به گزارش مشرق، کانال تلگرامی رصد جنگ نوشت:
«چرا ایرانیها توی فضای مجازی ناراحتن از آتشبس؟»
از محمد چیز مبهمی توی ذهنم مانده بود؛ صورت سبزه و استخوانی، هیکل لاغر و قد متوسط. کلا یک بار بیشتر همدیگر را ندیده بودیم. سال۹۶، وقتی دولت هند، مسلمانان کشمیر را لتوپار میکرد، شروع کردم به تولیدات رسانهای در حمایت از مردمان آنجا. همانموقع یکبار سوار ماشینم شد و چند دقیقهای با هم بودیم؛ اهل کشمیرِ هند بود و دانشجوی پزشکی.
یک روز بعد از آتشبس با بدبختی وصل شدم تلگرام که پیامش را دیدم؛ ساعت ۱۲:۳۰شب. چه باید میگفتم؟ نفسم بالا نمیآمد. اخبار بدِ حمله اسراییل به لبنان و نگرانی از آتشبس، پشت سر هم قطار شده بود. تا میخواستم از یک واگن نجات پیدا کنم، بعدی میآمد و میخورد توی صورتم.
رفیق کشمیری هم ازم سوالی پرسیده بود که نمیشد بدون فکر جوابش را داد. توی لبنان این تجربه را داشتم که خیلی از شیعیان، ایران را یک کُل یکپارچه میدیدند و برایشان پزشکیان و جلیلی و قالیباف فرق چندانی نداشت. همه، کارگزاران کشوری بودند که دوستش داشتند. کشمیریها هم احتمالا همینطور بودند. کلیپهایشان را دیده بودم که شیعیان کشمیری بهخاطر آتشبس و پیروزی ایران، توی خیابان شیرینی پخش کردهاند.
جواب سوالش را ندادم. نخواستم نگرانیهایم را توضیح دهم. چند ساعت بعد چیزی به ذهنم رسید. به زحمت انگشت شصت را بین حروف کیبورد گوشی گرداندم و نوشتم: «چون هنوز انتقام رهبر شهیدمون رو نگرفتیم.»
برای اینکه حالم بهتر شود، نوشتم:
«میشه یه روایت بدید از طرز تفکر مردم هند نسبت به جنگ ایران و آمریکا؟!»
چشمم روی صفحه سبز تلگرام خشک شد تا جوابش را فرستاد. چند تا پیام اول را انگار با صفحه کلید هندی تایپ کرده باشد. «ه» آخر را نستعلیق نوشته بود:
«میدونید حتی اونایی کہ دشمن مسلمان بودن، اونا ھم از ایران قدردانی کردن
چہ شیعہ چہ سنی چہ سکھ ھا [هندوها] این جنگ باعث اتحاد شد برای ما.
مخصوصا بین شیعیان و برادران اھلسنت.
۵۰-۶۰ درصد مردم ھند حمایت کردن از ایران.
چہ گاوپرستھا بودن.
بودھا [بوداییها]، مسیحی بودن»
پیام بعدی را با فاصله بیشتری فرستاد. احتمالا یک بار متن را به هندی نوشته و داده بود گوگلترنسلیت ترجمهاش کند؛ خشک و رسمی:
«افراد غیرمذهبی نیز تحت تأثیر مقاومت، شجاعت و اتحاد ایران در برابر ابرقدرتهای جهان قرار گرفتند. بسیاری شروع به تحقیق در مورد ایدئولوژی شیعه کردند، اسلام شیعه چیست؟»
لبخند کمرنگی روی لبم نشست:
«چیزی که در همه جا، از جمله در هند، در میان غیرمسلمانان رواج داشت این بود که یک خامنهای هشتاد ساله به تنهایی قدرتهای جهانی را شکست داد.»
سوال ذهنیام درباره دولت هند را هم بدون اینکه چیزی بگویم جواب داد:
«اگرچه دولت هند مخالف ایران بود و حتی ترور امام خامنهای را محکوم نکرد و معترضان را در سراسر کشمیر سرکوب کرد و بسیاری از معترضان طرفدار ایران را دستگیر کرد، اما در کل شجاعت ایران مورد ستایش قرار گرفت و کارشناسان حتی آنها را فرزندان واقعی امام علی (ع) نامیدند.»
حرفش مثل گرمای آتشی بود زیر خون یخزده در رگهایم.
*بازنشر مطالب شبکههای اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکهها منتشر میشود.
