به گزارش سرویس جامعه مشرق، در حالی ابتدای امسال رئیس جمهور مدرسه سازی را از اولویت های اصلی شرکت ها در راستای ایفای مسئولیت اجتماعی خود مطرح کرد که این دستور شعله های امید را در دل دغدغه مندان زنده کرد تا بعد از سالها بودجه مسئولیت اجتماعی شرکت ها به صورت هدفمند صرف اقدامات زیرساختی شود.
علاوه بر این شرکت ها نیز با استقبال از دستور ریاست جمهور، تمرکز خود را بر مدرسه سازی قرار دادند تا این نهضت یکبار برای همیشه به معضل کمبود مدارس، وجود مدارسی با ساختمان های فرسوده و مدارس کانکسی پایان دهد.
این برای اولین بار بود که یک رئیس جمهور دستور تجمیع بودجه مسئولیت اجتماعی برای حل یک موضوع را می داد و چنین اتفاقی پیش از این رخ نداده بود. طی سالهای گذشته شرکت های مختلف بودجه های زیادی را در حوزه مسئولیت اجتماعی هزینه کرده بودند اما نگاهی به سرفصل های این بودجه ها نشان می داد که غالب بودجه به موضوعاتی اختصاص داده شده که دردی از دردهای مردم دوا نمی کند.
علاوه بر این موارد، دستوری که مسعود پزشکیان در اردیبهشت ماه صادر کرد، دست طمع تعداد زیادی از مسئولین محلی و استانی به بودجه مسئولیت اجتماعی را نیز کوتاه کرد. با این دستور بسیاری از مسئولین از خواسته های نامشروع خود از شرکت ها عقب نشستند و مدیران عامل نیز به راحتی به این افراد «نه!» گفتند.
اما دیری نپایید تا اطرافیان وزیر آموزش و پرورش و سایر مسئولان نظر رئیس جمهور را تغییر دادند تا بتوانند بودجه ای که قراربود صرف مدرسه سازی یا نهایتا تجهیز زیرساخت های مدارس شود، در محل دیگری هزینه کنند. آنچنان که وزیر آموزش و پرورش از اختصاص ۳۰ همت اعتبار از محل مسئولیتهای اجتماعی شرکتهای پتروشیمی به استانداردسازی امکانات آموزشی، هوشمندسازی مدارس و توانمندسازی معلمان خبر داد.
به گفته علیرضا کاظمی عملیات هوشمندسازی مدارس و تهیه نرمافزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی در استانها آغاز شده است تا شاهد استانداردسازی تجهیزات آموزشی با فناوریهای روز دنیا باشیم.
خبرها حکایت از آن دارد که بخش اعظمی از بودجه ۳۰ همتی قرار است به توسعه سامانه «شاد» و مشخصا خرید سرور برای همواه اول و تلویزیون های بسیار بزرگ از تولید کنندگان داخلی اختصاص یابد، آن هم در این روزها که تمامی روانشناسان، کارشناسان آموزشی و استاتید دانشگاهی استفاده از سامانه «شاد» و برگزاری کلاس های درس به صورت آنلاین را بخصوص در مقطع ابتدایی آفتی بزرگ برای رشد عقلی، اجتماعی و عاطفی کودکان می دانند و تاکید بر حضوری برگزار شدن کلاس های درسی دارند.
در این زمینه حسین سلیمی بجستانی، روانشناس و استاد دانشگاه علامه طباطبایی، با نگاهی انتقادی به آموزش غیرحضوری، مدرسه را فراتر از محل انتقال دانش نظری میداند و بر نقش بیبدیل آن در اجتماعیشدن، بلوغ روانی و آمادهسازی کودکان و نوجوانان برای زندگی واقعی تأکید میکند. او معتقد است: «آموزش غیرحضوری فقط به نمرهها لطمه نزده، بلکه به حیثیت مدرسه و به سطح بلوغ و رشد اجتماعی دانشآموزان آسیب جدی وارد کرده است.»
البته فراموش نمی کنیم که خود وزیر آموزش و پرورش نیز در مقطعی منتقد برگزاری غیرحضوری کلاس های درس و غیرحضوری شدن مدارس به علت آلودگی هوا بود.
ردپای آقای «پرحرف» در تغییر نظر رئیس جمهور
به نظر می رسد با وجود انتقادهای فراوان به برگزاری غیرحضوری مدارس و نتایج تحقیقات و توصیه های کارشناسان، وزیر آموزش و پرورش نیز چندان تمایلی به هزینه کرد بودجه ۳۰ همتی مسئولیت اجتماعی در سامانه «شاد» نیست و بیشتر تاکید او بر توسعه زیرساختی مدارس است، اما چه کسی توانسته نظر رئیس جمهور را تغییر دهد؟
مسعود پزشکیان چه در دوران فعالیت های انتخاباتی و چه چه بعد از آن در قامت رئیس جمهور بارها بر لزوم استفاده از نظرات کارشناسان در موضوعات مختلف تاکید کرده است. او همواره نظر کارشناسان را ارجح بر نظر خود دانسته و به آنها اعتماد کرده است. در این میان نیز شنیده شده یکی از مسئولین فعال در صنعت پتروشیمی توانسته با نظرات خود، تصمیم رئیس جمهور را تغییر دهد.
شنیده ها حاکی از آن است که احمد مهدوی ابهری، دبیرکل فعلی انجمن صنفی کارفرمایی صنعت پتروشیمی ایران و نمایندهٔ اسبق ابهر و خرمدره در مجالس پنجم، هفتم و هشتم آن کارشناس مورد اعتماد اعتماد رئیس جمهور بوده تا پزشکیان با توجه به نظران کارشناسی! مهدوی ابهری تغییر نظر دهد.
البته مهدوی ابهری بعد از تغییر نظر رئیس جمهور پا را فراتر گذاشت و آستین ها را بالا زد تا خود به عنوان نماینده صنعت پتروشیمی وارد گود شود. اما سوال اینجاست که مهدوی ابهری چه تخصصی در زمینه آموزش و پرورش دارد تا با آن برای دانش آموزان و آینده سازان این مرز و بوم تصمیم گیری کند؟ ابهری که در محافل از او با عنوان «پرحرف» یاد می شود، در بهترین حالت می تواند اندک سواد خود را در زمینه پتروشیمی که مسئولیت فعلی اوست خرج کند.
اخبار به دست آمده حکایت از آن دارد که هم اکنون مهدوی ابهری جلساتی را نیز با برخی تولید کنندگان تجهیزات مرتبط با توسعه سامانه شاد برگزار کرده و قول و قرارهایی نیز میان آنها گذاشته شده است.
اما سوال اصلی اینجاست که بر اساس چه منطقی تلویزیون های ۱۶۰ میلیونی باید برای مدارسی خریداری شود که حتی فاقد نگهبان و سرایدار هستند؟ شاید عده ای با منحرف کردن بودجه مسئولیت اجتماعی و سرازیر کردن آن به جیب تولیدکنندگان تلویزیون اهداف دیگری در سر دارند. هر چه هست، خرید ۲۰۰ هزار تلویزیون ۱۶۰ میلیون تومانی برای ۲۰۰ هزار مدرسه میتواند افراد زیادی را منتفع کند.
