به گزارش مشرق، کانال تلگرامی مطالعات رسانه های بین المللی در مطلبی نوشت:

تحلیل مدرن دیپلماسی به بررسی تغییر ماهیت ماه رمضان در اورشلیم و مسجدالاقصی می‌پردازد. نویسنده استدلال می‌کند که توازن شکننده‌ای که دهه‌ها بر پایه «وضع موجود» و احترام متقابل در این شهر حاکم بود، در حال فروپاشی است. رمضان که زمانی ماه تأمل و آرامش بود، اکنون با اضطراب، رویارویی و خشونت همراه شده است. حرمت مسجدالاقصی به مثابه فضایی مقدس که برای مسلمانان سراسر جهان اهمیت دارد، با محدودیت‌های اداری، کنترل دسترسی و نمایش‌های ناسیونالیستی تهدید می‌شود. نویسنده بر نقش قیمومیت اردن بر اماکن مقدس و لزوم بازگشت به اصول «وضع موجود» شامل احترام به قواعد رفتار و منع تحریک‌گری تأکید می‌کند.

چکیده راهبردی (بخش‌های مهم):

برای دهه‌ها، اورشلیم بر توازنی شکننده استوار بود که نه با زور، که با رویه‌های به‌ارث‌رسیده، محدودیت‌های شناخته‌شده و اخلاق مشترک خویشتن‌داری حفظ می‌شد. امروز این توازن در حال گسستن است. ایمان به طور فزاینده‌ای به عنوان ابزاری سیاسی به کار گرفته می‌شود، فضای مقدس به مکانی برای رویارویی تبدیل شده و دگرگونی‌های ژرفی در شهر بدون محدودیت قانونی یا سیاسی در حال رخ دادن است. از نظر تاریخی، ثبات شهر نه بر پایه اعمال حاکمیت انحصاری، که بر درک اورشلیم به عنوان فضایی حساس استوار بود؛ جایی که حفظ صلح نیازمند احترام به رویه‌های تثبیت‌شده، آهنگ‌های مذهبی و مسئولیت‌های تاریخی بود. این همان چیزی است که به «وضع موجود» معروف شد.

این فهم گاه ناگفته و اغلب ناقص بود، اما با این حال به طور گسترده توسط همه جوامع ذی‌ربط به رسمیت شناخته می‌شد. هفته‌های منتهی به رمضان دیگر تنها با انتظار همراه نیست، بلکه به طور فزاینده‌ای با اضطراب، رویارویی و ترس پیشی گرفته می‌شود. آنچه باید دوره‌ای برای تأمل درونی، گردهمایی خانوادگی و آرامش باشد، با تشدید تنش، تحریک و خشونت پیوند خورده است. این تغییر باید همه ما را نگران کند، نه فقط مسلمانان، بلکه هر کسی که به یکپارچگی اورشلیم، قداست مناسبت‌های مذهبی و حفظ فضای مشترک اهمیت می‌دهد. برای مسلمانان، رمضان زمان انضباط و رفتار پرهیزگارانه است که هم به صورت جمعی و هم خصوصی تجربه می‌شود. هنگامی که در مسجدالاقصی برگزار می‌شود، معنای آن ژرف‌تر می‌گردد. فضای مقدس، قداست زمانی و وظایف مذهبی در هم می‌آمیزند. هرگونه اخلال در مسجدالاقصی معنایی فراتر از خود شهر دارد و در میان مسلمانان سراسر جهان طنین‌انداز می‌شود.

با این حال، آنچه باید دوره‌ای از آرامش و وقار باشد، به طور فزاینده‌ای با تنش تعریف شده است. نمازگزاران با احتیاط به عبادت نزدیک می‌شوند نه با آسودگی، و ورود به حرم از طریق کنترل مدیریت می‌شود نه مراقبت. مقررات تثبیت‌شده «وضع موجود» که رفتار در این مکان را تنظیم می‌کند، به تدریج در حال فرسایش است. اورشلیم نیز دگرگونی مشابهی را تجربه کرده است. شهری که زمانی با فهم‌های مشترک پایدار مانده بود، اکنون توسط مرزها شکل گرفته است. برخی از این مرزها آشکارند: ایست‌های بازرسی، موانع و زیرساخت‌های امنیتی که فضا و حرکت را تقسیم می‌کنند. برخی دیگر در کنترل‌های اداری، دسترسی تبعیض‌آمیز و تکه‌تکه شدن هویت پدیدار می‌شوند. تاریخ یادآور می‌شود که رویکردی دیگر ممکن است.

برای بخش بزرگی از تاریخ اورشلیم، این شهر به عنوان امانتی مقدس تلقی می‌شد که با مسئولیت اداره می‌شد نه به عنوان ملکیتی که ادعا شود. «وضع موجود» پیچیدگی‌های شهر را به رسمیت می‌شناسد و از طریق قواعد تثبیت‌شده، رویه تاریخی و ترتیبات حقوقی که برای حفظ شأن، حفاظت از عبادت و مدیریت اماکن مقدس طراحی شده‌اند، تفاهم میان جوامع دینی را بنا می‌کند. این فهم از دیرباز تعریف‌کننده قیمومیت هاشمی بر اماکن مقدس اسلامی و مسیحی بوده است. قیمومیت از طریق خدمت، حفاظت از دسترسی، شأن و تداوم بیان می‌شود. این امانتی است که از جانب دیگران نگه داشته می‌شود و از دستورکارهای سیاسی و نمایش‌های تعصب‌آمیز محفوظ می‌ماند.

قیمومیت اردن اورشلیمی را پایدار می‌سازد که با صداهای گوناگون خود سخن می‌گوید و همه ساکنان آن سهامدارانی برابر هستند. رمضان نباید آزمونی برای مهار یا خویشتن‌داری باشد. باید زمان وجدان باشد. ابزارهای بازگرداندن آرامش شامل احترام به قواعد تثبیت‌شده رفتار، جلوگیری از تحریک و مماشات نکردن با پیروزی‌طلبی ناسیونالیستی است. به طور مشخص، باید به این اصل اساسی احترام گذاشت که «مسلمانان عبادت می‌کنند، غیرمسلمانان بازدید می‌کنند» از حرم شریف مسجدالاقصی. اماکن مقدس اورشلیم را نباید به عنوان نقاط اشتعالی برای مدیریت تلقی کرد، بلکه باید به عنوان مسئولیتی اخلاقی که همگان در آن شریکند، گرامی داشته شود.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.