوباره شانس‌شان را علیه کارفرمایش [کشورش] امتحان نکنند. محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی، نیز در گفت‌وگویی با «دراپ‌سایت‌نیوز» مواضع مشابهی را ارائه کرد[۶]؛ البته با مقادیر بسیار بیش‌تری پرخاش و خط‌ونشان کشیدن. وزارت خارجه‌ی آمریکا در حال بازگرداندن کارکنانش به خانه‌هایشان است[۷] و تعداد نیروها در پایگاه‌های منطقه‌ای رو به کاهش گذاشته. و نیویورک‌تایمز گزارش می‌دهد که دور بعدی حملات برای پس از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا برنامه‌ریزی شده[۸].
یک فروند جنگنده‌ی اف-۱۸ای «سوپر هورنت» در خدمت اسکادران بیست‌وپنجم جنگنده‌های تهاجمی، ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶، از عرشه‌ی ناو هواپیمابر «یواس‌اس تئودور روزولت» از کلاس «نیمیتز»، به پرواز درمی‌آید. تئودور روزولت که در رأس ناوگروه تهاجمی ۹ نیروی دریایی آمریکا در مأموریت به سر می‌برد، به سمت خاورمیانه به راه افتاده و پیش‌بینی می‌شود تا اواخر ماه نوامبر (حدود یک ماه دیگر) به منطقه‌ی عملیاتی مقر فرماندهی مرکزی آمریکا (سنت‌کام) برسد. شواهد نشان می‌دهد بروز دور دیگری از جنگ میان آمریکا و ایران تقریباً قطعی است، هر چند بعید است این درگیری نیز اهداف اعلامی دولت «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا را محقق کند. (+)
گاهی اوقات لازم است بدیهیات را دوباره تکرار کرد: کار ناخوشایندی است، اما بالأخره یک نفر باید این کار را انجام دهد: دور دیگری از حملات بعید است اهداف سیاسی اعلام‌شده‌ی این جنگ را محقق کند؛ آن هم اهدافی که خودشان مرتباً تغییر می‌کنند. اگرچه ویرانگریِ بی‌پایان و بی‌فکر به خودی خود جذابیت‌های خاص خودش را دارد، اما تصور من این است که، به طور کلی، جنگ باید با هدف تحقق یک هدف صورت بگیرد؛ این «هدف» در مورد جنگ ایران در مقاطع مختلف و بعضاً به صورت ضدونقیض شامل پایان دادن به برنامه‌ی هسته‌ای این کشور، بازگشایی تنگه‌ی هرمز (که پیش از جنگ باز بود)، و تغییر رژیم بوده است. ظاهراً نظریه‌ی رایج در میان عقلای پرشمار مرکز شهر [و تصمیم‌گیرندگان آمریکا] این است که اجرای یک موومان دیگر در این سمفونی مرگ، همراه با مانورهای اقتصادی نامتعارف اسکات بست [وزیر خزانه‌داری آمریکا]، ایرانی‌ها را وادار خواهد کرد که تسلیم شوند و/یا باعث تغییر مدیریت [و رژیم] در تهران خواهد شد.
«هیچ توافقی با ایران در کار نخواهد بود، جز «تسلیم بی‌قیدوشرط!» پس از آن، و انتخاب رهبر(ان) عالی و قابل‌قبول، ما، و بسیاری از متحدان و شرکای شگفت‌انگیز و بسیار شجاعمان، خستگی‌ناپذیر کار خواهیم کرد تا ایران را از ورطه‌ی نابودی به عقب بازگردانیم، و آن را از نظر اقتصادی بزرگ‌تر، بهتر و قدرتمندتر از هر زمان دیگری کنیم. «ایران آینده‌ای عالی خواهد داشت.» «ایران را دوباره عالی کنیم (میگا!)» [اشاره به شعار ترامپ، «آمریکا را دوباره عالی کنیم» (ماگا).] از توجه شما به این موضوع متشکرم! رئیس‌جمهور دونالد جِی. ترامپ»؛ پیام «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، ۶ مارس ۲۰۲۶، در روزهای ابتدایی هفته‌ی دوم جنگ با ایران، در شبکه‌ی اجتماعی متعلق به خودش موسوم به «تروث‌سوشال». ترامپ که می‌گفت باید در تعیین رهبر بعدی ایران نقش داشته باشد، تصور می‌کرد جایی که رؤسای‌جمهور قبلی آمریکا شکست خورده‌اند، او می‌تواند موفق شود. این در حالی است که اکنون از دستور «تسلیم بی‌قیدوشرط» ایران به التماس مذاکره و توافق با جمهوری اسلامی رسیده است. (+)
در همین‌باره بخوانید:
›› گزارش نیویورک‌تایمز: ترامپ چگونه از «نابودی تمدن ایران» به التماس آتش‌بس رسید
›› سقوط ترامپ: از مذاکره با خود تا التماس آتش‌بس/ طولانی شدن جنگ به نفع کدام طرف است؟
›› الگوی تکراری؛ چرا ترامپ یک‌باره از «نابودی تمدن ایران» به «آتش‌بس» عقب‌نشینی کرد؟
البته هیچ‌چیز غیرممکن نیست، اما اگر من بودم خیلی خودم را امیدوار نمی‌کردم. حتی اگر حمایت عمومی واقعی‌ای را نادیده بگیریم که این جنگ به نفع جمهوری اسلامی برانگیخته[۹]، باز هم وقوع یک قیام داخلی علیه رژیم احتمالاً صرفاً به یک جنگ داخلی منجر می‌شود[۱۰]؛ سناریویی که هرمز را امن نخواهد کرد و دارایی‌های هسته‌ای ایران را خنثی نخواهد ساخت. تا وقتی چیزی شبیه به یک توافق حاصل نشود، بازارهای انرژی همچنان شکلک‌های ناراحت از خودشان درخواهند آورد و غر و لند خواهند کرد.
ایران، سوریه نیست. این کشور بسیار بزرگ‌تر از آن است که بتوانیم در آن یک جنگ خوش‌گذرانه‌ی ده‌ساله راه بیندازیم. بی‌ثباتی در ایران، توجه مداوم و فشرده‌ی آمریکا را تا زمان دستیابی به یک راه‌حل ایجاب خواهد کرد. و اگر نتوانیم باعث یک جنگ داخلی شویم و رژیم همچنان محکم در جای خود باقی بماند، چه دلیلی وجود دارد که ایرانی‌ها پس از یک دور دیگر بمباران، مطیع‌تر شوند؟ چه چیزی این‌بار را متفاوت خواهد کرد؟ (و اگر چیزی وجود دارد که اصالتاً متفاوت است، چرا پیش از مصرف کردنِ معادل ذخایر چند سال موشک‌های رهگیر پاتریوت و به خطر افتادن وضعیت آرایش نیروهایمان در همه جای جهان[۱۱]، آن را امتحان نکردیم؟)
اعضای نیروی دریایی آمریکا، ۹ سپتامبر ۲۰۲۶، طی یک عملیات روتین، بخشی از مهمات را روی عرشه‌ی ناو هواپیمابر «یواس‌اس جورج واشینگتن» از کلاس «نیمیتز»، بررسی می‌کنند. اگرچه بروز جنگ هنوز قطعی نیست، اما پیش‌بینی می‌شود دور جدیدی از درگیری‌ها میان آمریکا و ایران به‌زودی آغاز شود. با این حال، مشخص نیست چرا ترامپ تصور می‌کند در این دور جدید می‌تواند اقدامی را انجام دهد که تا پیش از این انجام نداده و محاسبات ایران را متحول خواهد کرد. (+)
در همین‌باره بخوانید:
›› کف‌گیر پنتاگون و ته دیگ زرادخانه‌ی آمریکا/ چرا شروع دوباره جنگ به ضرر ترامپ است؟
›› اندیشکده کوئینسی: وضعیت زرادخانه پنتاگون واقعاً بحرانی است
›› شش دلیل ته کشیدن زرادخانه موشکی آمریکا/ مقایسه ۴۰ روز جنگ ایران با چهار سال جنگ اوکراین
اگر این استدلال به نظرتان تکراری می‌آید، دلیلش این است که واقعاً تکراری است[۱۲]. از همان ابتدای جنگ [رمضان] (چه‌بسا حتی از زمان جنگ ۱۲ روزه[۱۳]، اما وقتی این‌همه حماقت‌های تازه‌تر و فاحش‌تر وجود دارد که کالبدشکافی‌شان کنیم، می‌توانیم جنگ قبلی را تخفیف بدهیم) یک گسست بنیادین میان ابزارهای نظامی و اهداف سیاسی آمریکا وجود داشته است. هدف، واداشتن ایران به چه چیزی است؟ برچیدن کامل برنامه‌ی هسته‌ایش؟ دست کشیدن از اهرم فشار جدیدش در هرمز؟ پذیرش دموکراسی لیبرال؟ پاسخ این سؤال مدام تغییر می‌کند؛ بسته به این‌که الآن چه روزی است و کدام موجود خزنده[۱۴] از دولت آمریکا دارد حرف می‌زند.
در هر صورت، واداشتن ایران به آن «چیز» (صرف‌نظر از این‌که آن «چیز» اصالتاً چیست) تنها از طریق مذاکره یا اِعمال «نیروی اصلی» [نظامی] امکان‌پذیر است. (به رشته‌ی روابط بین‌الملل خوش آمدید.) نیروی اصلی، پرهزینه و دردناک است و شما همیشه به میزان بیش‌تری از آن نسبت به آن‌چه فکر می‌کنید، نیاز دارید. آلمان نازی، حتی پس از چند سال جنگ هوایی و بمباران فرشی کورکورانه، باز هم تا قبل از یک تهاجم زمینی، سقوط نکرد؛ و حتی همان زمان هم تا آخرین رمقش با چنگ و دندان جنگید. سقف دستاوردهای حاصل از مذاکره ممکن است پایین‌تر باشد، اما دیپلماسی کم‌هزینه‌تر و کم‌دردسرتر است.
تابوت‌های چهار نیروی کشته‌شده‌ی ارتش آمریکا، شامل ستوان یکم «تایلر جیمز فیهان»، «گروهبان آنجل اس. رامپرساد» و سرباز «ایزابلا گونزالس» که در جریان حمله‌ی ایران به پایگاه هوایی «موفق السلطی» در اردن کشته شدند، و همچنین گروهبان «مایکل امانوئل سوینتون» که در جریان انفجار کنترل‌شده‌ی یک پهپاد انتحاری سرنگون‌شده در پایگاه هوایی آمریکا در اربیل در عراق کشته شد، ۲۲ جولای، در پایگاه «دوور» نیروی هوایی آمریکا در شهری به همین نام در ایالت دلاور آماده‌ی مراسم ادای احترام و بدرقه توسط «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، و شماری دیگر از مقامات ارشد این کشور می‌شوند. (+)
با همه‌ی این‌ها، به قول آن ترانه، «تا وقتی ندانی چه چیزی می‌خواهی، نمی‌توانی به آن‌چه می‌خواهی برسی[۱۵].» تدبیر سیاسی یعنی هماهنگ کردن ابزارها با اهداف. شاید آدم‌کشی برای هگستِ عنترصفت و مفعولانش در سنت‌کام[۱۶] به خودی خود معنا و لذت داشته باشد، اما انسان‌های واقعی در دولت آمریکا باید در مورد هدر دادن چند ده میلیارد دلار دیگر برای تکرار همان اتفاقات قبلی تجدیدنظر کنند. دور جدیدی از بمباران بعید است ما را به شرایط عادی اقتصادی بازگرداند و به یک توافق پایدار در خاورمیانه نزدیک‌تر کند. ضمن این‌که بعید است جمهوری‌خواهان را از رسوایی انتخاباتی نجات دهد؛ نه‌تنها در انتخابات میان‌دوره‌ای، بلکه در [انتخابات ریاست‌جمهوری] سال ۲۰۲۸. مؤلفه‌های بنیادین تغییری نکرده‌اند. پس چرا راهبرد ما تغییر نمی‌کند؟
در همین‌باره بخوانید:
›› روایت رسانه‌های آمریکایی از جنایت ارتش تروریست آمریکا در میناب
ایران نشان داده با جنگ تسلیم نمی‌شود
علاوه بر امریکن‌کانسروتیو، پایگاه خبری-تحلیلی «المانیتور» مستقر در واشینگتن، که به طور تخصصی در حوزه‌ی خاورمیانه فعالیت می‌کند، نیز در گزارشی با عنوان «نشانه‌ها از ازسرگیری عملیات بزرگ نظامی آمریکا علیه ایران حکایت دارند[۱۷]» به نقل از دو کارشناس آمریکایی در حوزه‌ی ایران و خاورمیانه تصریح می‌کند که ازسرگیری جنگ با ایران، به همان اندازه که حتمی به نظر می‌رسد، حتماً بی‌فایده خواهد بود و نخواهد توانست محاسبات راهبردی ایران یا واقعیت‌های میدانی را به شکل تعیین‌کننده‌ای تغییر دهد. آن‌چه در ادامه می‌خوانید، ترجمه‌ی گزارش المانیتور است.
کارشناسان معتقدند شواهد نشان می‌دهد ایالات متحده در حال آماده‌سازی برای ازسرگیری حملات گسترده علیه ایران است، اما این در حالی است که بعید است هیچ‌یک از طرفین در این جنگ ویرانگر از طریق راهکارهای نظامی به اهداف خود دست پیدا کنند. نیروهای نظامی واشینگتن و تهران وارد الگویی از حملات علیه کشتی‌های تجاری شده‌اند؛ به گونه‌ای که آمریکا برای اعمال محاصره علیه بنادر ایران و جمهوری اسلامی برای اِعمال کنترل بر آب‌راه کلیدی تنگه‌ی هرمز اقدام به این کار می‌کند. هیچ‌یک از این دو کشور از اوایل سپتامبر تا کنون اقدام به حمله‌ی گسترده علیه اهداف زمینی نکرده، اما این وضعیت ممکن است به‌زودی تغییر کند.
زنی در ایران از مقابل دیوارنگاره‌هایی با مضمون جنگ علیه آمریکا و اسرائیل عبور می‌کند. یکی از این نقاشی‌ها این شعار است: «قسم به خون رهبر، ایستاده‌ایم تا آخر.» ایران پیشاپیش اثبات کرده است فشار نظامی نمی‌تواند این کشور را به تسلیم وادار کند و تنها راه‌حل مناقشه میان آمریکا و جمهوری اسلامی، از طریق گفت‌وگو و توافق است. این در حالی است که «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، همچنان تصور می‌کند می‌تواند از طریق تهدید و حمله‌ی نظامی، از بن‌بست مقابل ایران خارج شود. (+)
در همین‌باره بخوانید:
›› المانیتور: قدرت نظامی آمریکا مقابل ایران کافی نیست/ ترامپ برای پایان جنگ «مستأصل» است
«سوزان مالونی» مدیر برنامه‌ی سیاست خارجی اندیشکده‌ی «بروکینگز»، با اشاره به انتخابات ۳ نوامبر در آمریکا، می‌گوید: «من اکنون روی احتمال وقوع حملات، اندکی پس از انتخابات میان‌دوره‌ای حساب باز می‌کنم.» مالونی نشانه‌های محتمل، از جمله تحرک دارایی‌ها و اعزام نیروهای نظامی بیش‌تر توسط آمریکا به سمت خاورمیانه، هشدارهای صادره برای آمریکایی‌ها در منطقه، و وضعیت آماده‌باش کامل نیروهای اسرائیلی را به عنوان دلایل نتیجه‌گیری‌اش بیان می‌کند. علاوه بر این، وی خاطرنشان می‌کند که رئیس‌جمهورْ دونالد ترامپ «علناً اعلام کرد که قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای حمله‌ای انجام نخواهد داد» و «به نظر هم نمی‌رسد انجام چنین کاری در صندوق‌های رأی به نفع او باشد.» جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران تا حد زیادی در آمریکا منفور است (به‌ویژه از آن جهت که قیمت سوخت را به‌شدت افزایش داده) و احتمالاً در انتخابات پیش رو به وزنه‌ی سنگینی علیه حزب ترامپ، یعنی حزب جمهوری‌خواه، تبدیل خواهد شد.
«سقوط: چگونه دونالد ترامپ امپراتوری آمریکا را نابود کرد»؛ تصویر روی جلد هفته‌نامه‌ی بریتانیایی «نیو استیتسمن». جنگ ایران بسیار شبیه به جنگ‌های قبلی‌ای است که آمریکا با شکست در آن‌ها در مسیر نابودی امپراتوری‌اش گام برمی‌دارد. البته تفاوت جنگ ایران با جنگ‌هایی مانند افغانستان و عراق در این است که به نظر می‌آید «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، به این نتیجه رسیده که این جنگ را باید در سریع‌ترین زمان ممکن پایان داد. (+)
مالونی می‌گوید: «وضعیت فعلی، اساساً قابل‌تداوم نیست» و یادآوری می‌شود که محاصره‌ی دریایی آمریکا «فشار بیش‌تری را به ایرانی‌ها تحمیل کرده»، اما واشینگتن حجم زیادی از دارایی‌های نیروی دریایی خود را به اجرای این محاصره اختصاص داده است. ترامپ اخیراً گفت اگر تهران پای توافق را امضا نکند «ممکن است دست به یک «خشم حماسی» کوچک دیگر بزنیم»، اما زمان مشخصی را برای انجام این کار اعلام نکرد. «خشم حماسی» نام عملیات آمریکا علیه ایران [جنگ رمضان] است که اواخر فوریه آغاز شد.
در همین‌باره بخوانید:
›› تنگه هرمز: مهم‌تر از هسته‌ای، موشکی و نیروهای نیابتی ایران
«پیش‌بینی زمان‌بندی غیرممکن است»
«جیسون کمپبل» پژوهشگر ارشد [اندیشکده‌ی آمریکایی] مؤسسه‌ی خاورمیانه، نیز می‌گوید: «قطعاً اخیراً نشانه‌هایی وجود دارد مبنی بر این‌که ممکن است آغاز دوباره‌ی حملات در راه باشد»، یا این‌که «آمریکا انتظار حملاتی از سوی ایران» یا متحدان حوثی آن‌ها [انصارالله] در یمن را داشته باشد. کمپبل استقرار برنامه‌ریزی‌شده‌ی ناو هواپیمابر یواس‌اس تئودور روزولت در خاورمیانه (که می‌تواند حداقل موقتاً تعداد ناوگروه‌های تهاجمی آمریکا در منطقه را به سه عدد برساند) و همچنین تصمیم به اعزام یک یگان دیگر از تفنگداران دریایی خط‌شکن به منطقه را نشانه‌های این سناریو می‌داند.
کمپبل همچنین خاطرنشان کرد که جنگنده‌های اسرائیلی اخیراً یک مانور «قدرت‌نمایی» را اجرا کردند که شبیه‌سازی حملات قبلی علیه ایران بود و پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، نیز به اسرائیل سفر کرد تا با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر این کشور، دیدار کند. با این حال، کمپبل معتقد است در خصوص حملات جدید «پیش‌بینی زمان‌بندی غیرممکن است.» وی در عین حال تأکید کرد: «چنین اقدامات گسترده‌ای، قاعدتاً فراتر از آن هستند که صرفاً با هدف فشار آوردن به ایران برای آمدن به میز مذاکره انجام شده باشند.» کمپبل تصریح می‌کند که گزینه‌های ترامپ نسبت به مراحل اولیه‌ی جنگ محدودتر شده‌اند، چراکه آسیب به پایگاه‌های آمریکا در منطقه، هرگونه عملیات زمینی احتمالی را دشوارتر کرده است: «در این مرحله، دیگر هیچ مکان امنی برای استقرار هزاران (و در برخی سناریوها ده‌ها هزار) نیرویی وجود ندارد که برای انجام چنین عملیاتی مورد نیاز هستند.»
یک فروند جنگنده‌ی اف-۱۸ «سوپر هورنت» در خدمت اسکادران بیست‌وهفتم جنگنده‌های تهاجمی، ۹ سپتامبر ۲۰۲۶، از عرشه‌ی ناوهواپیمابر «یواس‌اس جورج واشینگتن» به پرواز درمی‌آید. با وجود ماه‌ها کارزار نظامی آمریکا علیه ایران، «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور ایالات متحده، اکنون گزینه‌های محدودتری برای تحت فشار گذاشتن ایران در اختیار دارد. ادامه‌ی جنگ مطمئناً راه به جایی نخواهد برد و اهداف آمریکا را محقق نخواهد کرد. (+)
در همین‌باره بخوانید:
›› کوین برت: ایران با کنترل تنگه هرمز، معادل بازدارندگی هسته‌ای را دارد
در همین حال، مالونی می‌گوید: «اکثر سایت‌های نظامی متعارف (در ایران) پیشاپیش در اثر حملات قبلی، به‌شدت آسیب دیده‌اند» و این یعنی هرگونه کارزار جدیدی احتمالاً «مستلزم حملات بیش‌تر علیه زیرساخت‌های غیرنظامی و اهدافی خواهد بود که بر مردم غیرنظامی ایران تأثیر می‌گذارند.» اما حتی این کار (یا هر نوع اقدام نظامی دیگری) هم بعید است که به حل مناقشه منجر شود. به گفته‌ی مالونی «از همان ابتدا... این جنگ به گونه‌ای بوده که نمی‌توان آن را با تشدید بیش‌تر تنش از سوی هیچ‌یک از طرفین پایان داد.» کمپبل نیز این مسئله را تأیید می‌کند و می‌افزاید: «تصور نمی‌کنم ازسرگیری حملات به ایران، مشابه آن‌چه طی پنجاه روز اول جنگ رخ داد، بتواند محاسبات راهبردی رژیم ایران را تغییر دهد. آن‌ها نشان داده‌اند که حاضرند میزان قابل‌توجهی از درد فیزیکی را تحمل کنند؛ و حتی تغییر در اهداف به گونه‌ای که شامل حمله به زیرساخت‌های کلیدی ترکیبی یا حتی غیرنظامی این کشور شود، نیز تحول چشم‌گیری در این وضعیت ایجاد نخواهد کرد.»
«یک تمدن کامل امشب خواهد مرد، و هرگز قرار نیست دوباره احیا شود. من نمی‌خواهم این اتفاق بیفتد، اما احتمالاً خواهد افتاد. با این حال، اکنون که ما «تغییر رژیم کامل و مطلق» داشته‌ایم و ذهن‌های متفاوت، باهوش‌تر، و کم‌تر رادیکال [در ایران] غلبه پیدا کرده‌اند، شاید اتفاقی بتواند رخ دهد که به طرز انقلابی‌ای شگفت‌انگیز باشد؛ «چه کسی می‌داند؟» امشب خواهیم فهمید؛ یکی از مهم‌ترین لحظات در تاریخ طولانی و پیچیده‌ی جهان. ۴۷ سال اخاذی، فساد، و مرگ بالأخره پایان خواهد یافت. خداوند مردم بزرگ ایران را حفظ کند!» پیام عجیب «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، ۷ آوریل ۲۰۲۶، ساعاتی پیش از پایان به‌اصطلاح ضرب‌الاجلش برای باز شدن تنگه‌ی هرمز توسط ایران. این پیام که در شبکه‌ی اجتماعی «تروث‌سوشال» متعلق به خود ترامپ، منتشر شد و عملاً به معنای تهدید صریح به ارتکاب نسل‌کشی و جنایت جنگی بود، انتقادات زیادی را برانگیخت؛ تا جایی که حتی پاپ لئوی چهاردهم، رهبر کاتولیک‌های جهان، نیز چنین تهدیدی را کاملاً «غیرقابل‌قبول» توصیف کرد. به علاوه، ترامپ که زمانی از نابودی تمدن ایران سخن می‌گفت، اکنون با نابودی امپراتوری آمریکا و میراث ریاست‌جمهوری خودش روبه‌روست. (+)
در همین‌باره بخوانید:
›› نیویورک‌تایمز: جنگ دارد ایران را به یک قدرت بزرگ جهانی تبدیل می‌کند
[۱۶] این بخش، ترجمه‌ی لفظی متن مبدأ است و بابت آن از مخاطبان محترم عذرخواهی می‌کنیم.
