آیا انسان معاصر در عصر انفجار اطلاعات به حقیقت نزدیک‌تر شده است؟

گسترش اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، دسترسی انسان به اطلاعات را بیش از هر دوره‌ای آسان کرده است، با این همه، پرسش اساسی پابرجاست، آیا فراوانی اطلاعات انسان را به حقیقت نزدیک‌تر کرده است؟

به گزارش مشرق، گسترش اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، دسترسی انسان به اطلاعات را بیش از هر دوره‌ای آسان کرده است. امروز می‌توان در چند ثانیه به اسناد تاریخی، تصویر یک رویداد دوردست یا نظر متخصصان دست یافت. انحصار رسانه‌ای تا اندازه‌ای شکسته و شهروندان نیز امکان انتشار روایت خود را پیدا کرده‌اند. با این همه، پرسش اساسی پابرجاست: آیا فراوانی اطلاعات انسان را به حقیقت نزدیک‌تر کرده یا تشخیص معتبر از نامعتبر را دشوارتر ساخته است؟

پاسخ نه در ستایش بی‌قیدوشرط فناوری است و نه در محکوم کردن رسانه‌های جدید. این ابزارها راه‌های تازه‌ای برای کشف واقعیت گشوده‌اند، اما خبر درست و نادرست، سند و تفسیر و تجربه شخصی و ادعای کارشناسی را نیز با ظاهری مشابه کنار هم نشانده‌اند. مسئله امروز کمبود اطلاعات نیست؛ توانایی ارزیابی و فهم نسبت اطلاعات با واقعیت است.

حقیقت با واقعیت و روایت چه نسبتی دارد؟

برای ورود به بحث، باید میان سه مفهوم نزدیک اما متفاوت تمایز گذاشت: واقعیت، حقیقت و روایت. واقعیت به آنچه در جهان وجود دارد یا رخ داده است اشاره می‌کند؛ حقیقت، در یکی از تعریف‌های مهم فلسفی، وصف گزاره یا ادراکی است که با واقع مطابقت دارد؛ و روایت، شیوه‌ای است که انسان از طریق آن رخدادها را انتخاب، مرتب و معنادار می‌کند. برای نمونه، وقوع تصادف واقعیت است؛ گزاره «راننده از چراغ قرمز عبور کرده» ادعایی قابل بررسی درباره آن است؛ اما روایت حادثه ممکن است بر بی‌احتیاطی راننده یا ضعف نظارت تأکید کند.

درباره تفاوت حقیقت و واقعیت نیز همین تفکیک در چارچوب فلسفه اسلامی گفته شده است، واقعیت به نفس‌الامر و حقیقت به ادراکی گفته می‌شود که با آن مطابقت دارد. این تمایز به ما یادآوری می‌کند که واقعیت صرفاً با تغییر برداشت افراد عوض نمی‌شود؛ آنچه ممکن است تغییر کند، اطلاعاتی است که در اختیار داریم یا تفسیری است که از آن ارائه می‌دهیم. البته این تعریف، تنها صورت‌بندی موجود در فلسفه نیست و مکاتب مختلف درباره چیستی حقیقت و معیار صدق اختلاف دارند.

روایت لزوماً دروغ نیست؛ هیچ گزارش انسانی نمی‌تواند همه جزئیات یک رخداد را از تمام زاویه‌ها بازگو کند. خبرنگار ناگزیر است بخش‌هایی را انتخاب و برجسته کند و همین انتخاب به گزارش شکل می‌دهد. دو روایت ممکن است بر جنبه‌های متفاوت یک واقعه تمرکز کنند، بی‌آنکه هر دو دروغ باشند. با این حال، کثرت روایت‌ها مجوز کنار گذاشتن معیار صدق نیست: دو ادعای متناقض درباره یک امر قابل سنجش، صرفاً به دلیل تفاوت زاویه دید، نمی‌توانند هر دو به یک اندازه درست باشند.

در اینجا باید میان «تعدد منظر» و «نسبی‌گرایی معرفتی» فاصله گذاشت. تعدد منظر می‌پذیرد که انسان‌ها به دلیل تفاوت تجربه، دانش، موقعیت اجتماعی و پیش‌فرض‌هایشان، جنبه‌های متفاوتی از یک واقعیت را می‌بینند. نسبی‌گرایی معرفتی در صورت‌های قوی‌تر خود، اعتبار حقیقت یا معیار شناخت را وابسته به چارچوبی می‌داند که بیرون از آن امکان داوری معتبر وجود ندارد. اولی می‌تواند به تکمیل شناخت کمک کند؛ دومی اگر به این نتیجه برسد که هیچ معیاری برای تشخیص ادعای درست از نادرست وجود ندارد، امکان گفت‌وگوی عقلانی و اصلاح خطا را تضعیف می‌کند.

از تکثر اطلاعات تا بحران تشخیص

اینترنت امکان دسترسی مستقیم به منابع متنوع را فراهم کرده است. شهروندان می‌توانند روایت رسانه‌های مختلف را مقایسه کنند، اسناد عمومی را ببینند و حتی با انتشار فیلم یا داده، انحصار روایت را بشکنند. این ظرفیت برای پژوهشگر و روزنامه‌نگار مستقل نیز امکان طرح پرسش‌هایی را فراهم می‌کند که پیش‌تر از دسترس عموم دور بود.

با این حال، دسترسی به منابع متعدد الزاماً به معنای افزایش قدرت داوری نیست. وقتی هزاران پیام، تصویر و تحلیل در هر ساعت منتشر می‌شود، فرصت و توان ذهنی مخاطب برای بررسی همه آن‌ها محدود می‌ماند. در نتیجه، فرد ناچار است بخشی از کار تشخیص را به نشانه‌های ساده‌تر واگذار کند: تعداد بازدید، شهرت منتشرکننده، تأیید دوستان، هیجان‌انگیز بودن تیتر یا هماهنگی محتوا با باورهای قبلی. این نشانه‌ها گاهی به اعتبارسنجی کمک می‌کنند، اما هیچ‌کدام به‌تنهایی دلیل کافی برای درست بودن یک ادعا نیستند.

در مقاله «رسانه‌های اجتماعی و اخبار جعلی در عصر پساحقیقت» نوشته سیدمحمد مهدی‌زاده طالشی و ناهید سعادت‌سیرت، که در دوره سی‌ام نشریه پژوهش‌های ارتباطی، شماره ۱۱۳، بهار ۱۴۰۲ منتشر شده، مسئله درهم‌تنیدگی معنایی خبر جعلی و اطلاعات واقعی در شبکه‌های اجتماعی بررسی شده است. پژوهشگران با انجام ۲۹ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با صاحب‌نظران رسانه و خبر، چهار مضمون فراگیر را شناسایی کرده‌اند. در یافته‌های این تحقیق، مغرضانه بودن، شبیه‌سازی خبر واقعی، اعتبار منبع و ایجاد جنگ روانی از جمله مؤلفه‌های تمایز خبر جعلی با اطلاعات واقعی است؛ در مقابل، شباهت در سبک خبری و ارزش خبری می‌تواند تشخیص آن‌ها را دشوار کند. پژوهش همچنین از پیامدهایی مانند بدبینی عمومی، یأس اجتماعی و تصمیم‌گیری شتاب‌زده سخن می‌گوید.

این یافته‌ها نشان می‌دهد خبر جعلی همیشه دروغی آشکار نیست. گاه قالب خبر معتبر، تصویر یا نقل‌قولی ظاهراً قابل اعتماد را به کار می‌گیرد؛ گاه نیز بخشی از اطلاعات درست است، اما با حذف زمینه یا نسبت دادن تصویر به رویدادی دیگر، معنایی گمراه‌کننده می‌سازد. ازاین‌رو، ارزیابی خبر مستلزم بررسی ادعا، منشأ، زمان و زمینه انتشار آن است.

الگوریتم‌ها و اقتصاد توجه

تحول رسانه‌ای فقط به افزایش تعداد منتشرکنندگان محدود نیست؛ سازوکار دیده‌شدن محتوا نیز تغییر کرده است. در رسانه‌های سنتی، هرچند سردبیران و مدیران رسانه در انتخاب خبر نقش تعیین‌کننده داشتند، اما دست‌کم در بسیاری از موارد معیارهایی مانند ارزش خبری، اهمیت عمومی و اعتبار حرفه‌ای دروازه‌بانی اطلاعات را شکل می‌داد. در پلتفرم‌های دیجیتال، الگوریتم‌ها بخش بزرگی از ترتیب نمایش محتوا را بر اساس رفتار کاربران و احتمال تعامل آنان تنظیم می‌کنند. از این رو، محتوایی که واکنش بیشتری برمی‌انگیزد ممکن است بیش از محتوای دقیق، آرام و مستند دیده شود.

مقاله نعیمه دوستدار با عنوان «عصر پساحقیقت: وقتی حقیقت در جنگ روایت‌ها گم می‌شود» نیز به پیامدهای این دگرگونی اشاره می‌کند: شکل‌گیری حباب‌های ارتباطی بر پایه الگوریتم‌های شخصی‌سازی‌شده، اهمیت یافتن شاخص‌هایی چون کلیک و پسند، و گسترش بازنشر اطلاعات نادرست. در چنین وضعی، کاربران ممکن است بیشتر با محتوایی روبه‌رو شوند که با سلیقه و پیش‌فرض‌هایشان سازگار است و کمتر در معرض استدلال‌های مخالف قرار گیرند.

این به معنای فریبکار بودن همه الگوریتم‌ها یا نادرستی هر محتوای پربازدید نیست؛ مسئله آن است که معیار دیده‌شدن با معیار صدق یکی نیست. ادعای جنجالی ممکن است سریع منتشر شود، درحالی‌که بررسی دقیق آن زمان و سند می‌خواهد. به این ترتیب، سرعت گردش اطلاعات گاه از سرعت راستی‌آزمایی پیشی می‌گیرد.

بیونگ‌چول هان، فیلسوف معاصر کره‌ای‌ـ‌آلمانی، این دگرگونی را در کتاب «اینفوکراسی: دیجیتالی‌شدن و بحران دموکراسی» از منظر نسبت اطلاعات، قدرت و حیات عمومی بررسی می‌کند. در مقاله فابیو تونونی با عنوان «دموکراسی و اطلاعات در عصر دیجیتالی‌شدن» که در پاییز ۱۴۰۳ در نشریه پژوهش‌های فلسفی منتشر شده، اندیشه هان مبنای بحث قرار گرفته است. تونونی از جمله به کم‌رنگ شدن علاقه به حقیقت، جایگزینی تدریجی استدلال با تحلیل داده‌ها و پراکنده شدن جامعه در اثر دیجیتالی‌شدن اشاره می‌کند. اهمیت این بحث در آن است که وفور اطلاعات، به‌خودی‌خود به شکل‌گیری فهم مشترک از مسائل عمومی نمی‌انجامد؛ گاه افراد را در جهان‌های اطلاعاتی جداگانه قرار می‌دهد.

در نتیجه، فقط منتشرکننده خبر مهم نیست؛ سازوکار دیده‌شدن آن نیز اهمیت دارد. برجسته شدن محتوای واکنش‌برانگیز، حقیقت‌جویی را در رقابتی نابرابر با هیجان و سرعت قرار می‌دهد. بنابراین مسئولیت تنها متوجه کاربران نیست و طراحی پلتفرم‌ها و پاسخ‌گویی رسانه‌ها نیز اهمیت دارد.

آیا نسبی‌گرایی راهی برای رهایی از جزم‌اندیشی است؟

گسترش روایت‌های متعارض ممکن است این تصور را تقویت کند که حقیقت چیزی جز برداشت شخصی یا توافق موقت گروه‌ها نیست. این برداشت گاهی واکنشی قابل فهم به تجربه تبلیغات، تحریف و انحصار رسانه‌ای است. وقتی افراد بارها با ادعاهای متناقض از سوی منابع مدعی اعتبار روبه‌رو می‌شوند، ممکن است به این نتیجه برسند که هیچ حقیقتی در کار نیست و هرکس روایت خود را دارد. اما از اینکه انسان‌ها در شناخت واقعیت خطا می‌کنند، نمی‌توان نتیجه گرفت که واقعیتی برای شناختن وجود ندارد. خطاپذیری شناخت، ضرورت نقد و بازبینی را ثابت می‌کند، نه بی‌معنایی حقیقت را.

مناقشه درباره معیار حقیقت، پیش از رسانه‌های اجتماعی نیز در فلسفه جریان داشته است. در سنت پراگماتیستی، فیلسوفانی چون چارلز پیرس و ویلیام جیمز بر نقش تجربه و پیامدهای عملی در فهم و ارزیابی باورها تأکید کرده‌اند. در مقاله محسن مردانی و علی‌محمد ساجدی، «ملاک حقیقت از دیدگاه چارلز پیرس و ویلیام جیمز و نقد آن با تکیه بر آرای ملاصدرا و استاد مطهری»، این تلقی و نقدهای واردشده بر آن بررسی شده است. نویسندگان توضیح می‌دهند که در این رویکرد، تجربه‌های ملموس و نتایج عملی در ارزیابی شناخت اهمیت می‌یابند؛ در مقابل، نقدی که از منظر ملاصدرا و مطهری طرح می‌شود، نسبت به فروکاستن حقیقت به سودمندی عملی و پیامدهای نسبی‌گرایانه آن هشدار می‌دهد.

اما تأکید بر محدودیت شناخت را نباید با نسبی‌گرایی یکی گرفت. فروتنی معرفتی یعنی بپذیریم ممکن است اشتباه کنیم و برای اصلاح باورمان به شواهد تازه نیاز داشته باشیم؛ این موضع با انکار حقیقت متفاوت است. جلال پیکانی نیز در مقاله «علوم شناختی، نسبی‌گرایی و مسئله شناخت» در نشریه فلسفه غرب، زمستان ۱۴۰۳، قرائت‌های نسبی‌گرایانه از یافته‌های علوم شناختی را بررسی می‌کند و در عین حال بر مناقشه‌برانگیز بودن تفسیر آن یافته‌ها تأکید دارد.

اگر هر باوری صرفاً به دلیل تعلق به یک گروه درست تلقی شود، امکان نقد و اصلاح خطا از میان می‌رود و تمایز گزارش مستند از شایعه دشوار می‌شود. در مقابل، واقع‌گرایی نیز نباید ادعای مالکیت انحصاری بر حقیقت باشد: می‌توان به وجود واقعیتی مستقل از خواست ما باور داشت و هم‌زمان شناخت انسان از آن را محدود و اصلاح‌پذیر دانست.

بازگشت به حقیقت؛ از مصرف اطلاعات تا مسئولیت شناخت

راه‌حل، صرفاً افزودن اطلاعات نیست؛ مخاطب باید از مصرف‌کننده منفعل به ارزیاب ادعاها تبدیل شود. نخست باید خبر را از تفسیر جدا کرد: کدام بخش گزارش رخدادی قابل بررسی است و کدام بخش تحلیل یا داوری؟ سپس باید منبع و سند اولیه را سنجید. نقل‌قول بی‌نام، تصویر فاقد تاریخ و مکان یا آماری با روش گردآوری نامشخص، مبنای داوری قطعی نیست.

مقایسه چند منبع نیز زمانی سودمند است که مسیرهای اطلاع‌رسانی مستقل باشند؛ بازنشر یک منشأ واحد در چند صفحه، تأیید چندگانه به شمار نمی‌آید. افزون بر این، باید میان «هنوز نمی‌دانیم» و «هر دو ادعا درست‌اند» فرق گذاشت. گاه تعلیق داوری، عقلانی‌ترین موضع است.

در سنت دینی نیز حقیقت‌جویی صرفاً یک فضیلت نظری نیست و با مسئولیت اخلاقی پیوند دارد. آیه ۳۶ سوره اسراء، انسان را از پیروی چیزی که به آن علم ندارد بازمی‌دارد. این هشدار را می‌توان در روزگار بازنشر فوری پیام‌ها نیز جدی گرفت: هر محتوایی که به دست ما می‌رسد، فقط به دلیل جذابیت یا هم‌سویی با باورهایمان شایسته انتشار نیست. بازنشر یک ادعای نادرست ممکن است به آبرو، امنیت یا تصمیم‌های زندگی دیگران آسیب بزند. بنابراین، مکث کردن و پرسیدن از اعتبار یک خبر، تنها احتیاط رسانه‌ای نیست؛ نوعی مسئولیت‌پذیری در برابر دیگران است.

انسان معاصر از نظر دسترسی به داده‌ها ظرفیت بیشتری برای شناخت دارد، اما این ظرفیت به معنای نزدیک شدن خودکار به حقیقت نیست. اطلاعات مواد خام شناخت را فراهم می‌کند؛ حقیقت‌جویی به روش، نقد و شجاعت اصلاح باور نیاز دارد. اگر معیار داوری تعداد بازدیدها و هماهنگی خبر با ترجیحات شخصی باشد، انفجار اطلاعات جهان را روشن‌تر نمی‌کند؛ اما با سنجش منبع، تفکیک روایت از واقعیت و پرهیز از قطعیت شتاب‌زده، همین جهان پرخبر می‌تواند امکان‌های تازه‌ای برای شناخت بسازد.

پس پرسش اصلی این نیست که انسان امروز اطلاعات بیشتری دارد یا نه؛ پاسخ روشن است: دارد. پرسش تعیین‌کننده این است که آیا نهادها، رسانه‌ها و خود شهروندان، مهارت و تعهد لازم برای تبدیل این اطلاعات به معرفت معتبر را پرورش داده‌اند؟ فاصله میان انفجار اطلاعات و فهم حقیقت، همان فاصله‌ای است که باید با سواد رسانه‌ای، عقلانیت انتقادی و فروتنی معرفتی پر شود.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

نظرات

  • انتشار یافته: 1
  • در انتظار بررسی: 0
  • IR ۰۹:۳۵ - ۱۴۰۵/۰۸/۲۷
    0 0
    نه همون ندانستن خود موهبتی الهی است

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده

برگزیده ورزشی

برگزیده عکس