گروه فرهنگي مشرق - امروز هم طبق معمول و سابقة قريب به دويست برنامة راديويي که طيّ آنها همواره از دشمنان اسلام، شيعه و ايران و عملکرد آنها گفتهام و آخرين خبرها و حوادث جاري را با رويکرد مهدوي تحليل کردهام، در پي کشف خبري و روايتي بودم؛ امّا ديدم سوژهاي واضحتر و خبري داغتر از برنامة «تا جمعة ظهور» و مشابه آن در ساير برنامههاي صدا و سيما نيست. آن هم بعد از دو هفته تعطيلي برنامههاي مهدوي.
گويا عادت کردهايم هر کجا کم آورديم، از سهم اين برنامههاي کوتاه که يک ميليونيوم ساعت از جمع کلّية برنامههاي فرهنگي رسانههاي رسمي و غيررسمي هم نميشود، کم کنيم.
اين عمل از دو حال خارج نيست، يا شأن موضوع و مطلب (مهدويّت) را اسفل و کم اهمّيتتر از ساير موضوعات، همچون تاسوعا و عيد نوروز و... فرض کردهايم يا آنکه مجموع ايّام و آنات و حوادث و رخدادهاي ماضي و مستقبل را منفک و مستقل از آنچه که در دايرة گفتوگوهاي ولايي مهدوي قابل شناسايي است، فرض کردهايم. وگرنه دليل روشن و قابل دفاعي براي اين کم گذاشتنها نميشناسم.
از همين جا بود که خواستم خودم و دوستانم را متذکّر اين معني شوم و از زبان حضرات معصومان(ع) عرض کنم که:
«دنيا و هر چه در آن است، متعلّق به خدا، رسولش و ما اهل بيت است.»
اين کلام حضرت اباعبدالله، امام صادق(ع) است که خلق مسلمان را متذکّر ميشوند:
«هر که چيزي از مال دنيا به دست آورد، بايد تقوا پيشه کند و حقّ خدا، رسول خدا و اهل بيت(ع) را بدهد، مباد که مستوجب و مستحقّ بيزاري آنان شود.» (اصول کافي، کتاب حجّت، ج 2)
به هر دليل و حکمت عادت کردهايم که سهم امام را تنها از خمس اموال منقول و غيرمنقول محاسبه کنيم، در حالي که با صد تدبير و حيله هم از اداي آن حدّاقل ميگريزيم، در حالي که در نزد آبرو، اعتبار، قلم، وقت ما و برنامههاي رسانهاي رسمي و غيررسمي ما سهم بزرگي از حقّ امام باقي است که الزاماً بايد پرداخته شود.
مگر نخوانده و نشنيدهايم اين فراز دعاي «عديله» را که ميفرمايد:
امام، آن کسي است که «بِبقائِهِ بَقيتُ الدُّنيا، بِيمنِه رزق الوري، و بوجودِهِ ثَبتّتِ الأرضِ و السَماء» به حضور اوست که دنيا باقي است و به وجود او و برکت اوست که رزق و روزيِ آفريدهها ميرسد و به وجود اوست که زمين و آسمان ثابت مانده است.
به قول شاعري:
ميتراود از تو بوي زندگي هست لبريزت سبوي زندگي
روح آبيِ تو سرشار خدا خندة زيبا به روي زندگي
امام صادق(ع) ميفرمايند:
«ما اهل بيت(ع) آن نعمتي هستيم که خدا به سبب ما بندگان را نعمت داده است و اين نعمتي است که منقطع نميشود و خداوند از حقّ اين نعمتي که به ايشان ارزاني داشته، سؤال خواهد کرد.» (نورالثّقلين، ج 5، ص 663)
هر آنچه که خير و برکت و توفيق و روزي است از مسير امام، به واسطة امام و به اذن امام عصر(عج) به ما رسيده است. صاحب نعمتي که ميبايست در صدر و ذيل تمامي سخنان، برنامهها، بزرگداشتها، اعياد و ايّام از ايشان ياد شود و به واسطهاش خداوند را شکر گوييم. مباد که ناسپاسي نعمت را بدل به نقمت کنيم در حالي که مهربانترين مهربان عالم است.
امام علي(ع) خطاب به «رميله» فرمودند:
«هيچ مؤمني بيمار نميشود، مگر اينکه ما هم به خاطر او بيمار ميشويم و هيچ مؤمني غمگين نميشود، مگر اينکه ما هم در غم او غمگين ميشويم و هيچ دعايي نميکند، مگر آنکه ما به دعاي او آمين ميگوييم و سکوت نميکند، مگر آنکه ما برايش دعا ميکنيم.» (بحارالأنوار، ج 26، باب 9، ص 140)
در تندباد حوادث و فتنههاي آخرالزّماني که هر دم رو به فزوني است و در ميان حملات جنود ابليسي که از فراز و فرودمان هر لحظه چون طوفان حمله ميآورند، چه کسي است که پناه امن و حصن حصين باشد؟ گويا خود را ايمن شناختهايم يا پناهگاهي امنتر يافتهايم وگرنه چرا چنين؟
اين سخن جز آن است که امروزه روز، تنها با رويکرد مهدوي ميتوان به تفسير و رمزگشايي از همة حوادث و رخدادهاي سياسي، طبيعي، اجتماعي و حتّي فرهنگي در سطح کلان و خرد پرداخت.
امام باقر(ع) فرمودند:
«مهدي از همة شما بيشتر مردمان را پناه ميدهد و از همة شما علمش افزونتر است و از همه رحمت و لطفش فراگيرتر.»
اگر چنين نبود، در آن سحرگاه و در سرداب مقدّس اين مناجات، چنان که «سيّد بن طاووس» نقل کرده است، از ايشان شنيده نميشد:
«خداوندا! شيعيان ما از پرتو انوار ما خلق شدهاند و از زيادة گِل ما سرشته گرديدهاند، آنها گناهان زيادي به اتّکاي محبّت ما و ولايت ما مرتکب شدهاند، اگر گناهان آنها در ارتباط با توست، از آنها درگذر که ما نسبت به حقّ خود اظهار رضايت کردهايم و آنچه از گناهان در ارتباط با خودشان و مردم است، خودت بين آنها اصلاح کن و از خمس که حقّ من است به آنها بده تا راضي شوند و آنها را از آتش نجات بده و با دشمنان ما در سخط خود جمع نفرما.»
هيهات! به ندانستيم که به قول امام حسن عسکري(ع)، يتيمتر از اين يتيم آن کسي است که از امامش دور افتاده و قادر نيست او را بيابد و نميداند احکام دينش را چه سازد و از کجا حاصل کند.
خودم و شما را متذکّر اين همه غفلت ميشوم و دعوت ميکنم به اداي حقّ امام و تجديد عهد با امام، چنان که در نامهاي به «شيخ مفيد(ره)» فرمودند:
«اگر شيعيان ما که خداوند توفيق طاعتشان دهد، به عهدي که با ما داشتند وفا ميکردند، همانا فيض ديدار ما از آنان سلب نميشد.» والسّلام
* اسماعيل شفيعي سروستاني - راديو معارف - جمعه 29/11/89
