به‌گزارش مشرق؛ سخنان سخنگوی سپاه درباره به‌دست‌آمدن یک زیرسطحی آمریکایی و آغاز فرآیند مهندسی معکوس آن، بار دیگر موضوع اهمیت دستیابی به سامانه‌های پیشرفته بدون‌سرنشین را مطرح کرده است؛ سامانه‌ای که به گفته سردار حسین محبی، از فناوری برتر برخوردار است و حالا قرار است با بررسی دقیق اجزا، سامانه‌های کنترلی، حسگرها و معماری آن، فرآیند مهندسی معکوس این فناوری در ایران آغاز شود.

زیر سطحی Dive-LD حدود ۵٫۸ متر طول و نزدیک به سه تن وزن دارد و برای انجام مستقل مأموریت‌های طولانی در آب‌های عمیق طراحی شده است. این سامانه می‌تواند تا ۱۰ روز زیر آب فعالیت کند و براساس مشخصات اعلامی سازنده، توان رسیدن به عمق ۶۰۰۰ متر را دارد.

طراحی ماژولار این سامانه و بخش‌های تولیدشده با چاپ سه‌بعدی نیز امکان نصب سریع انواع حسگرها و محموله‌های مأموریتی را فراهم می‌کند. شناسایی و مراقبت زیرسطحی، نقشه‌برداری بستر دریا، کشف مین، بررسی کابل‌ها و خطوط لوله دریایی، پشتیبانی از جنگ ضدزیردریایی و انتقال اطلاعات از جمله مأموریت‌های احتمالی آن عنوان شده است.

اما اهمیت این سامانه برای ایران فقط به قابلیت‌های عملیاتی آن محدود نمی‌شود. آنچه می‌تواند اهمیت بیشتری داشته باشد، اطلاعاتی است که از بررسی ساختار و اجزای آن به دست می‌آید؛ از نوع حسگرها و تجهیزات تصویربرداری گرفته تا سامانه‌های کنترل و نحوه ارتباط میان اجزای مختلف.

آنچه روی میز مهندسان قرار می‌گیرد

مهندسی معکوس یک سامانه پیشرفته، علاوه بر امکان ساخت نمونه مشابه، با بررسی دقیق حسگرها، تجهیزات تصویربرداری، سامانه‌های کنترل و هدایت و معماری ارتباطی آن می‌تواند به شناخت بیشتر فناوری سامانه‌های خودکار زیرسطحی منجر شود؛ شناختی که به گفته کارشناسان می‌تواند در طراحی و توسعه نسل جدید سامانه‌های بومی مورد استفاده قرار گیرد و در برخی حوزه‌ها مسیر تحقیق و توسعه را کوتاه‌تر کند.

این موضوع، تجربه‌ای مشابه در حوزه پهپادی را نیز به یاد می‌آورد؛ جایی که ایران در سال ۱۳۹۰ موفق شد پهپاد آمریکایی RQ-۱۷۰ را به دست آورد و پس از آن، بررسی اجزای مختلف این پرنده در دستور کار قرار گرفت.

در تجربه RQ-۱۷۰، سامانه‌های تصویربرداری، حسگرها، تجهیزات الکترونیکی و معماری پرنده مورد بررسی قرار گرفت و در ادامه نمونه‌هایی مانند سیمرغ و صاعقه بر پایه مهندسی معکوس این پرنده توسعه یافتند.

اهمیت آن تجربه نیز تنها به ساخت یک نمونه مشابه محدود نبود، بلکه بررسی یک سامانه پیشرفته، اطلاعاتی درباره طراحی بدنه، سامانه‌های الکترونیکی، تجهیزات تصویربرداری، ارتباطات و معماری کلی یک پرنده پنهانکار در اختیار متخصصان قرار داد.

اکنون در حوزه زیرسطحی نیز بررسی یک سامانه بدون‌سرنشین پیشرفته می‌تواند چنین نقشی داشته باشد. به این ترتیب، اهمیت به‌دست‌آمدن Dive-LD را باید فراتر از یک موفقیت عملیاتی دید؛ چراکه بخشی از ارزش این شکار، در فناوری و اطلاعاتی است که پس از آن در اختیار مهندسان قرار می‌گیرد.