ونزوئلا یا جمهوری بولیواری ونزوئلا کشوری است در شمال آمریکای جنوبی. پایتخت آن کاراکاس است. این کشور سابقا مستعمره اسپانیا بوده است اما اکنون یک جمهوری فدرال است.

کودتا و آشوب در ونزوئلا اتفاق عجیبی نیست. در دوره های مختلف این کشور با اعتراضات مردم یا دخالت نیروهای نظامی برای سرنگونی دولت مستقر و به قدرت رساندن فرد دیگری، روبرو بوده است. همانند سایر کشورهای نفت خیز، ونزوئلا نیز همواره مورد طمع قدرت های جهانی بوده است؛ و البته حکمرانان غربگرا نیز در این کشور در دوره هایی که بر مسند قدرت بودند، راه را برای بهره برداری حداکثری آمریکا از منابع سرشار نفتی آن، باز کردند.

ونزوئلا در دوره جدید را همگان با هوگو چاوز فقید میشناسند؛ رهبر انقلاب بولیواری مردم این کشور علیه «کارلوس آندرس پرز» رئیس جمهور غربگرای ونزوئلا که سیاست‌های تعدیل ساختاری‌اش، فقر و تورم را به مردم این کشور تحمیل کرد. در سال های 1988 - 1989 مردم این کشور در اعتراض به شرایط وخیم اقتصادی به خیابان آمدند؛ درگیری‌های خونینی شکل گرفت و بیش از 2 هزار نفر در این درگیری‌ها کشته شدند.

هوگو چاوز از جمله افسران نظامی بود که حاضر نشد در مقابل مردم بایستد و همین باعث شد تا او لقب «دوست مردم» بگیرد. چاوز سال 1992 سوار بر همین موج، دست به کودتا زد اما ناکام ماند و روانه زندان شد. تلاش هایی برای آزادی او صورت گرفت اما بی نتیجه ماند. او در سال ۱۹۹۴ توسط رئیس‌جمهور وقت، رافائل کالدرا، مورد عفو قرار گرفت و 4 سال بعد در انتخابات ریاست جمهوری این کشور، به پیروزی رسید. چاوز نیز همانند روسای قبلی با مشکلاتی در اداره اقتصاد کشور مواجه بود، اما سیاست‌های ضداستعماری و ضدآمریکایی او به همراه سیاست‌های سوسیالیستی و توزیع ثروت در میان مردم، محبوبیت او را دو چندان کرد و ونزوئلا را از تورم و فقر افسارگسیخته نحات داد. هرچند همراهی او با جبهه ضدغرب (ایران - فلسطین - حزب الله و ...) برای آمریکا خوشایند نبود. دخالت های پنهان و آشکار آمریکا در دوره چاوز هم ادامه داشت و سال 2002 نیز کودتایی نافرجام علیه چاوز شکل گرفت.

پس از درگذشت چاوز در سال 2013، نیکلاس مادورو از جهره های نزدیک به چاوز، در انتخابات به پیروزی رسید تا ادامه دهنده راه هوگو چاوز باشد. مادورو در سال 2018 بار دیگر در انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا به پیروزی رسید اما اینبار جناح مخالف او، مادورو را به تقلب در انتخابات متهم کردند.

«خوان گوایدو» رئیس «شورای ملی» یا همان پارلمان ونزوئلا، با زیر سوال بردن سلامت انتخابات، خود را رئیس جمهور ونزوئلا اعلام کرد. مخالفان این اقدام گوایدو را در چارچوب اختیارات مجلس شورای ملی میخوانند.

خشونت‌ و صف‌کشی خیابانی غرب علیه «مادورو»



بلافاصله پس از این اعلام، آمریکا و تعدادی از کشورهای اروپایی، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا را به رسمیت شناختند. از سوی دیگر هواداران مادورو نیز هم اکنون در خیابان ها هستند و در حمایت از دولت قانونی این کشور تظاهرات می‌کنند. روسیه، چین، ایران، ترکیه، حزب الله لبنان، کوبا از جمله کشورهای حامی دولت قانونی مادورو هستند. ترامپ اولین نفری بود که گوایدو را به عنوان رئیس جمهور به رسمیت شناخت.

 

ونزوئلا

ونزوئلا یا جمهوری بولیواری ونزوئلا کشوری است در شمال آمریکای جنوبی. پایتخت آن کاراکاس است. این کشور سابقا مستعمره اسپانیا بوده است اما اکنون یک جمهوری فدرال است.

کودتا و آشوب در ونزوئلا اتفاق عجیبی نیست. در دوره های مختلف این کشور با اعتراضات مردم یا دخالت نیروهای نظامی برای سرنگونی دولت مستقر و به قدرت رساندن فرد دیگری، روبرو بوده است. همانند سایر کشورهای نفت خیز، ونزوئلا نیز همواره مورد طمع قدرت های جهانی بوده است؛ و البته حکمرانان غربگرا نیز در این کشور در دوره هایی که بر مسند قدرت بودند، راه را برای بهره برداری حداکثری آمریکا از منابع سرشار نفتی آن، باز کردند.

ونزوئلا در دوره جدید را همگان با هوگو چاوز فقید میشناسند؛ رهبر انقلاب بولیواری مردم این کشور علیه «کارلوس آندرس پرز» رئیس جمهور غربگرای ونزوئلا که سیاست‌های تعدیل ساختاری‌اش، فقر و تورم را به مردم این کشور تحمیل کرد. در سال های 1988 - 1989 مردم این کشور در اعتراض به شرایط وخیم اقتصادی به خیابان آمدند؛ درگیری‌های خونینی شکل گرفت و بیش از 2 هزار نفر در این درگیری‌ها کشته شدند.

هوگو چاوز از جمله افسران نظامی بود که حاضر نشد در مقابل مردم بایستد و همین باعث شد تا او لقب «دوست مردم» بگیرد. چاوز سال 1992 سوار بر همین موج، دست به کودتا زد اما ناکام ماند و روانه زندان شد. تلاش هایی برای آزادی او صورت گرفت اما بی نتیجه ماند. او در سال ۱۹۹۴ توسط رئیس‌جمهور وقت، رافائل کالدرا، مورد عفو قرار گرفت و 4 سال بعد در انتخابات ریاست جمهوری این کشور، به پیروزی رسید. چاوز نیز همانند روسای قبلی با مشکلاتی در اداره اقتصاد کشور مواجه بود، اما سیاست‌های ضداستعماری و ضدآمریکایی او به همراه سیاست‌های سوسیالیستی و توزیع ثروت در میان مردم، محبوبیت او را دو چندان کرد و ونزوئلا را از تورم و فقر افسارگسیخته نحات داد. هرچند همراهی او با جبهه ضدغرب (ایران - فلسطین - حزب الله و ...) برای آمریکا خوشایند نبود. دخالت های پنهان و آشکار آمریکا در دوره چاوز هم ادامه داشت و سال 2002 نیز کودتایی نافرجام علیه چاوز شکل گرفت.

پس از درگذشت چاوز در سال 2013، نیکلاس مادورو از جهره های نزدیک به چاوز، در انتخابات به پیروزی رسید تا ادامه دهنده راه هوگو چاوز باشد. مادورو در سال 2018 بار دیگر در انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا به پیروزی رسید اما اینبار جناح مخالف او، مادورو را به تقلب در انتخابات متهم کردند.

«خوان گوایدو» رئیس «شورای ملی» یا همان پارلمان ونزوئلا، با زیر سوال بردن سلامت انتخابات، خود را رئیس جمهور ونزوئلا اعلام کرد. مخالفان این اقدام گوایدو را در چارچوب اختیارات مجلس شورای ملی میخوانند.

خشونت‌ و صف‌کشی خیابانی غرب علیه «مادورو»



بلافاصله پس از این اعلام، آمریکا و تعدادی از کشورهای اروپایی، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا را به رسمیت شناختند. از سوی دیگر هواداران مادورو نیز هم اکنون در خیابان ها هستند و در حمایت از دولت قانونی این کشور تظاهرات می‌کنند. روسیه، چین، ایران، ترکیه، حزب الله لبنان، کوبا از جمله کشورهای حامی دولت قانونی مادورو هستند. ترامپ اولین نفری بود که گوایدو را به عنوان رئیس جمهور به رسمیت شناخت.

 

کل اخبار: 456