به گزارش مشرق، روزنامه کیهان در ستون خبر ویژه خود نوشت:

«یو اس ریویو» با بیان اینکه ترامپ از سیلی‌های انصارالله یمن در دریای سرخ درس نگرفت، می‌نویسد: ترامپ از محاصره دریایی کشتی‌های ایرانی در تنگه هرمز خبر داد. اما پیامدهای چنین جنگ اقتصادی برای ترامپ و «ناوگان عظیم» او چه خواهد بود؟

در صورت توقیف نفتکش‌های ایرانی در تنگه هرمز، تهران تقریباً قطعاً مقابله‌به‌مثل خواهد کرد: توقیف چند کشتی با پرچم آمریکا همان‌طور که پیش‌تر بارها کشتی‌های بریتانیایی، غربی و آمریکایی حامل نفت «غیرقانونی» را توقیف کرده است. ایران در این زمینه تجربه‌ای غنی و اثبات‌شده دارد.

اگر آمریکایی‌ها در واکنش به توقیف کشتی‌هایشان، ابتدا به کشتی‌های ایرانی حمله کنند، ایران برای چنین سناریویی زیردریایی‌های سنگین و سبک خود را در خلیج‌فارس مستقر کرده است، دقیقاً برای بازدارندگی و اجرای ضدحمله علیه ناوگان آمریکایی.

در صورت درگیری طولانی‌مدت دریایی، ایران زرادخانه‌ای قدرتمند از موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد و میان‌برد و همچنین‌ هایپرسونیک را در سیلوهای زیرزمینی در خاک خود و در سه جزیره نزدیک سواحل امارات نگهداری می‌کند. این سامانه‌ها نخستین‌بار توسط حوثی‌ها در دریای سرخ علیه اهداف دریایی متحرک آزمایش شدند. به یاد بیاورید: ترامپ در آن زمان ترجیح داد دریای سرخ را ترک کند، زیرا از دست دادن یک ناو هواپیمابر اتمی یا ناوشکن‌ها بسیار پرریسک و پرهزینه بود.

و اگر ایران کل زرادخانه خود را به‌طور همزمان- هم در خشکی و هم در دریا- به کار گیرد چه خواهد شد؟ آمریکایی‌ها حتی نتوانستند در برابر «انصارالله» یمن در خلیج عدن مقاومت کنند: پس از دست دادن چند جنگنده (که طبق روایت رسمی «پس از یک فرود موفق روی عرشه به دریا سقوط کردند»، اما چه کسی این افسانه‌های واشنگتن را باور می‌کند؟)، سه ماه بعد از دریای سرخ خارج شدند.

همه این‌ها «محاصره به سبک ونزوئلا» را به ماجراجویی‌ای بسیار خطرناک تبدیل می‌کند؛ جایی که هزینه یک اشتباه می‌تواند برای ترامپ کمرشکن باشد و در نهایت نیز از نظر راهبردی برای او مؤثر واقع نشود، زیرا واقعیت‌های ایران اساساً با واقعیت‌های ونزوئلا تفاوت دارد.

ایران برای اسرائیل نیز بر اساس تجربه‌های گذشته نوع جدیدی از موشک‌های بالستیک در اختیار دارد که تاکنون به‌طور گسترده استفاده نکرده است. این موشک‌ها از نوع میان‌برد (۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کیلومتر) هستند: شهاب-۳ و مشتقات آن (قدر، عماد)، و همچنین سوخت جامدهای مدرن‌تر مانند «سجیل»، «حاج قاسم»، «خیبرشکن» و غیره که قادرند سراسر خاک اسرائیل و بخشی از اروپا را پوشش دهند (جالب آن‌که در جنگ ۱۲ روزه اخیر، هیچ‌یک از سامانه‌های پدافند هوائی آمریکا یا اسرائیل موفق به رهگیری آن‌ها نشدند).