به گزارش مشرق، سال‌هاست که به ناکامی تیم فوتبال امید عادت کرده‌ایم؛ فرقی نمی‌کند مسابقات جام ملت‌های زیر ۲۳ سال آسیا باشد یا انتخابی المپیک یا بازی‌های آسیایی، هر چه باشد پایان آن ناراحتی است و شکست.

در ۵۰ سال گذشته مربیان زیادی هدایت تیم امید را برعهده داشته‌اند از حسن حبیبی گرفته تا مایلی‌کهن، مهدوی‌کیا، فرهاد مجیدی، عنایتی، منصوریان، کرانچار، بگوویچ و ... . بازیکنان نامدار و اسمی بزرگی هم در این تیم‌ها حضور داشته‌اند ولی با این حال توفیقی حاصل نشده است.

آخرین شاهکار فوتبال ایران در این رده سه شنبه در ریاض رقم خورد جایی که امیدها با هدایت امیدرضا روانخواه با ۲ امتیاز و شکست برابر لبنان در قعر گروه چهار تیمی مسابقات جام ملت‌های آسیا ایستادند. در شرایطی که شکست نخوردن در دو دیدار اول برابر کره جنوبی و ازبکستان این امیدواری را ایجاد کرد که با برتری مقابل لبنان گام به مرحله بعد بگذاریم ولی نمایش ناامید کننده امیدها در بازی سوم همه تصورات را از بین برد.

تیم امید تحت هدایت روانخواه خوب بازی می‌کرد و نشانه‌های امیدوارکننده‌ای داشت اما این تیم فقط برای نباختن ساخته شده بود و توان حمله کردن نداشت. هر چند برابر لبنان ۴ بار تیر دروازه حریف به لرزه درآمد اما تیم اقتدار لازم برای صعود را نشان نداد. برای برتری در این دیدار نیاز به ارائه فوتبال تهاجمی و ایجاد فرصت‌های زیاد روی دروازه حریف بودیم که عملاً این موضوع دیده نشد تا امیدها تنها با ۲ امتیاز و بدون حتی یک گل زده پایین‌تر از لبنان در قعر جدول قرار بگیرند. قعرنشینی در گروه به خودی خود بد است چه برسد بدون گل زده!

سبک بازی دفاعی البته سال‌هاست که در فوتبال ایران باب شده درست از زمانی که کی‌روش وارد کشورمان شد. سبک بازی متمرکز بر دفاع و چشم دوختن به اندک فرصت‌هایی که بتوان دروازه حریف را باز کرد. در لیگ برتر نیز شاهد هستیم بسیاری از مربیان، تیم خود را با این روش روانه میدان می‌کنند و به همین دلیل است که تعداد بازی‌های بدون گل یا یک بر صفر بسیار زیاد است.

تیم امید هم با الهام گرفتن از همین روش گام به مسابقات گذاشت و در زمانی که باید می‌برد نتوانست تا بار دیگر شاهد ناکامی باشیم. مسابقات جام ملت‌های زیر ۲۳ سال آسیا البته انتخابی المپیک نبود اما با شرایطی که از سال‌های گذشته وجود داشته نمی‌توان چندان به آینده خوشبین بود.

امیدها با مربیان و بازیکنان بزرگی نتیجه نگرفته‌اند چه برسد به روانخواه که در کارنامه مربیگری‌اش توفیقی به چشم نمی‌خورد. بنابراین مشکل تیم امید فراتر از مربی و بازیکن است. دلایل متعدد از جمله عدم برنامه ریزی مناسب، عدم سرمایه گذاری روی تیم‌های پایه در رده‌های باشگاهی و ملی، نبودن تعامل بین باشگاه‌ها و تیم امید و ... تنها گوشه‌ای از مشکلات تیم امید را تشکیل می‌دهد. با این شرایط بهتر است فدراسیون فوتبال تیم امید را تعطیل و منحل کند چرا که این تیم آورده‌ای جز ناکامی ندارد و صرف این همه هزینه -مادی و معنوی- برای آماده سازی تیم و حضور بازیکنان در تورنمنت‌های مختلف عملاً بی‌فایده است.

زمزمه‌هایی در مورد اینکه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس آخرین دوره‌ای است که فوتبال در آن حضور دارد و بعد از آن جای خود را به فوتسال خواهد داد شنیده می‌شود، حتی اگر اینگونه نباشد با شرایطی که در ۵۰ سال گذشته وجود داشته و حسرت صعود ایران به این مسابقات به نیم قرن رسیده، بهتر است قید تشکیل تیم امید زده شود تا یک ناکامی‌های از ناکامی‌های ورزش ایران کمتر شده و این پول البته صرف سرمایه‌گذاری درست در رده‌های پایه و کشف استعدادها شود.

در این بین فدراسیون فوتبال هم باید بازنگری جدی در تیم‌های پایه خود داشته باشد. انتخاب مربیانی که پیش از شروع کار، نتیجه‌شان قابل پیش‌بینی است می‌تواند روند بد موجود را ادامه دهد. کمیته فنی فدراسیون فوتبال در این مدت تصمیماتی گرفته که نتیجه‌ آن شکست بوده همانند انتخاب مربیان برای تیم‌های نوجوانان و جوانان. ضرورت بازنگری در کمیته فنی و البته انتخاب‌های این کمیته از جمله مواردی است که به صورت جدی باید در دستور کار فدراسیون قرار بگیرد.