به گزارش مشرق، در شرایطی که در میانه فصل نقل و انتقالات هستیم و ۱۰ روز تا شروع فصل جدید لیگ برتر مانده است، اعداد و رقمهای مطرح شده برای قرادادهای بازیکنان انتقادات زیادی را به همراه داشته است. در حالی که تصور میشد با توجه به شرایط اقتصادی ناشی از جنگ، باشگاهها به سمت کاهش هزینهها و کم کردن صفرهای قراردادها بروند اما چنین اتفاقی نیفتاد.
عددهایی که در هفتههای گذشته از فصل جابجایی بازیکنان نقل محافل است، خیلیها را نگران ادامه گشادهدستی مدیران باشگاههای بزرگ و وابسته به منابع بانکی، فولادی و پتروشیمی کرده است.
برخلاف انتظاری که میرفت به نظر میرسد مدیران بالادستی باشگاههایی که از منابع عمومی کشور استفاده میکنند، با توجه به مشغله فراوانی که در سایر حوزهها دارند، تاکنون یک مورد هم پیش نیامده به قراردادهای نجومی و بدون ضابطهای که مدیران زیردستی و منصوبشان با بازیکنان امضا کردهاند، ورود کنند و دلایل پرداخت چنین ارقامی را جویا شوند.
به همین خاطر به نظر میرسد انتظار اینکه مجامع این باشگاهها که از منابع مالی پتروشیمی، فولاد و بانک تغذیه میکنند، مدیرانعامل باشگاهها را به دلیل هزینههای نجومی که در شرایط سخت کشور خرج میکنند، مواخذه کنند، انتظاری است که به نظر نمیرسد عملی شود.
این در شرایطی است که از اولین و مهمترین وظایف مجمع یک باشگاه و مدیران بالادستی، بررسی ریال به ریال پولی است که از جیب سهامداران و سپردهگذاران در باشگاهها هزینه میشود. این اولویت و وظیفه مهم اما گویا از سوی مالکان و مدیران بالادستی به فراموشی سپرده شده تا منصوبانشان با فراغ خاطر ابایی از پرداختهای نجومی و بدون آورده که ضوابطی برای آن تعریف نشده، نداشته باشند!
بیتفاوتی مجامع باشگاههای بزرگ فوتبال نسبت به خرجهای کلانی که در این باشگاهها میشود، در حالی است که حسابرسی هزینه و درآمد باشگاه و بالانس مالی یکی از مهمترین فاکتوهای سلامت مالی یک مجموعه و باشگاه است.
در ماده ۸۹ قانون تجارت درباره وظایف مجمع عمومی یک باشگاه آمده است:«رسیدگی به ترازنامه و حساب سود و زیان سال مالی قبل و صورت دارایی و مطالبات و دیون شرکت و صورتحساب دوره عملکرد و سالانه شرکت متعاقب استماع گزارش مدیران و بازرس یا بازرسان»
با این حال با وجود ریختوپاشهای صورت گرفته از جیب سهامداران و سپردهگذاران در تیمهای بزرگ باشگاهی، اما یک مورد هم نبوده است که مدیرعامل باشگاه ملزم شود که توضیح دهد چرا چنین هزینههایی کرده و چرا چنین رقمهایی پرداخت کرده است.
به خصوص که در ۲ دهه اخیر متر و معیار رقمهای قراردادهای فوتبال را دیگر کیفیت مشخص نمیکند و کار به جایی رسیده بازیکنی که از لیگهای خارجی پیشنهاد ۱۰۰ هزار دلاری هم ندارد، در فوتبال ایران بیش از یک میلیون دلار قراردادمی بندد.
بررسی نهادهای نظارتی بر قراردادهای فوتبال میتواند خیلی از زوایای پنهان و فسادی که در این رشته ریشه دوانده و با چنبره زدن بر منابع مالی عمومی کشور هر روز گستردهتر میشود، مشخص کند.
با این حال در اولین قدم از مجمع عمومی باشگاههای بزرگ و وابسته به منابع مالی سهامداران و سپردهگذاران، انتظار میرود که نسبت به مخارج کلان و نجومی که در فصل نقل و انتقالات در باشگاههای زیرمجموعهشان میشود، حساسیت نشان دهند و اجازه ندهند پولی که در وضعیت سخت اقتصادی کشور در جای دیگری میتواند گرهگشا باشد، برای قراردادهای بدون ضابطه و خارج از عرف بازیکنان فوتبال در فصل نقل و انتقالات فاکتور شود، بدون اینکه بتواند گرهای از وضعیت موجود کشور باز کند!
