سرویس سیاست مشرق- در میان انبوهی از گزارشها و تیترهای خبری، در یک بسته کامل با نام «ویژههای مشرق» شما را در جریان مسائل مهم و اثرگذار از نگاه روزنامههای کشور قرار میدهیم.
در این ویژهنامه، نگاهی به آخرین مواضع جناحهای سیاسی و تحولات مهم داخلی، خارجی، اوضاع اقتصادی و اجتماعی کشور انداخته میشود که مخاطبان بامطالعه آن به رهیافتهای مهم، نکات و تأملات از سیر وقایع اثرگذار دست خواهند یافت، در این بخش با ما همراه باشید.
*********
روز گذشته رویترز به نقل از منابع مطلع مدعی شد که دور دوم مذاکرات هستهای ایران و ایالات متحده روز سهشنبه در ژنو برگزار خواهد شد. این موضوع مورد توجه روزنامههای اصلاحطلب قرار گرفته است، روزنامه اعتماد در گزارشی این موضوع را زورآزمایی خوانده و نوشته است:
همچنان باید منتظر ماند و دید آیا ایران به سمت رویکردی خواهد رفت که جنگ را به سطحی فراگیر و حداکثری بکشاند و از همه ظرفیتهای خود برای ضربه زدن به امریکا و متحدانش استفاده کند، یا اینکه تلاش خواهد کرد از حرکت به سمت یک جنگ آخرالزمانی و جنگ بقامحور جلوگیری کند. این همان ابهام کلیدی است که به نظر میرسد هم در تهران و هم در واشنگتن وجود دارد.
در ادامه این گزارش آمده است:
در واشنگتن، برخی جریانها معتقدند باید مسیر درگیری را به سمت تغییر رژیم (نظام) در ایران سوق داد و در مقابل، در داخل ایران نیز دیدگاههایی وجود دارد دال بر اینکه گسترش دامنه جنگ و افزایش هزینه برای امریکا از اقدامات بعدی واشنگتن جلوگیری خواهد کرد. این ابهام راهبردی، مسالهای بسیار مهم است و شاید افزایش حضور ناوگان امریکا در منطقه نیز تلاشی برای مدیریت همین عدمقطعیت و آمادگی برای سناریوهای مختلف باشد.
روزنامه شرق نیز خواهان توافق موقت شده و مینویسد:
نخست، توافقی حداقلی و موقت که با هدف توقف گامهای تنشزا و خرید زمان حاصل شود. دوم، توافقی جامعتر در چارچوبی مشابه گذشته اما با اصلاحاتی در حوزه نظارت و زمانبندی. سوم، شکست دیپلماسی و ورود به چرخهای از تقابل که میتواند به برخوردی محدود یا حتی گسترده بینجامد. هریک از این سناریوها، پیامدهای منطقهای و بینالمللی خاص خود را دارد. در نهایت، ژنو نه صرفا محل یک دور مذاکره، بلکه آزمونی برای سنجش نسبت عقلانیت و شتاب در سیاست خارجی دو طرف است. اگر زبان تهدید بر منطق گفتوگو غلبه کند، حتی فعالترین کانالهای میانجیگری نیز کارایی خود را از دست خواهند داد. بااینحال، اگر دو طرف بتوانند از دوگانه «تسلیم یا جنگ» عبور کرده و به منطقهای میانی از مصالحه واقعگرایانه برسند، شاید هنوز بتوان از لغزش به سوی بحرانی فراگیر جلوگیری کرد.
درباره مذاکرات آتی ذلی توافق موقت بیان چند نکته ضروری است:
سفر نتانیاهو در شرایطی انجام شد که در مقایسه با سالهای گذشته کمترین میزان شکاف میان آمریکا و اسرائیل در قبال ایران دیده میشود. آمریکا و اسرائیل هر دو بر غنیسازی صفر پافشاری میکنند.
همچنین مواضع مقامات سیاستمداران آمریکایی حاکی است این کشور تمایلی به ارائه امتیازات اقتصادی در ازای محدودیت بر برنامه هستهای ندارد و صرفاً از تهدید نظامی برای امتیازگیری بهرهبرداری میکند، در این وضعیت طرح توافق موقت قابل پذیرش نیست.
این همگرایی در کنار اثرگذاری لابی اسرائیل و نومحافظهکاران جمهوریخواه ریشه در این برداشت دارد که آمریکا میتواند با فشار بیشتر، امتیازهای بیشتری نیز دریافت کند.