به گزارش مشرق، همسر یکی از نظامیان مستقر در ناو هواپیمابر «یواس‌اس آبراهام لینکلن» که هفته گذشته با انداختن خودش به دریا اقدام به خودکشی کرده بود در گفتگویی اختصاصی با رسانه «ام‌اس ناو» گفته که پنتاگون تلاش کرده این حادثه را مخفی نگاه دارد.

وی که خواسته نامش فاش نشود تا جزئیات مربوط به سلامت روانی همسرش محفوظ بماند گفت مقامات نیروی دریایی آمریکا تا چهار روز پس از اقدام به خودکشی همسرش هیچ تماسی با او نگرفته بودند.

او تصریح کرده که همسرش بعد از اقدام به خودکشی به مدت یک ساعت در آب بوده اما در نهایت نجات داده شده و اکنون تحت مداوا است.

همسر نظامی آمریکایی درباره رفتار پنتاگون در این موضوع می‌گوید: «به نظرم برخورد آن‌ها بسیار ضعیف بود، چون نه به من اطلاع دادند و نه می‌خواستند من چیزی بفهمم؛ آن‌ها فقط تلاش می‌کردند موضوع را مخفی نگه دارند.»

همسر این نظامی آمریکایی افزود از طریق پیام یکی از دوستان همسرش روی کشتی متوجه این اقدام به خودکشی شده است؛ دوستی که ابتدا خبر داد فردی از گردان آن‌ها به دریا افتاده و سپس تأیید کرد که آن فرد همسر او بوده است.

سرانجام یک روز بعد از یک نشست جنجالی میان خانواده‌های نظامیان حاضر در ناو مذکور با مقام‌های نیروی دریایی آمریکا با او تماس گرفته شده و شرایط همسرش به او اطلاع داده می‌شود.

آن نشست روز ۶ اوت در تالاری در پایگاه هوایی دریایی «نورث آیلند» در سان‌دیه‌گو برگزار شد. خانواده‌ها در آن نشست بارها «هونگ کائو»، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا و دیگر فرماندهان را درباره گزارش‌های سقوط یک ملوان به دریا مورد بازخواست قرار دادند.

یکی از فرماندهان در پاسخ گفت که از موضوع مطلع است و تحقیقات جریان دارد، اما افزود در آن زمان مشخص نبود که ملوان خود را به دریا انداخته یا سقوط کرده است.

به گفته دو تن از حاضران، این سخن با خشم شدید حاضرین روبه‌رو شد. این مقام سپس ادعا کرد ملوان به کشتی بازگردانده شده و به نظر می‌رسد «حالش خوب است» که این جمله نیز با اعتراض و استهزای حاضرین همراه شد.

روز جمعه ۷ اوت، یک روز پس از آن نشست پرتنش، همسر ملوان مورد نظر بالاخره یک پیام رسمی از نیروی دریایی آمریکا دریافت کرد که به او اطلاع داده شده بود همسرش اقدام به خودکشی کرده اما اکنون صحیح و سالم است.

این همسر گفت به دلیل بی‌ثباتی و قطعی مداوم اینترنت در کشتی، نتوانسته بود ارتباط منظمی با همسرش داشته باشد؛ ملوانی ۱۹ ساله که به عنوان مکانیک هواگرد در اولین ماموریت خود حضور داشت. او گفت همسرش در گفتگوها مدام از دلتنگی برای خانه و خستگی مفرط شکایت می‌کرد.

در آخرین پیام‌های متنی در تاریخ ۲۱ ژوئیه پیش از این حادثه، ملوان نوشته بود: «فکر می‌کنم کشتی بالأخره دارد مرا از پا می‌اندازد و واقعاً فکر نمی‌کنم دیگر بتوانم ادای آرام بودن را دربرمی‌آورم. تو درست می‌گفتی که هیچ‌چیز روبه‌راه نیست. قرار بود ۱۵ ژوئیه ناوگان پنجم را ترک کنیم اما باز اتفاقی افتاد و آخرین امیدم برای بازگشتِ زودهنگام به خانه از بین رفت. خیلی تلاش می‌کنم احساس ناامیدی نکنم، اما به خاطر وضعیت اینترنت، بلاتکلیفی از زمان بازگشت و بی‌خبری از خانه، واقعاً فشار زیادی روی من است. فکر نکنم بعد از این بتوانم در ماموریت دیگری شرکت کنم و حتی نمی‌دانم این یکی را چطور به پایان برسانم.»

همسرش گفت او به سلسله‌مراتب فرماندهی و تیم پزشکی کشتی مراجعه کرده و ناآرامی روانی خود را اطلاع داده بود، اما آن‌ها مدام موضوع را پشت گوش می‌انداختند.

او همچنین اشاره کرد که اعتبار لنزهای طبی چشم همسرش تمام شده بود و او در دیدن و انجام درست وظایفش دچار مشکل شده بود. او که روی بالگردها در عرشه پرواز کار می‌کرد، معتقد بود این ضعف دید باعث بروز اشتباهاتی در کارش شده است.

همسرش گفت: «هر بار که اشتباهی می‌کرد، روی او داد می‌زدند و به دردسر می‌افتاد. او توضیح می‌داد که به دلیل انقضای لنزهایش نمی‌تواند ببیند، اما باز هم به او اجازه کار می‌دادند. این موضوع فشار روانی زیادی به او وارد کرد، زیرا هر بار به او یادآوری می‌کردند که ممکن است باعث آسیب به خود یا دیگران شود.»

خانواده‌های دیگری نیز در گفتگو با ام‌اس‌ناو از وضعیت سلامت روانی عزیزان خود روی ناو لینکلن ابراز نگرانی کرده‌اند.