کد خبر 858889
تاریخ انتشار: ۵ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۷:۱۷
سیروس باهری

با آن که هواپیمای ما مورد اصابت موشک واقع شده بود و هوا هم رو به تاریکی می‌رفت، از شدت خوشحالی به خاطر سلامت و موفقیت مان، چند بار هواپیما را حول محور طولی به چرخش در آورده و ابراز شادمانی کردیم.

به گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق، سرتیپ خلبان سیروس باهری از جمله یادگاران نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. این قهرمان جنگ در خاطره‌ای درباره نبرد هوایی با چهار فروند جنگنده «میگ» دشمن روایت می‌کند: در طول هشت سال جنگ تحمیلی و دفاع مقدس، یکی از کانون‌های اصلی درگیری، که نوک پیکان تمامی حملات هوایی دشمن به شمار می‌رفت؛ پایگاه سوم شکاری همدان بود. این پایگاه از آن جا که از نظر موقعیت جغرافیایی و امکانات دفاعی در سطح بسیار بالا و ممتازی قرار داشت، مدام مورد حمله همه جانبه هواپیماهای دشمن متجاوز قرار می‌گرفت. خلبانان ایثارگر این پایگاه، شبانه روز با انجام چندین مأموریت جنگی، خواب را از چشم مزدوران صدامی می‌ربودند و در خلال ۲۴ ساعت شبانه روز، درگردان پروازی و آشیانه برای انجام مأموریت همیشه هوشیارو بیدار می‌ماندند تا از فشار بی امان دشمن که در تمامی جبهه ها اعمال می‌شد، بکاهند.

علیرغم همه تلاش‌ها و جان فشانی‌هایی که انجام می‌شد، به دلیل همکاری تمامی جهان استکبار در تجهیز و تدارک امکانات نظامی و غیر نظامی عراق، حملات دشمن مکرر و بی وقفه بود و خلبانان عراقی از آن جا که توان رویارویی با مدافعان تیزپرواز نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران را نداشتند، ناجوانمردانه نقاط مسکونی و مواضع غیر نظامی را مورد هدف قرار می‌دادند. دزفول، کرمانشاه، ایلام، همدان و...گویی سهمیه‌ای روزانه از این بمباران‌ها داشتند.

ملاقات با دختر بچه مجروح حمله هوایی

در یکی از  حملات هوایی دشمن به شهر همدان، عده زیادی شهید و مجروح شدند. مجروحان در بیمارستان پایگاه و بیمارستان‌های شهر در کنار بیماران عادی و مصدومان سایر شهرها بستری شده بودند و من که مسئولیت فرماندهی پایگاه سوم شکاری همدان را برعهده داشتم، روز بعد از حمله دشمن سعی کردم از تک تک مجروحان، عیادت کنم. در یکی از بیمارستان‌های شهر، در حین عیادت ازمجروحین، چشمم به دختر بچه چهار ساله زیبایی افتاد که چند جای صورت نگران و معصومش، جراحت برداشته بود. به شدت می‌لرزید و به آغوش یکی از پرستاران پناه برده بود. در پرس و جوی که کردم، متوجه شدم وی تمامی افراد خانواده از جمله پدر و مادرش را در کرمانشاه در بمباران وحشیانه دشمن از دست داده است. در آن موقعیت، انزجار شدیدی از این اقدام غیر انسانی دشمن، همراه با ترحمی عمیق نسبت به آن کودک پژمرده وبی گناه سراسر وجودم را پر کرده بود. صمیمانه تصمیم گرفتم در صورت امکان و از آن جا که خود دختری ندارم، او را به خانه ببرم و چون فرزند حقیقی خویش از وی نگهداری کنم.

سخن ساده یک مادر بزرگ

در پی این تصمیم، بررسی کردم و دریافتم که کودک مجروح، مادر بزرگی دارد که باید موافقت وی را کسب کنم. برای این منظور و به اتفاق چند تن از همکاران دل سوز به ملاقات ایشان رفتیم و من درخواست خود را مطرح کردم. مادر بزرگ کودک از من به خاطر دل سوزی و خیر خواهی تشکر کرد اما از قبول این درخواست، امتناع ورزید. همراهان من، که به سرنوشت کودک، علاقه‌مند شده بودند، سعی کردند به شیوه‌های مختلف، نظر موافق مادر بزرگ را جلب کنند؛ ولی با همه تشویق‌ها و توضیحات آنها، پاسخ او هیچ تغییری نکرد. نهایتا اضافه کردند که این دوست و همکار ما که متقاضی سرپرستی نوه شماست، فرمانده پایگاه هوایی منطقه و خلبان است و در مقابل مردم عمیقا احساس مسئولیت می‌کند و چنین درخواستی از ناحیه او بسیار طبیعی و از سر تعهد اخلاقی و دینی و میهنی است.

مادر بزرگ کودک، پس از شنیدن این مطلب و آگاهی از مسئولیت و شغل من با تامل و تعمقی کوتاه، به سادگی اظهار کرد: «چنانچه ایشان خلبانی ماهر و مسلمانی مسئول هستند، به جای نگهداری از این طفل بی‌سرپرست، بهتر است مانع حملات شبانه روزی دشمن شوند و به جای نگهداری از یک کودک، از بی‌سرپرست شدن صدها طفل دیگر پیشگیری کند و حامی و سرپرست واقعی صدها نفر باشند.»

سخنان مادربزرگ چنان ساده و موثر بود که دوستان مرا از هرگونه اصرارمنصرف کردند و اثر شگرفی بر همه ما گذاشت.

یورش هواپیماهای دشمن به ایران

چند روز بعد از این ماجرا، بعدازظهر یک روز شلوغ که من به علت تداوم و حجم زیاد کار، قدری احساس خستگی می کردم، به آشیانه آلرت (اتاق خلبانان آماده) رفتم تا به خلبانانی که هموراه برای مقابله با هواپیماهای دشمن، در آن جا آماده بودند، سرکشی کنم. درکنار آنان نشسته بودم که زنگ آماده باش و پرواز سریع به صدا در آمد. این نشانه یورش هوایی دشمن به منطقه ما بود. فرماندهی عملیات از مرکز فرماندهی پایگاه شکاری درخواست کرد که با توجه به نزدیک بودن غروب آفتاب و ابعاد وسیع حمله، در پاسخ به این حملات تنها از خلبانان با تجربه استفاده شود. این اختیار را داشتم که در صورت تمایل، پرواز کنم. مقدمات کار با سرعت انجام شد و من آماده پروازشدم. پس از بلند شدن با رادار منطقه تماس برقرار کردم و به طرف هواپیماهای دشمن، سمت گرفتم. پرسنل رادار که صدای مرا شناخته بود، مرتبا درباره حضور گسترده دشمن در فضای منطقه هشدار می‌دادند و بر مراقبت بیشتر تأکید می ورزیدند.

رادار هشدار می‌داد تعداد جنگنده‌های دشمن زیاد است

از رادار خواستم مرا به طرف دشمن هدایت کند. همچنان که به سوی آنها پیش می رفتم، زیاد بودن تعداد هواپیماهای دشمن و لحن صحبت اضطراب آمیز پرسنل رادار، موجب بروز هیجانی ناخودآگاه در من شده بود. به یاد چهره معصوم آن دختر بچه بی‌سرپرست و حرف‌های صادقانه و صمیمی آن مادر بزرگ کرمانشاهی افتادم. از تصور جنایاتی که ممکن بود هواپیماهای دشمن تا دقایقی بعد مرتکب شوند بر خود لرزیدم. وضعیت خطرناک خودم را به فراموشی سپردم و به خود نهیب زدم که وقت کار است. بی درنگ هواپیماهای دشمن را در صفحه رادار هواپیمای خودم ردیابی کردم. با نزدیک شدن بیشتر متوجه شدم که قادر نیستم روی آنها قفل کنم و آنها را از دور، هدف قرار دهم آنها به وسیله دستگاه‌های الکترونیکی مخصوصی مانع کار من می‌شدند.

اولین و دومین هواپیمای دشمن را پی درپی هدف قرار دادم

ناچار آن قدر نزدیک تر رفتم که به راحتی در دید چشمی من قرار گرفتند. یکی از آنها را به عنوان هدف در رنج راداری (برد راداری) خود قرار دادم و اولین موشک را به طرفش رها کردم. چند ثانیه بعد، اصابت موشک را به آن هواپیما، به چشم خود دیدم. لحظاتی چند گذشت، احساس کردم که یک هواپیمای دیگر عراقی درحالت پرواز جمع دور، با من پرواز می‌کند. خلبان کابین عقب هم که متوجه جریان شده بود، تعجب زده پرسید: «این دیگه چیه؟ چیکار می‌خواهد بکنه؟» نتوانستم پاسخ او را بدهم چون ناگهان دیدم هواپیمای عراقی دارد با افزایش سرعت، فاصله خود را از ما کم می‌کند. من هم با یک تصمیم ناگهانی بلافاصله و به شدت به سمت او گردش کردم و پس از عبور از بالای سرش به طرف او برگشتم و با مسلسل به سمتش شلیک کردم. اصابت گلوله‌ها و جرقه‌های ناشی از آن را بر بدنه هواپیما به چشم می‌دیدم. در همین حال، خلبان کابین عقب با هیجان گفت: «بالا را نگاه کن.»

دیدم دو هواپیمای دیگر دشمن در ارتفاع دو، سه هزار پایی بالای سر ما پرواز می‌کنند. تمامی موشک‌های مان را قبلا رها کرده بودیم و بجز چند تیر فشنگ باقی مانده مسلسل، چیز دیگری برای دفاع از خود نداشتیم. از لحاظ بنزین نیز برای مراجعت به پایگاه در مضیقه بودیم. اما آن دو هواپیما هم بیشتر حالت فرار داشتند تا حالت حمله و این خطر از سر ما گذشت. هواپیمارا به طرف پایگاه هدایت کردم. در مسیر بازگشت به پایگاه، درحالی که خیال مان نسبتا از ناحیه دشمن آسوده شده بود، ناگهان خلبان کابین عقب از وجود هواپیمای دشمن در پشت سرمان خبر داد و وحشت زده فریاد زد: «ما را هدف گرفته‌اند.»

هواپیمای ما مورد هدف قرار گرفت

ثانیه ای نگذشت که هواپیمای ما به شدت تکان خورد و شروع به از دست دادن ارتفاع کرد و من خود، ترکش انفجار موشک های دشمن را در اطراف هواپیما دیدم. درحالی که فشار منفی را تحمل می‌کردیم، خلبان کابین عقب پیشنهاد کرد هواپیما را ترک کنیم. در آن لحظات، از غرب به سوی کرمانشاه، در پرواز بودیم و پدافند زمینی منطقه آتش سنگینی را به اجرا در آورده بود و ما در صورت ترک هواپیما از آتش پدافند خودی، مصون نبودیم. به ناچار از پریدن و ترک هواپیما منصرف شدیم.

در عین ناامیدی و رسیدن به این احساس که همه درها به روی مان بسته شده، با همه وجود با خلوص تمام، «یازهرا» گفتم و فرمان های هواپیما را گرفته شروع به اوج گیری کردم. متوجه شدم که هواپیما قابل پرواز است. حرکت خود را به طرف پایگاه ادامه دادم. آخرین هواپیمای عراقی که ما را تعقیب می‌کرد نیز دست از تعقیب ما برداشت و ترجیح داد که منطقه را ترک کند. رادار زمینی خودی مکررا در مورد حضور هواپیماهای دشمن در فضای منطقه، هشدار می‌داد و از ما می‌خواست که به سرعت به پایگاه برگردیم. من که از دفع دشمن و سقوط دو فروند هواپیمای عراقی و پاک شدن آسمان منطقه راضی و شوق زده بودم، به همکارم در کابین عقب گفتم: « دست مان درد نکند نبرد جانانه‌ای بود.»

هواپیما را به سختی به زمین نشاندم

با آن که هواپیمای ما مورد اصابت موشک واقع شده بود و هوا هم رو به تاریکی می‌رفت، از شدت خوشحالی به خاطر سلامت و موفقیت مان، چند بار هواپیما را حول محور طولی به چرخش در آورده و ابراز شادمانی کردیم. دقایقی بعد به مقصد رسیدیم و عمل فرود به راحتی انجام شد. هوا کاملا تاریک شده بود. هواپیما را به طرف پناهگاه، در نزدیکی اتاق آلرت هدایت کردم و در محل مربوط، پارک و خاموش نمودم. هنگام خارج شدن از پناهگاه، با استقبال صمیمانه دوستان و همکاران خلبان و مکانیسین روبه رو شدم که بی اختیار فریاد «الله اکبر» سرداده بودند و مرتبا صلوات می‌فرستادند.

از دوستان استقبال کننده تشکر کردم و سپس به اتفاق آنها به منظور بررسی خسارات، از هواپیما بازدید کردیم. با کمال تعجب و شگفتی مشاهده کردیم که میزان خسارت‌های وارد شده به هواپیما خیلی بیشتر از تصور است؛ به طوری که تمامی سکان‌های افقی عقب هواپیما از بین رفته بود و جای سالمی در بدنه هواپیما وجود نداشت. از اینها شگفت انگیزتر این که ترکش یکی از موشک‌های دشمن، داخل خرج پرتاب تنها موشک رها نشده ما که نتوانسته بودیم از آن استفاده کنیم فرو رفته بود ولی آن را منفجر نکرده بود.

به راستی معجزه‌ای رخ داده بود

این همه باعث تعجب من و سایر حاضران شد که چگونه ممکن است هواپیما با از بین رفتن دم، باز هم بتواند به صورت عادی پرواز کرده و سالم در باند فرود آید؟ چگونه ترکش فرو رفته در موتور موشک آن را منفجر نکرده است؟ کارشناس قسمت مواد منفجره در پایگاه می‌گفت: «نه من و نه هیچ یک از پرسنل فنی پاسخی عملی برای آن چه می بینیم، نداریم.» اکنون که مدت‌ها از آن ماجرا گذشته است هنوز هم جوابی نداریم جز این که صمیمانه اعتراف کنیم هرچه بود از توسل و توجه بود. توجه به عالم بالا و توسل به معصومین (ع)، آن چه روی داد برای من و همکارانم درسی تازه و برای دشمن مایه هراس و وحشت بود، بدین ترتیب که در تمام ماه بعد هیچ هواپیمای دشمنی در آسمان کرمانشاه دیده نشد.

منبع: ایسنا

نظرات

  • انتشار یافته: 13
  • در انتظار بررسی: 0
  • غیر قابل انتشار: 6
  • AE ۱۹:۲۳ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۵
    84 2
    دست الهی به همراهتان با غیرتان پیروز.
  • US ۲۳:۳۸ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۵
    1 0
    خیلی هیجان انگیز بود. نیروی هوایی ما نیاز به بازسازی زیادی داره.
  • DE ۲۳:۴۸ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۵
    0 0
    فیلم خوبی تعریف کردی چرا اسم ایشان هیچ کجا به عنوان تکخال هوایی ثبت نشده؟
  • ir IR ۰۰:۳۳ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    1 0
    دم همه خلبانامون گرم
  • IR ۰۰:۳۷ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    0 0
    یا زهرا
  • IR ۰۰:۴۰ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    3 0
    ماشا الله
  • IR ۰۰:۴۳ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    0 0
    افتاب نو بهار .....ازت ممنونیم. مدافع وطن
  • IR ۰۰:۴۳ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    0 0
    افتاب نو بهار .....ازت ممنونیم. مدافع وطن
  • ایرانی IR ۰۱:۰۱ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    1 0
    خاطره زیبایی بود خدا همه خلبانان نیروی هوایی اسلام را حفظ کند برای سلامتی همشون صلوات .راستی چرا ادم با خواندن این خاطرات زیبا و دلنشین که احساس غرور می کنیم از اینکه ایرانی هستیم ادم یاد خاطرات سراسر پوچ حاج اقا خاطره می افته که همش کشک.
  • IR ۰۱:۰۵ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    0 0
    پاینده باشید سردار
  • . IR ۰۹:۲۶ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    0 0
    شادی روح عقابان سر افراز ایرانی صلوات
  • پویا IR ۱۱:۲۶ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    1 0
    شماها دل شیر دارید ، ای کاش بعضی از مسئولین هم در مواجه با دشمن مثل شما بودند
  • LSP IR ۱۲:۰۱ - ۱۳۹۷/۰۳/۰۶
    1 0
    یا زهرا

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده

برگزیده ورزشی

برگزیده عکس