به گزارش مشرق، روز چهارم اردیبهشت، یادداشتی در مشرق با عنوان «قدرت سازی مردم در خیابان؛ گزینه ای خارج از مذاکره که خواسته های ایران را محقق می کند» منتشر شد.
محور یادداشت فوق بر محور چند گزاره اصلی بنا شده بود که این بندها به قرار ذیل هستند:
۱- به مذاکره با دشمنی که تجربه ای جز بدعهدی، پیمان شکنی و خباثت از او سراغ نداریم، نمی توان امیدوار بود. و حتی اگر به امضای توافقی هم روی کاغذ منجر شود، بنا به تجربیات گذشته ای که داریم نباید اطمینان کرد.
۲- فضای مسوولان، مردم حاضر در خیابان ها و میادین و همچنین رسانه ها نباید معطوف مذاکره و بندها و شروط آن باشد، چرا که این امر می تواند منجر به ایجاد اخلال در وحدت و انسجام داخلی شود.
۳- از دل مذاکره با آمریکا پیروزی این ملت به دست نمی آید. اگر قرار است ایران عزیز ما به پیشرفت و امنیت و ارتقا جایگاه منطقه ای و بین المللی برسد، رمز و راز آن در سه محور اساسی است:
الف-اتکا به ظرفیت های بی بدیل مردم به عنوان سرمایه اصلی کشور که این روزها با شجاعت و هوشمندی خارق العاده خیابان ها و میادین کشور را به تسخیر درآورده و از توانمندی و قابلیت هایی که این سرمایه بی بدیل برای پیشرفت و تعالی و حرکت به سوی قله و ساخت ایران قوی رونمایی کرده اند، هرگز نباید غافل شد.
ب-حرکت جمعی کشور باید به سوی اقتصاد مقاومتی و تقویت تولید ملی که مورد تاکید قائد شهید انقلاب اسلامی (قدس الله نفسه الزکیه) و همچنین رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای (حفظه الله تعالی) است، باشد. این عنایت و توجه در نامگذاری سال جدید از طرف ایشان مشهود است. تحقق اقتصاد مقاومتی می تواند پادزهری برای طراحی دشمن جهت تشدید تحریم ها و محاصره دریایی به منظور فشار اقتصادی به مردم و به خیابان آمدن طیف های آسیب دیده باشد.
ج: تقویت توان نظامی و حمایت از نیروهایی که مردانه در میدان رزم حاضر می شوند، رمز امنیت آفرینی، استقلال و اقتدار کشور است.
پس از انتشار این یادداشت، برخی افراد در شبکه های اجتماعی با اسکرین شات از چند سطر ابتدایی این نوشتار، اقدام به طرح شبهاتی نمودند که انتظار می رفت با قرائت کامل یادداشت، قضاوت منصفانه تری درباره محتوای آن داشتند. اگرچه معتقدیم نویسنده که در دغدغه مندی وی حرف و سخنی نیست می توانست با دقت و وسواس بیشتری از الفاظ و امثال در یادداشت فوق استفاده نمایند تا موجبات سوال و شبهه را فراهم نکنند.
در پایان فرازهایی از این یادداشت را که موید محورهای قوق الذکر است را از نظر می گذرانیم: «حقیقت این است که با توجه به خوی شیطانی آمریکا و ایضا بدعهدی کاخ سفید نمی توان به هیچ گزینه دائمی با آمریکا امیدوار بود. لکن آنچه مایه امیدواری است و می توانیم به آن اتکای یقینی داشته باشیم "توانمندی های ایران و قدرت مردم ایران" است.
درگیری ۴۰ روزه در عرصه میدان و خیابان ثابت کرد که ایران به مدد استعدادهای درونی خویش از قبیل توانمندی نظامی، اقتصاد مقاومتی و حمایت اکثریتی مردم قادر است بدون کوچکترین تنش معیشتی با ۲ دشمن ابرقدرت درگیر باشد و قهرمانانه بجنگد، بر اقتصاد جهانی تأثیرگذار باشد، تنگه هرمز را ببندد، هواپیماهای پیشرفته دشمن که به مثابه بیانیه های الهیاتی او هستند را سرنگون سازد و سیادت خود را به رخ جهان بکشد.
پر واضح آنکه اگر کسی در ایران و از بین ایرانیان به پیشرفت در عرصه اقتصاد و امنیت و غیره می اندیشد، می تواند آنها را مبتنی بر همین توانمندی ها به دست آورد و نیازی به امید واهی بستن به یک دشمن شیطان صفت و البته بدعهد در قالب مذاکره و سازش و نوکری و... ندارد!
این گزاره ساده و غیر شعاری، آشکارا نشان می دهد که تحقق اهداف مهم و آرزوهای بزرگ را نه در مذاکره با یک کشور دیگر که در متن کشور خودمان باید جستجو کنیم و کسی اگر به برآورده شدن این اهداف بزرگ از متن مذاکره می اندیشد یا اشتباه می کند یا ناکام خواهد شد.
در این میان یک نکته اساسی دیگر هم در قبال مذاکره با دشمن وجود دارد و آن اینکه در جهان جدید هیچ توافقی و هیچ مذاکره امضا شده ای دارای تضمین دائمی بودن نیست.
این نیز گزاره ای دیگر است که اثبات می کند حامیان تحقق اهداف مطلوب و خواسته های حداکثری در مذاکره؛ بیش و پیش از مذاکره باید به تحقق آرمان های خود در داخل کشور و مبتنی بر توانمندی های داخلی تمرکز داشته باشند.»
