به گزارش سرویس جهان مشرق، اظهارات رام امانوئل، یک سیاست‌مدار ارشد و بانفوذ آمریکایی از حزب دموکرات در فضای سیاسی آمریکا جنجالی شده است. او سابقاً نماینده کنگره، شهردار شیکاگو، رئیس دفتر کاخ سفید (در دولت اوباما) و سفیر پیشین آمریکا در ژاپن بوده و از گزینه‌های مطرح برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ آمریکا به شمار می‌رود.

او همچنین یک یهودی با پیوندهای عمیق خانوادگی با اسرائیل است؛ پدرش در اورشلیم زاده شده و در جنگ استقلال رژیم صهیونی شرکت داشته و خود امانوئل نیز در جنگ خلیج فارس (۱۹۹۱) به عنوان داوطلب در کنار نیروهای صهیونیست خدمت کرده است.

او اخیراً در دانشگاه تل‌آویو سخنانی تند و صریح ایراد کرده که محورهای اصلی آن عبارت‌اند از:

-هشدار درباره‌ی این که اتحاد راهبردی آمریکا و اسرائیل در «چهارراه» یا «نقطه عطف» تاریخی قرار دارد و دیگر نمی‌توان به شیوه پیشین آن را حفظ کرد.

-انتقاد شدید از سیاست‌های دولت نتانیاهو که به گفته او اسرائیل را به «بن‌بست» کشانده و آن را در عرصه بین‌المللی به کشوری «رانده‌شده و تحریم‌شده» تبدیل کرده است.

-پیشنهاد مشخص برای پایان دادن به یارانه مالی آمریکا به بودجه دفاعی رژیم صهیونی – به این معنا که اسرائیل مانند سایر متحدان معتمد آمریکا که قوانین این کشور را رعایت می‌کنند، سلاح‌های آمریکایی را با همان شرایط مالی، همان محدودیت‌ها و همان ضوابط خریداری کند، نه با امتیاز ویژه.

-محکوم کردن همزمان حمله ۷ اکتبر حماس و واکنش نظامی اسرائیل که به گفته وی بیش از حد بوده و تلفات غیرنظامی سنگینی داشته است.

-پیشنهاد یک چارچوب جایگزین به نام «طرح ۲۳ کشوری» که به جای «راه‌حل دوکشوری» (که به باور او دیگر مقبولیت ندارد)، شامل اسرائیل، فلسطینیان و ۲۱ کشور عربی باشد.

چرا سخنان او مهم است؟

اهمیت این اظهارات از آن روست که امانوئل یک منتقد درون‌اردوگاهی به حساب می‌آید، نه یک دشمن رژِم صهیونی. او با سابقه طولانی در حمایت از اسرائیل، این حرف‌ها را از موضع «خیرخواهی هشداردهنده» برای بقای رژیم منحوس می‌زند. از سوی دیگر، این سخنان نشان‌گر تغییر عمیق در فضای درونی حزب دموکرات و افکار عمومی آمریکاست – به ویژه در میان رأی‌دهندگان جوان و چپ‌میانه که به طور فزاینده‌ای از حمایت بی‌قیدوشرط از اسرائیل فاصله گرفته‌اند. همچنین امانوئل با این موضع‌گیری عملاً در حال طراحی یک گفتمان جدید برای دموکرات‌ها در آستانه انتخابات ۲۰۲۸ است تا ضمن حفظ پیوند با اسرائیل، بتوانند پاسخگوی مطالبات تغییر در پایگاه رأی خود نیز باشند.

آیا این اظهارات نشانه شکاف در روابط راهبردی آمریکا و اسرائیل است؟

این سخنان را می‌توان نشانه روشن و جدی یک شکاف عمیق و عمومی در این رابطه دانست، اما نه به معنای پایان آن، بلکه به معنای بازتعریف و بازنویسی قواعد بازی. نکات کلیدی:

اجماع دیرینه دوحزبی بر سر حمایت ویژه و بی‌چون‌وچرا از اسرائیل عملاً ترک خورده است. درخواست امانوئل برای پایان «امتیاز ویژه» خود گواه این واقعیت است.

این شکاف بیش از هر چیز ریشه در تحولات سیاسی داخلی آمریکا دارد، به ویژه در میان دموکرات‌ها که دیگر مانند گذشته به اسرائیل به عنوان متحدی بی‌قید و شرط نگاه نمی‌کنند.

اما امانوئل به دنبال قطع رابطه نیست؛ بلکه با لحنی «از سر دلسوزی و هشدار» می‌کوشد رژیم را به تغییر سیاست‌هایش ترغیب کند تا بتواند جایگاه خود را در دل افکار عمومی و سیاست آمریکا (دستکم در جناح دموکرات) حفظ کند.

به بیان ساده‌تر: امانوئل مثل یک دوست قدیمی و صمیمی به اسرائیل می‌گوید: «دیگر آن روزهای بی‌قیدوشرط گذشته است؛ اگر می‌خواهی رابطهات با آمریکا (به ویژه با دموکرات‌ها) حفظ شود، باید قواعد جدید را بپذیری و سیاست‌هایت را تغییر دهی.» این پیام هشداری راهبردی است، نه اعلام دشمنی.

با این حال، چنین موضع‌گیری‌هایی، نشان از آن دارد که علی‌رغم ذات شریر و جنایتکار صهیونیست‌ها و نفوذ سرطانی که در ساختار سیاسی آمریکا در طول دهه‌های ایجاد کرده‌اند، فساد و شرارت و جنایت باند مافیایی کنونی حاکم بر تل‌آویو(به سرکردگی نتانیاهو) چنان بازخوردها و تبعاتی برای هویت و حیثیت صهیونیست‌ها ایجاد کرده که حتی حامیان متعصب دیروز هم نمی توانند بدون هزینه، پای دفاع از موجودیت جعلی و منحوس این رژیم بایستند.