سرویس جهان مشرق _ رویای اسرائیل بزرگ ... نقشه تاریک نظریه پردازان صهیونیست که بیش از ۱ قرن پیش مطرح شده بود و با تشکیل رژیم صهیونیستی در دهه ۱۹۴۰ میلادی، رهبران این رژیم هر سال با ریختن خون هزاران انسان بیگناه در منطقه خاورمیانه به دنبال تحقق آن بودند؛ نقشه ای که بنیامین نتانیاهو تندروترین نخست وزیر تاریخ اسرائیل با افتخار آن را در دست گرفته و به جهانیان نمایش می دهد.

حالا بی ثباتی در خاک سوریه پس از سقوط دولت بشار اسد و احتمال تجزیه این کشور، نتانیاهو را به رسیدن به رویای دیرینه صهیونیست ها یعنی "اسرائیل بزرگ" امیدوار کرده است.

در سلسله مطلب زیر قصد داریم به طرح خبیثانه صهیونیست ها علیه مردم سوریه و آینده این کشور و تلاش برای تجزیه جنوب و شرق سوریه بپردازیم.

بیشتر بخوانید:

یک سال پس از سقوط دولت بشار اسد؛ سوریه در خطر تجزیه / تلاش اسرائیل برای اشغال رسمی جنوب سوریه و اتصال به شرق فرات +تصاویر

ناتوانی جولانی و حامیانش در جلوگیری از اشغالگری اسرائیل

بلافاصله پس از مسجل شدن سقوط دولت بشار اسد، نیروهای نظامی اسرائیل حملات گسترده به زیرساخت نظامی باقیمانده این کشور را آغاز کرده و همچنین با نقض توافق مورد تایید سازمان ملل با عبور از خطوط آتش‌بس سال ۱۹۷۴ وارد استان قنیطره و بخش‌هایی از استان ریف دمشق در سوریه شدند. پایگاه‌های هوایی سوریه، مقرهای حاوی پرتابگرها و انبارهای موشک بالستیک و کارخانه‌های دفاعی این کشور در مناطقی نظیر دیرالزور، دمشق، تدمر، حلب و حماه آماج صدها مورد بمباران نیروی هوایی اسرائیل قرار گرفتند تا از نیروی هوایی، موشکی و پدافندی سوریه که چند دهه برای تشکیل آن زمان و هزینه صرف شده و ضامن امنیت دفاعی این کشور بود چیز خاصی باقی نماند.

همزمان نظامیان اسرائیلی پس از ورود به استان‌های قنیطره و ریف دمشق و خصوصا مناطق مرتفعی مثل جبل حرمون دست به انهدام و انتقال تجهیزات رزمی موجود در پایگاه‌های نظامی این مناطق زده و پایگاه‌هایی برای تداوم نظارت بر منطقه مرزی جنوب سوریه تاسیس کردند. دولت اسرائیل اگر چه با تضعیف حکومت سوریه و حزب‌الله لبنان با حملات سنگین هوایی در سال‌های قبل نقش جاده‌صاف‌کن هیئت تحریرالشام و متحدانش برای ورود به دمشق را بازی کرده بود، همزمان نگرانی‌های خود از گروه‌های مشابه را مدنظر دارد و سعی می‌کند هیچ تهدید قابل ذکری از جانب هیچ گروهی از خاک سوریه وجود نداشته باشد.

امری که مستلزم تضعیف هر دولتی در دمشق با هر شکل و ایده و عقیده‌ای خواهد بود. سوای این مساله، اسرائیل با بحران دیرپای کمبود آب روبه‌رو است و حوضه آبریز یرموک در همسایگی بلندی‌های جولان برای دولت اسرائیل اهمیت بالایی از نظر بهبود امنیت آبی و جغرافیای سیاسی بازی می‌کند، از همین رو در روزهای اول ورود نیروهای ارتش اسرائیل به عمق خاک سوریه پس از سقوط دولت سابق این کشور، سدها و کانال‌های موجود در منطقه مرزی سوریه به یکی از اهداف با اولویت بالای نیروهای نظامی صهیونیست تبدیل شدند و گشت‌زنی و حضور در اطراف آن‌ها به یکی از فعالیت‌های اصلی این نیروها تبدیل شد.

آب بالادستی در منطقه اشغالی جولان یکی از منابع اساسی تامین نیازهای کشاورزی و شرب در بقیه مناطق فلسطین اشغالی است و اسرائیل برای تضمین امنیت رفع این نیازها منابع آبی جدید در جنوب سوریه را در سایه بی‌ثباتی سیاسی موجود در سوریه مدنظر قرار داده است.

رژیم صهیونیستی و تلاش برای اتصال جولان به کردستان عراق

به طور کلی دشت های مابین استان های قنیطره تا سویدا مناطق حاصلخیز کشاورزی محسوب شده و در صورت استفاده از پتانسیل مردم دروزی نشین این مناطق و تلاش برای همراه کردن عشایر عرب درعا که ارتباط مثبتی با جولانی و نیروهایش نداشته و به آنها به چشم نیروهای خارجی نگاه می کنند، اسرائیل قادر خواهد بود تا حد زیادی امنیت غذایی و برداشت انبوه محصول کشاورزی را نیز از این مناطق حاصلخیز تضمین کند.

در روزهای منتهی به سقوط دمشق به دست نیروهای هیئت تحریرالشام و متحدانش برخی محافل رسانه‌ای و سیاسی ایده‌ای را مطرح کردند که آینده سوریه و تهدید نیروهای جولانی برای اسرائیل در بلندمدت را مدنظر داشت: حرکت نیروهای شبه نظامیان کرد از حومه ابوکمال به سوی پایگاه التنف در مثلث مرزی عراق-سوریه-اردن و سپس اتصال به استان سویداء و گروه‌های مسلح دروزی حاضر در آن و در نهایت رسیدن به بلندی‌های جولان تحت کنترل اسرائیل از راه شهرک‌های دروزی جنوب دمشق مانند جرمانا، صحنایا و حضر.

این طرح در محافل سیاسی به "کوریدور داوود" موسوم شده است و چند ماه است به کرات نام آن در رسانه‌ها شنیده می‌شود. چنین طرحی در صورت وقوع توان اداره اوضاع سوریه از سوی هر دولت مستقر در دمشق را به شدت از دید اقتصادی و سیاسی تضعیف کرده و نفوذ اسرائیل در معادلات داخلی این کشور و همچنین خاورمیانه را به شدت بالا می برد و گامی بزرگ در راه تشکیل اسرائیل بزرگ محسوب می شود.

مناطق شرقی سوریه، منابع اصلی نفت و همچنین عمده مزارع غلات این کشور را در برگرفته‌اند و ایجاد چنین کوریدوری یک مسیر اقتصادی مهم برای اکراد باز می‌کند که در حال حاضر به سبب بسته بودن مرزهای رسمی با ترکیه برای تجارت و تبادل با سایر بازیگران منطقه‌ای و جهانی دچار مشکلات جدی هستند و از طرف دیگر منطقه سویداء نیز در صورت اجرای چنین طرحی از انزوای اقتصادی و سیاسی فعلی خود خارج می‌شود که جذابیت چنین طرحی را برای اتحاد میان اکراد و دروزی ها با رهبری اسرائیل در آینده بیشتر می کند.

پایان بخش دوم