به گزارش مشرق، تاریخ تحولات نظامی منطقه در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، با دو نام پیوند خورده است: «جنگ ۱۲ روزه» که با یورش هوایی آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان آغاز شد و «جنگ ۴۰ روزه» که استقامت راهبردی ایران را به رخ جهانیان کشید. اما در پسِ غبار این درگیری‌های سنگین، شکاری بزرگ در دستان متخصصان ایرانی قرار گرفته است که می‌تواند توازن قوا را برای همیشه تغییر دهد: بمب سنگرشکن GBU-۵۷.

۱. توهم «چکش نیمه‌شب»؛ وقتی B-۲ ها ناکام ماندند

در جریان جنگ ۱۲ روزه خرداد و تیر ماه ۱۴۰۴، واشنگتن با عملیات «چکش نیمه‌شب» و اعزام ۷ فروند بمب‌افکن رادارگریز B-۲، تلاش کرد با رهاسازی ۱۴ ابربمب سنگرشکن، قلب تپنده هسته‌ای ایران در فردو و نطنز را از کار بیندازد. اما این پایان ماجرا نبود. در حالی که رسانه‌های غربی از اصابت‌ها سخن می‌گفتند، واقعیت در زیر زمین شکل دیگری داشت. مقاومت بتنی ایران با استحکام ۳۰ هزار پوند بر اینچ مربع (psi)، عملاً نفوذ این بمب‌ها را به بن‌بست کشاند و تعدادی از این تسلیحات به صورت عمل‌نکرده به دست نیروهای مسلح ایران افتاد.

۲. GBU-۵۷؛ غول ۱۳ تنی در ترازوی مهندسی معکوس

دستیابی ایران به این سلاح، آن هم در میانه تنش‌های جنگ ۴۰ روزه، لرزه بر اندام طراحان پنتاگون انداخته است. این بمب که به عنوان «موفق‌ترین سلاح متعارف علیه اهداف سخت» شناخته می‌شد، اکنون در مراکز تحقیقاتی ایران کالبدشکافی می‌شود.

مشخصات فنی که ایران به آن‌ها دست یافته است:

بدنه فولادی Eglin: آلیاژی که راز بقای بمب در برخورد با لایه‌های سخت سنگ است.

کیت هدایت KMU-۶۱۲/B: مغز متفکر بمب که با GPS و سیستم اینرسی هدایت می‌شود.

فیوزهای هوشمند: سیستمی که تشخیص می‌دهد بمب چه زمانی به فضای خالی (اتاق‌های زیرزمینی) رسیده تا منفجر شود.

۳. پیامدهای راهبردی برای امنیت ملی ایران

شکار این بمب در میانه دو جنگ بزرگ، تنها یک پیروزی فنی نیست، بلکه یک دستاورد استراتژیک است:

۱. ارتقای دژهای زیرزمینی: ایران اکنون با شناخت دقیق قدرت تخریب دشمن، «شهرک‌های موشکی» و «تأسیسات هسته‌ای» خود را بر اساس توان واقعی سنگرشکن‌های آمریکایی تقویت می‌کند.

۲. کوری سیستم‌های هدایتی: مهندسی معکوس بخش الکترونیک این بمب، راه را برای تولید جمرها (اخلالگرها) و فریب‌دهنده‌های GPS هموار کرده است؛ به گونه‌ای که در نبردهای آینده، این بمب‌ها ممکن است کیلومترها دورتر از هدف به زمین بخورند.

۳. تغییر موازنه در جنگ ۴۰ روزه: تداوم ایستادگی در جنگ ۴۰ روزه نشان داد که اتکای دشمن به تسلیحات «تغییر دهنده بازی» (Game Changer) مانند GBU-۵۷ شکست خورده است، چرا که دانش فنی ایران از خودِ سلاح پیشی گرفته است.

۴. رسوایی فنی در پنتاگون؛ آمریکا هم به دنبال مهندسی معکوس!

در پارادوکسی عجیب، اسناد نیروی هوایی آمریکا نشان می‌دهد که خودِ دولت ایالات متحده نیز برای جایگزینی بمب‌های مصرف شده در جنگ علیه ایران، به دلیل انحصارات شرکت بوئینگ، با مشکل دسترسی به نقشه‌ها مواجه شده و مجبور به مهندسی معکوس قطعات خود شده است! این یعنی در حالی که تهران در حال کشف اسرار این سلاح است، واشنگتن درگیر بوروکراسی و بن‌بست‌های تولیدی برای جبران ذخایر خالی شده خود پس از جنگ‌های اخیر است.

۵. عبور از عصر «بمب‌های هوشمند»

تجربه جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه ثابت کرد که دوران سلطه بلامنازع تسلیحات سنگین به پایان رسیده است. عباس عراقچی، وزیر خارجه، با اشاره به همین موضوع تأکید کرد که اگرچه تجهیزاتی آسیب دیده‌اند، اما «فناوری و اراده» ایران آسیب‌ناپذیر است.

امروز، GBU-۵۷ سالم در دستان ایران، سندی است بر پایان افسانه شکست‌ناپذیری تکنولوژی نظامی غرب. ایران نه تنها از زیر آوار این بمب‌ها سربلند بیرون آمد، بلکه حالا با بازخوانی «DNA» این سلاح، خود را برای دوران جدیدی از بازدارندگی آماده کرده است که در آن، هیچ سنگری برای دشمن امن نخواهد بود.

جنگ‌های ۱۲ و ۴۰ روزه نشان دادند که در تقابل «اراده» و «فولاد»، این اراده و دانش بومی است که در اعماق زمین پیروز می‌شود. شکار GBU-۵۷، جایزه این استقامت ۴۰ روزه بود.