به گزارش مشرق، اظهارنظر اخیر انوشیروان محسنی بندپی، معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی و گردشگری درباره انتقال ۱۰ تن مواد اولیه دارویی از هند با هواپیمای رئیس‌جمهور، در حالی در فضای رسانه‌ای و مجازی بازتاب پیدا کرده که این سخنان نه در یک نشست تخصصی حوزه سلامت، بلکه در نشست خبری اعلام برنامه‌های هفته گردشگری مطرح شده است. این موضوع که پرسش‌هایی درباره ضرورت طرح چنین جزئیاتی در یک تریبون عمومی ایجاد کرده است.

محسنی بندپی در این نشست با اشاره به وضعیت صنایع مختلف گفته است: «کدام صنعت داروسازی ما واقعاً الان زمین‌گیر نشده است» و در ادامه اظهار کرده که رئیس‌جمهور با هواپیمای اختصاصی خود که به هند رفته بود، ۱۰ تن مواد اولیه برای داروسازی کشور آورده است. این بخش از سخنان معاون گردشگری پس از انتشار در رسانه‌ها، به یکی از محورهای خبرهای منتشرشده درباره نشست تبدیل شد.

فارغ از صحت یا جزئیات این ادعا که طبیعتاً باید از سوی دستگاه‌های مسئول در حوزه سلامت و تأمین دارو تأیید و تشریح شود، سؤال مهم‌تر درباره چرایی طرح چنین موضوعی از سوی مقام مسئول حوزه گردشگری است؛ آن هم در شرایطی که تأمین دارو و مواد اولیه دارویی از موضوعات حساس و مستقیم مرتبط با سلامت مردم محسوب می‌شود.

معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی و گردشگری اساساً مسئول سیاست‌گذاری یا مدیریت زنجیره تأمین دارو نیست و موضوعات مربوط به واردات مواد اولیه دارویی، تأمین اقلام مورد نیاز صنایع دارویی و وضعیت ذخایر دارویی در حیطه دستگاه‌های تخصصی حوزه سلامت قرار دارد.

بنابراین این پرسش مطرح می‌شود که آیا بیان جزئیاتی مانند مبدأ تأمین، میزان محموله و شیوه انتقال آن در یک نشست عمومی گردشگری ضرورتی داشته است یا خیر.

این مسئله زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که بدانیم در ماه‌های اخیر، مسئولان حوزه دارو درباره دشواری‌های تأمین و انتقال مواد اولیه، محدودیت‌های حمل‌ونقل و افزایش هزینه‌های جابه‌جایی در شرایط تحریم و فشارهای خارجی سخن گفته‌اند. در همین فضا، انتشار عمومی جزئیات مربوط به نحوه انتقال یک محموله دارویی می‌تواند دست‌کم از منظر اطلاع‌رسانی، نیازمند دقت و ملاحظه بیشتری باشد.

نکته قابل توجه این است که حتی اگر اصل انتقال مواد اولیه دارویی با هواپیمای رئیس‌جمهور صحت داشته باشد، باز هم سؤال درباره ضرورت رسانه‌ای کردن جزئیات آن پابرجاست؛ چراکه اطلاع‌رسانی درباره شیوه تأمین اقلام حساس، موضوعی نیست که لزوماً هر مقام دولتی و از هر تریبونی درباره آن اظهارنظر کند.

حتی با فرض صحت این اظهارات، بیان جزئیات چنین اقدامی در شرایط تحریم محل تأمل است. اگر تأمین و انتقال مواد اولیه دارویی از مسیرهای خاص و با ملاحظات ویژه انجام شده باشد، اعلام عمومی مبدأ، میزان محموله و شیوه انتقال آن می‌تواند اطلاعاتی در اختیار طرف‌های متخاصم قرار دهد که از آن برای شناسایی مسیرهای تأمین و تلاش برای مختل کردن یا مسدود کردن این مسیرها استفاده کنند. به‌ویژه آنکه موضوع به مواد اولیه دارویی مربوط است و هرگونه اختلال در زنجیره تأمین دارو می‌تواند مستقیماً بر دسترسی بیماران به دارو اثر بگذارد. بنابراین، انتشار جزئیات آن از سوی مسئولی که حوزه مأموریتش ارتباط مستقیمی با تأمین دارو ندارد، نیازمند دقت و ملاحظه بیشتری بود.