روایتِ «علی‌طاهر»؛ از آن هنگام که سردارِ جنگ‌های صلیبی در آن آرمید، تا امروز که نمادِ تسلیم‌ناپذیریِ جنوب است/ قلعه‌ای که هر بار فرو ریخت، بلندتر سر برآورد

آیا می‌توان خاطره‌ی مقاومت را از وضعیتی نظامی و وابسته به جنگ، به خاطره‌ای ملی تبدیل کرد که معنای پایداری را حفظ کند، بی‌آنکه لبنان در بند تفرقه‌های طایفه‌ای و وفاداری‌های خارجی اسیر بماند؟