به گزارش مشرق، در بحبوه تحولات اخیر منطقهای و در حالی که تلاشهای غرب برای تحت فشار قرار دادن ایران ادامه دارد، گزارشها و تحلیلهای رسانههای بینالمللی به ویژه بریتانیایی نشاندهنده چرخش مهمی در ارزیابی قدرت بازدارنده تهران است. روزنامه تلگراف در تحلیلهای اخیر خود صراحتاً اعلام کرده که «تنگه هرمز اکنون برای ایران سلاحی است که از بمب اتم هم مرگبارتر است». این رسانه و دیگر تحلیلگران غربی اذعان دارند که کنترل ایران بر این آبراه حیاتی، ابزاری تهاجمی و فعال است که تهران از آن برای اعمال فشار مستقیم بر اقتصاد جهانی استفاده میکند.
این چرخش راهبردی در حالی رخ میدهد که دههها تمرکز محافل غربی بر برنامه هستهای ایران بوده است. اما اکنون کارشناسان نظامی و ژئوپلیتیک غربی به این نتیجه رسیدهاند که جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر موقعیت جغرافیایی منحصربهفرد و توانمندیهای بومی، فرمولی هوشمندانه از بازدارندگی را پیادهسازی کرده که نیازی به سلاحهای نامتعارف ندارد.
۱. تنگه هرمز: از سپر دفاعی به سلاح تهاجمی
تلگراف تأکید میکند که تسلط ایران بر تنگه هرمز دیگر صرفاً یک قابلیت دفاعی نیست، بلکه یک سلاح تهاجمی فعال به شمار میرود. با عبور روزانه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت خام و محصولات نفتی معادل حدود یکپنجم تجارت دریایی جهانی نفت هرگونه اختلال یا کنترل هدفمند بر این آبراه، به سرعت به شوک اقتصادی جهانی تبدیل میشود.
ایران با اشراف کامل اطلاعاتی، رصد پهپادی و راداری، و بهرهگیری از ظرفیتهای نامتقارن (از جمله قایقهای تندرو، مینهای دریایی و موشکهای ساحل به دریا)، نشان داده که میتواند بدون شلیک گسترده، بازارهای انرژی را تحت تأثیر قرار دهد و هزینههای سنگینی بر ناوگانهای متخاصم تحمیل کند. تحلیلگران غربی این را «فلج کردن اقتصاد غرب» از طریق کنترل قیمت انرژی توصیف کردهاند.
۲. پایان عصر فشار حداکثری؛ بازتعریف قدرت بدون هستهای
یکی از مهمترین نکات تحلیلهای اخیر رسانههای بینالمللی، شکست پارادایم غربی مبنی بر تمرکز صرف بر «خط قرمز هستهای» است. به گفته کارشناسان، ایران ثابت کرده که: با اعمال کنترل بر قیمت انرژی، میتواند بدون عبور از خط قرمز هستهای، آمریکا را به زانو درآورد.
این اعتراف تلخ برای واشنگتن و متحدانش، نشاندهنده آن است که راهبرد «فشار حداکثری» و تهدیدات نظامی، در برابر اهرم ژئوپلیتیک واقعی ایران یعنی شاهراه انرژی جهان کارایی خود را از دست داده است. اختلال در تنگه هرمز نه تنها بر کشورهای غربی بلکه بر اقتصاد جهانی تأثیر مستقیم میگذارد و تورم، کمبود انرژی و بحرانهای زنجیره تأمین را به دنبال دارد.
۳. پایههای اقتدار ایران بر تنگه هرمز
تحلیلگران نظامی بینالمللی اقتدار جمهوری اسلامی در این آبراه را بر پایههای زیر استوار میدانند:
- اشراف اطلاعاتی و پهپادی: رصد دقیق و لحظهای تمامی تحرکات در منطقه.
- ظرفیتهای نامتقارن: قایقهای تندرو، مینگذاری و تهدیدات دریایی که هزینه هر اقدام متخاصم را به شدت افزایش میدهد.
- موشکهای دقیق ساحل به دریا: تضمینکننده امکان بستن کامل یا کنترل هدفمند آبراه در شرایط لازم.
این ترکیب، تنگه هرمز را به ابزاری تبدیل کرده که بازگشایی آن بدون هماهنگی و احترام به اراده ایران، برای قدرتهای خارجی بسیار پرهزینه و حتی غیرممکن ارزیابی میشود.
نتیجهگیری راهبردی
گزارشهای رسانههایی مانند تلگراف، آتلانتیک و اظهارات تحلیلگران غربی، در واقع اعترافی ناخواسته به موفقیت راهبرد بازدارندگی هوشمندانه جمهوری اسلامی ایران است. تهران با تبدیل موقعیت ژئوپلیتیک خود به اهرمی قدرتمند، نشان داده که صلح و ثبات انرژی جهانی، بیش از هر زمان دیگری به احترام به حاکمیت ملی ایران و امنیت نیروهای مسلح آن در خلیج فارس گره خورده است.
تنگه هرمز امروز نه تنها یک نقطه جغرافیایی، بلکه نماد اقتدار و استقلال ایران در معادلات نوین جهانی است. هرگونه توطئه یا اقدام خصمانه علیه جمهوری اسلامی، با پاسخی متناسب در این شاهرگ حیاتی مواجه خواهد شد و غرب را با هزینههایی مواجه میکند که بسیار فراتر از تصور اولیهشان است.
جمهوری اسلامی ایران، با تکیه بر توان داخلی و موقعیت استراتژیک، بار دیگر ثابت کرده که در برابر فشارهای خارجی، گزینههای متعدد و مؤثری برای دفاع از منافع ملی و منطقهای خود در اختیار دارد. ثبات واقعی در منطقه، تنها از مسیر گفتگو و احترام متقابل حاصل میشود، نه تهدید و تحریم.
۱۱:۰۹ - ۱۴۰۵/۰۲/۰۹
