سرویس جهان مشرق - انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا در ۳ نوامبر ۲۰۲۶، از نگاه محافل صهیونیستی و حامیان رژیم صهیونیستی در واشینگتن و اورشلیم، بسیار فراتر از یک رقابت معمول بر سر کنترل کنگره است. این انتخابات به مثابه یک همه‌پرسی درباره آینده کیفیت رابطه آمریکا و رژیم صهیونیستی در سایه جنگ با ایران تلقی می‌شود.

رسانه‌های رژیم صهیونیستی در آستانه انتخابات به صراحت نوشته‌اند که رأی‌دهندگان در فلوریدا، تگزاس، میشیگان و نیویورک «نه فقط درباره آینده کشور خودشان، بلکه درباره سرنوشت پیوندی تصمیم می‌گیرند که زمانی ناگسستنی تلقی می‌شد».

با این حال، دقیقاً همان حاملان اصلی این پیوند، یعنی لابی‌های حامی رژیم صهیونیستی و رأی‌دهندگان یهودی، در سال ۲۰۲۶ دچار شکاف و فاصله‌ای بی‌سابقه شده‌اند و همین امر حساسیت این انتخابات را برای «رژیم صهیونیستی» از حد معمول فراتر برده است.

یک شرط‌بندی پرهزینه: چگونه طیف حامی رژیم صهیونیستی می‌خواهد کنگره‌ای طرفدار جنگ بخرد

سرمایه‌گذاری نیروهای حامی رژیم صهیونیستی در این انتخابات به سطحی بی‌سابقه رسیده، اما راهبرد آن‌ها دستخوش چرخشی معنادار شده است. لابی صهیونیستی آیپک در این دوره برای ۳۳۳ کرسی مجلس نمایندگان و سنا هزینه کرده است. کمک‌های مستقیم سیاسی و هزینه‌های مستقل بازوی مالیِ غیرمستقیم و فوق‌العاده قدرتمندِ این لابی، به آن از ۱۲۰ میلیون دلار فراتر رفته و نزدیک به سه‌چهارم از ۴۷۳ کرسی قابل رقابت را پوشش داده است.

اما لابی آیپک در میان رأی‌دهندگان دموکرات به وضعیتی «از نظر سیاسی سمی» تبدیل شده است؛ تا جایی که این سازمان چند هفته پیش از انتخابات اعلام کرد حمایت رسمی از نامزدها و کمک‌های مستقیم را متوقف می‌کند و به جای آن از طریق کمیته‌های سیاسی «پاپ‌آپ» و انتقال‌های واسطه‌ای عمل می‌کند تا بتواند پس از انتخابات نیز کنگره‌ای حامی رژیم صهیونیستی شکل دهد، بدون آنکه هزینه سیاسی آشکار موضع‌گیری خود را بپردازد.

در سمت جمهوری‌خواهان، پول حامی رژیم صهیونیستی آشکارتر است. میریام آدلسون، همسر کازینو شلدون آدلسون، بازرگانی که در تل‌آویو متولد شده، ۳۰ میلیون دلار به کمیته سیاسی اصلی حامی نامزدهای جمهوری‌خواه در سنا و ۱۰ میلیون دلار به کمیته متناظر در مجلس نمایندگان کمک کرده و به بزرگ‌ترین حامی مالی جمهوری‌خواهان در این دوره تبدیل شده است.

تحلیلگران هدف راهبردی این پول را چنین خلاصه می‌کنند: تضمین اینکه نامزدهای جمهوری‌خواه در مسئله جنگ با ایران موضع سخت‌گیرانه حفظ کنند، زیرا این جنگ «در حال شکافتن پایگاه جمهوری‌خواهان است». شلدون آدلسون پیش از مرگ خود بر این باور بود که آمریکا باید تهدید کند «در مرکز تهران بمب اتم می‌اندازد» تا اراده خود را نشان دهد؛ و جریان مالی میریام آدلسون امتداد همان منطق افراطی طرفدار جنگ در سیاست انتخاباتی است.

فاصله گرفتن رأی‌دهندگان یهودی: شکاف میان دستور کار حامی رژیم صهیونیستی و جامعه یهودی

منطق مالی طیف حامی رژیم صهیونیستی بر یک فرض روزبه‌روز مشکوک‌تر بنا شده است: اینکه رأی‌دهندگان یهودی آمریکا به دلیل جنگ با ایران و حمایت از رژیم صهیونیستی به سمت جمهوری‌خواهان می‌روند. داده‌های نظرسنجی این فرض را به شکلی نظام‌مند رد می‌کنند. مرکز منابع رأی‌دهندگان یهودی (JVRC) در نظرسنجی ملی شش ماه پیش از انتخابات نشان داد ۶۷ درصد رأی‌دهندگان یهودی قصد دارند از دموکرات‌ها حمایت کنند و تنها ۲۸ درصد عملکرد ترامپ را تأیید می‌کنند.

نکته سیاسی‌تر آنکه ۷۳ درصد رأی‌دهندگان یهودی معتقدند جنگ با ایران به افزایش یهودستیزی در داخل آمریکا می‌انجامد؛ ۶۷ درصد نسبت به نتانیاهو نگاه منفی دارند و ۵۵ درصد با شیوه جنگ رژیم صهیونیستی در غزه مخالف‌اند. داده‌های مؤسسه سیاست‌گذاری مردم یهودی (JPPI) نیز پویایی «فرسایش حمایت» را نشان می‌دهد: حمایت یهودیان آمریکا از جنگ با ایران از ۶۸ درصد در هفته اول جنگ به ۶۰ درصد پس از آتش‌بس کاهش یافته؛ ۷۱ درصد از یهودیان لیبرال تندرو با این جنگ مخالف‌اند و حدود ۶۰ درصد کل یهودیان آمریکا با جنگ مخالفت می‌کنند.

این یعنی لابی‌های حامی رژیم صهیونیستی میلیون‌ها دلار خرج ترویج مسئله‌ای می‌کنند که بسیاری از رأی‌دهندگان یهودی دقیقاً می‌خواهند از آن فاصله بگیرند یا علناً با آن مخالفت می‌کنند. آیپک و پول آدلسون می‌کوشند دستور کار «حامی رژیم صهیونیستی و طرفدار جنگ» را به جامعه‌ای تحمیل کنند که همچنان از نظر عاطفی به رژیم صهیونیستی پیوند دارد، اما از نظر سیاسی به‌طور فزاینده از آن فاصله گرفته است. همین تنش، یکی از عمیق‌ترین پارادوکس‌های انتخابات ۲۰۲۶ است.

دو میدان، دو شیوه افشا شدن شکاف

انتخابات سنای میشیگان این تنش را به شکلی علنی به انفجار کشانده است. عبدالالصمد سید، سیاستمدار مسلمان دموکرات که سیاست رژیم صهیونیستی در غزه را نقد می‌کند، در انتخابات مقدماتی با اختلاف حدود یک درصد نماینده فعلی حامی آیپک، هیلی استیونز، را شکست داد. UDP بیش از ۳۰ میلیون دلار در انتخابات مقدماتی میشیگان برای حمله به عبدالالصمد یا حمایت از استیونز هزینه کرد، اما نتوانست مانع نامزدی او شود.

دراماتیک‌تر آنکه استیونز چند روز پیش از انتخابات علناً از رقیب جمهوری‌خواه سید، مایک راجرز، حمایت کرد؛ یکی از دلایل او این بود که سید در مناظره از پاسخ صریح به این پرسش که «ایران یا رژیم صهیونیستی، کدام تهدید بزرگ‌تری برای آمریکاست» طفره رفت.

رسانه‌های رژیم صهیونیستی انتخابات مقدماتی میشیگان را «از منظر رژیم صهیونیستی یکی از پرپیامدترین رقابت‌ها» خواندند و پذیرفتند که پیروزی سید می‌تواند شش سال یک «صدای خصمانه» را در سنا برای رژیم صهیونیستی ایجاد کند. پول حامی رژیم صهیونیستی در اینجا نه‌تنها نتوانست متحدی مطمئن بسازد، بلکه شکاف درونی دموکرات‌ها را تشدید کرد و ممکن است یک منتقد را به سنا برساند.

در حوزه‌ای با رأی‌دهندگان یهودی متراکم در فلوریدا، موضع حامی رژیم صهیونیستی به شیوه‌ای دیگر به سلاح انتخاباتی تبدیل شده است. جرد موسکوویتز، نماینده دموکرات فعلی، خود را «یهودی‌ترین و حامی‌ترین عضو کنگره نسبت به رژیم صهیونیستی» می‌داند و با افتخار حمایت آیپک را نمایش می‌دهد. رقیب جمهوری‌خواه او، اسکات سینگر، موسکوویتز را به دلیل «فراخوان برای پایان جنگ با ایران» مورد حمله قرار می‌دهد و می‌کوشد او را در حمایت از رژیم صهیونیستی ناکافی نشان دهد.

دو نامزد یهودی می‌کوشند ثابت کنند کدام‌یک بیشتر حامی رژیم صهیونیستی است، اما در یک مسئله کلیدی از هم جدا می‌شوند: یکی شروع به بیان تردید درباره جنگ بی‌پایان با ایران کرده و دیگری همین تردید را سلاح حمله ساخته است. این خود نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۶، «حامی رژیم صهیونیستی بودن» دیگر به‌طور خودکار معنای «حامی جنگ بودن» ندارد.

حساسیت واقعی: انتخاباتی درباره حق ادامه جنگ

برای رژیم صهیونیستی و طیف حامی آن، که جنگ با ایران را مسئله‌ای وجودی می‌دانند، پرسش اصلی انتخابات میان‌دوره‌ای این است: کنترل کنگره در دست چه کسی خواهد بود و آیا این جنگ که تاکنون بیش از ۴۷ میلیارد دلار هزینه و قیمت بنزین و مواد غذایی آمریکا را بالا برده، می‌تواند به خواست ترامپ و نتانیاهو «دوباره شعله‌ور شود» یا نه.

رسانه‌های رژیم صهیونیستی بی‌پرده می‌نویسند که ادامه قدرت نتانیاهو برای کاخ سفید «لنگر تندروی لازم برای آغاز جنگ با ایران» را فراهم می‌کند و خود ترامپ پیش از انتخابات تلویحاً گفته است که «ممکن است دوباره خشم حماسی را تکرار کنیم».

اگر دموکرات‌ها همان‌گونه که پیش‌بینی می‌شود حداقل مجلس نمایندگان را بازپس بگیرند، دستور کار جنگی ترامپ با موانع جدی در تأمین بودجه و جلسات استماع کنگره روبه‌رو خواهد شد. برخی از تحلیلگران بر این باورند که کنترل دموکرات‌ها بر کنگره لحن جنگی ترامپ را «نرم‌تر» می‌کند، در حالی که پیروزی کامل جمهوری‌خواهان به معنای «تقریباً حتمی» ادامه جنگ است.

با این حال، پول و راهبردی که طیف حامی رژیم صهیونیستی برای ساختن «کنگره‌ای طرفدار جنگ» به کار بسته، با مشکلی روبه‌روست که کمیته‌های سیاسی نمی‌توانند آن را با دلار جبران کنند: صبر افکار عمومی آمریکا، از جمله بخش قابل‌توجهی از یهودیان آمریکا، در حال تمام شدن است. در مسئله اقتصاد، اعتماد رأی‌دهندگان به دموکرات‌ها از برتری جمهوری‌خواهان پیش از جنگ به ۳۷ درصد در برابر ۳۳ درصد تغییر کرده و محبوبیت کلی ترامپ تنها حدود ۳۲ درصد است.

وقتی لابی آیپک مجبور است برند خود را پنهان کند، وقتی ده‌ها میلیون دلار آدلسون به حزبی سرازیر می‌شود که پایگاهش روزبه‌روز به جنگ بدبین‌تر می‌شود، و وقتی رأی‌دهندگان یهودی با اکثریتی قاطع به حزبی گرایش پیدا می‌کنند که با تداوم جنگ مخالف است، «حساسیت» انتخابات ۲۰۲۶ برای طیف حامی رژیم صهیونیستی آشکار می‌شود: این دیگر انتخاباتی نیست که آن‌ها به‌راحتی ببرند؛ بلکه نبردی تدافعی است که در آن باید منابعی بی‌سابقه خرج کنند تا از بدترین نتیجه جلوگیری کنند: کنگره‌ای که دیگر به‌طور خودکار برای جنگ‌های رژیم صهیونیستی چک سفید امضا صادر نکند.

از این رو، نتیجه این انتخابات تعیین می‌کند که آینده کیفیت رابطه آمریکا و رژیم صهیونیستی در نهمین ماه جنگ با ایران به مشارکتی بیش از پیش و نظامی‌تر برود یا به یک بازنگری دردناک و اجباری تن دهد.