به گزارش مشرق، چند روز قبل صدها عالم و روحانی تراز اول اهل‌سنت استان سیستان و بلوچستان با صدور بیانیه‌ای قاطع، هرگونه تهدید علیه مقام معظم رهبری را محکوم کردند؛ رویدادی که بلافاصله به‌عنوان نمادی از انسجام ملی و وحدت میان اقوام و مذاهب در رسانه‌های داخلی بازتاب یافت.

پس از این حرکت جمعی، گروهک تروریستی «جیش‌الظلم» تلاش کرد با تماس‌های ارعابی و فشار تلفنی امضاکنندگان را وادار به پس‌گرفتن مواضع کنند؛ اقدامی که نه‌تنها نتیجه نداد، بلکه موجی از همراهی‌های تازه را به‌وجود آورد و پروژه ارعاب را ناکام گذاشت.

در حالی که بیش از ۶۰۰ نفر از علمای شاخص اهل‌سنت سیستان و بلوچستان تهدید علیه مقام معظم رهبری را محکوم کردند و حتی پس از فشارهای امنیتی و تماس‌های تهدیدآمیز عقب‌نشینی نکردند، خطبه‌های اخیر مولوی عبدالحمید اسماعیل‌زهی، امام جمعه اهل سنت مسجد مکی زاهدان مسیر متفاوتی را رقم زد؛ مسیری که بازتاب آن بیش از آنکه در رسانه‌های داخلی دیده شود، در رسانه‌های معاند و تجزیه‌طلب و وابسته به گروهگ تروریستی جیش‌الظلم برجسته شد.

مسئله صرفاً یک انتقاد یا بیان دغدغه نیست. پرسش اینجاست که چرا الگوی تکرارشونده خطبه‌های نماز جمعه زاهدان، به‌گونه‌ای تنظیم می‌شود که بلافاصله در پازل خبری شبکه‌های ضدایرانی قرار می‌گیرد؟ آیا این هم‌زمانی‌ها تصادفی است؟ بررسی چند سال اخیر نشان می‌دهد هر بار که کشور درگیر یک مسئله امنیتی یا اجتماعی می‌شود، بخشی از خطبه‌های مولوی عبدالحمید دقیقاً به همان نقطه حساس می‌پردازد؛ آن هم با ادبیاتی که امکان برجسته‌سازی و تقطیع هدفمند را برای رسانه‌های معاند فراهم می‌کند.

در ماجرای اخیر نیز، در شرایطی که انسجام کم‌سابقه‌ای میان علمای اهل‌سنت استان در دفاع از جایگاه رهبری شکل گرفته و پروژه ارعاب گروهک تروریستی جیش‌الظلم شکست خورده بود، بار دیگر سخنان مولوی عبدالحمید خوراک رسانه‌های معاند شد. این ادبیات عملاً چه پیامی منتقل می‌کند؟ وقتی گفته می‌شود برخی علما مستقل نیستند، این گزاره مستقیماً بدنه بیش از ۶۰۰ عالم امضاکننده بیانیه را هدف قرار می‌دهد؛ علمایی که نه‌تنها در برابر تهدید عقب‌نشینی نکردند، بلکه ۲۴ نفر دیگر نیز به آنها پیوستند.

فاصله میان این دو رویکرد امروز آشکارتر از همیشه است. یک سوی ماجرا، اکثریت قاطع علمای اهل‌سنت استان قرار دارند که امنیت، انسجام ملی و مقابله با تروریسم را اولویت می‌دانند؛ سوی دیگر، خطبه‌هایی که بیش از آنکه بر وحدت تأکید کند، به ایجاد دوگانه «عالم مستقل» و «عالم وابسته» دامن می‌زند.

باید به طور صریح پرسید در میدان جنگ روایت‌ها، مسئولیت یک چهره مذهبی چیست؟ آیا می‌توان نسبت به نحوه بازتاب سخنان در رسانه‌های معاند بی‌تفاوت بود؟ وقتی تیتر اول شبکه‌های تجزیه‌طلب از تریبون نماز جمعه زاهدان استخراج می‌شود، این صرفاً یک بازتاب رسانه‌ای ساده نیست؛ بلکه یک پیام سیاسی است.

رسانه‌های وابسته به گروهک‌های تروریستی سال‌هاست تلاش می‌کنند میان بدنه اهل‌سنت استان و ساختار حاکمیت شکاف ایجاد کنند. اکنون هر جمله‌ای که این شکاف را القا کند، دقیقاً در راستای همان پروژه تعریف می‌شود؛ حتی اگر نیت گوینده چیز دیگری باشد. تفاوت مهم اینجاست که اکثریت علمای استان در بزنگاه اخیر، تهدید مستقیم علیه رهبری را خط قرمز دانستند و هزینه ایستادگی را پذیرفتند. اما خطبه‌های اخیر مولوی عبدالحمید، تمرکز را از تهدید تروریستی به نقد درونی تغییر داد؛ تغییری که به‌سرعت توسط رسانه‌های معاند مصادره شد.

این پرسش جدی مطرح است که آیا چنین مواضعی ناخواسته به تضعیف همان انسجامی منجر نمی‌شود که استان امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد؟ آیا طرح کلی‌گویی‌های تند در تریبون عمومی، آن هم بدون اشاره به تهدیدهای امنیتی جاری، پیام درستی به جامعه منتقل می‌کند؟ فاصله گرفتن از بدنه غالب علمای اهل‌سنت، فقط یک اختلاف نظری ساده نیست؛ بلکه می‌تواند به دوپارگی در فضای مذهبی استان منجر شود. وقتی اکثریت علما در یک مسیر حرکت می‌کنند و یک چهره شاخص مسیر متفاوتی را برجسته می‌کند، طبیعی است که افکار عمومی این تفاوت را معنادار تلقی کند.

از سوی دیگر، تجربه نشان داده رسانه‌های ضدایرانی هیچ‌گاه از یک انتقاد عبور نمی‌کنند؛ بلکه آن را به نشانه «شکاف ساختاری» تعبیر می‌کنند. در چنین فضایی، هر خطبه‌ای که ظرفیت تقطیع و جهت‌دهی داشته باشد، عملاً به خوراک عملیات روانی تبدیل می‌شود. نکته کلیدی اینجاست که مسئولیت اجتماعی و سیاسی یک امام جمعه صرفاً در بیان دغدغه‌ها خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در سنجش پیامدهای آن نیز تعریف می‌شود. اگر سخنی به‌گونه‌ای بیان شود که در تیتر شبکه‌های تجزیه‌طلب قرار گیرد، نمی‌توان اثرات آن را نادیده گرفت.

امروز سیستان و بلوچستان بیش از هر زمان دیگری نیازمند آرامش، توسعه و همگرایی مذهبی است. اکثریت علمای استان با صدور بیانیه اخیر نشان دادند اولویت آنها حفظ انسجام و مقابله با تروریسم است؛ هر رویکردی که این اولویت را به حاشیه ببرد، عملاً از مسیر جمع فاصله می‌گیرد.