-
بیچاره بن سلمان!
بن‌سلمان در شرایطی قرار گرفته است که تنهاست؛ رهبران این کشور از یک طرف اختیاری برای مذاکره واقعی با یمنی‌ها و برداشتن محاصره این کشور ندارند، از طرف دیگر توان شکست این کشور را نیز در خود نمی‌بینند.
-
اثر پروانه‌ای تنگه هرمز
هم‌زمان شدن سه بحرانِ اقتصادی، سیاسی و امنیتی، که به نوعی از یک نقطه تأثیر می‌گیرند، عامل این به‌هم‌ریختگی و اعتراض‌های خیابانی در اروپاست و آن نقطه «تنگه هرمز» و اثر پروانه‌ای این موهبت الهی است.
-
تاسمانی‌سازی مصنوعی!
توسعه‌نیافتگی کشورها، دلایل متعددی دارد و یکی از دلایل مهم آن، همان کشورهای به‌ظاهر توسعه‌یافته‌ای هستند که به نام «مداخله بشردوستانه» به شکل ترور، محاصره و تحریم، مانع رشد و توسعه کشورها می‌شوند.
-
درس‌های یمن برای دانشگاه‌های نظامی جهان
امروز نه فقط منطقه که دنیا، شاهد تحولات شگرف با بازیگران قدرتمند است؛ «دسترسی دشمن به اطلاعات محدود»، می‌تواند از جمله دلایلی باشد که باعث شده دشمن به این راحتی‌ها حریف انقلابیون یمنی نشود.
-
آن پنج نفر...!
چه کسانی و چرا راه‌حل مشکلات وسط میدان جنگ را «اظهار ضعف» فاکتور می‌کنند و نام آن را «صداقت با مردم» می‌گذارند؟
-
اگر تنگه هرمز باز شود...!
اگر دنبال بازدارندگی و توقف دائمی جنگ هستیم، همه این خواسته‌ها به صورت یکجا در همین تنگه هرمز قرار دارد. نباید این اهرم را برای یک مشت وعده نسیه از دست داد.
-
باور حریف و قدرت ما
چنانچه می‌بینیم دشمن تا به امروز دست از پا خطا نکرده، نه به خاطر تعهد و اخلاق، که به خاطر محاسباتی است که کرده است. محاسبه‌ای که نشان داده هزینه نقض آتش‌بس، بیشتر از فایده‌اش است.
-
به دلِ ترس باید زد
چنانچه از دشمن خطایی سر زد،باید با همان«تمام ظرفیت و توان» وارد عمل شد و کوچک‌ترین تردیدی هم در این باره نداشت چرا که کوچک‌ترین تردید در مواجهه با خطای دشمن، بزرگ‌ترین خسارت‌ها را به دنبال خواهد داشت.
-
سیاست خارجی دست کدام‌یک است آمریکا یا ترامپ؟
آنچه این روزها از سوی آمریکا در مواجهه با کشورهای دنیا می‌بینیم، تصمیمات شخصی نیست بلکه رویکرد نظام سیاسی آمریکاست که بر خلاف دیگر رهبران این کشور، صرفا بدون لفافه و خیلی واضح بیان می‌شوند.
-
بازگشت غرب به تنظیمات کارخانه!
آنچه در ونزوئلا رخ داد را نباید به «ترامپ» تقلیل داد. حمله به ونزوئلا کار «نظام سیاسی آمریکا» و مسبوق به سابقه است. رد این‌گونه حرکت‌های استثماری را می‌توان در اسناد امنیت ملی آمریکا دید.
-
سایه سنگین جنگ بر سر غربگرایان!
بعد از جنگ ۱۲ روزه، طبق محاسبات دشمن، اگر معیشت مردم به گروگان گرفته شود، هم این انسجام دچار خدشه می‌شود و هم ایران- با مذاکره و یا بی‌مذاکره- امتیاز می‌دهد.
-
آیا پایان ماه عسل صهیونیست‌ها در سوریه نزدیک است؟!
با تحولات منطقه «بیت‌جن» ماه عسل صهیونیست‌ها در سوریه تمام شده است؛ با اقتصادی ویران، اختلافات داخلی عمیق و وابستگی مطلق به حامیان خارجی بعید است بتوانند حریف شورش مسلحانه یک کشور ۳۰ میلیون نفری شوند.
-
در حسرت دوشیده شدن!
جریان غربگرا پس از متحمل شدن این همه شکست و دیدن بدعهدی و تحمیل خسارت به کشور از دل این مذاکرات، چرا هنوز در هر رویدادی «مذاکره» می‌بینند، احتمالا باز می‌گردد به «درماندگی آموخته‌شده».
-
یک «الگوی آشوب» از لیبی و سوریه تا سودان و ونزوئلا
نگاهی به تجربه لیبی، سوریه و این روزها سودان به وضوح از یک «الگوی ثابت» حکایت می‌کند: ایجاد ناآرامی با شعارهای دموکراسی و آزادی‌خواهی، جنگ داخلی، فروپاشی سیاسی و در نهایت، چندپارگی کشور.
-
مسئولیت سنگین ما در میدان روایت
دشمن پس از آغاز آتش‌بس موقت، روی «روایت» و «رسانه» متمرکز شد؛ مواضع، اظهارات و تحلیل‌ها را رصد کرده و متناسب با آن تصمیم می‌گیرد. روایتی که ما از خود ارائه می‌دهیم، سلاح تعیین‌کننده این نبرد است.
-
ریشه اعتماد به نفس کاذب این جماعت
وسط یک جنگ بزرگ ترکیبی، اگر فرد، رسانه یا حتی مسئولی، خواستار از بین بردن آن توانایی‌هایی شوند که، دشمن را به عقب رانده است، اگر او را به جرم نفوذی و جاسوس محاکمه نکنند، حتما راهی تیمارستان می‌کنند.
-
جهان در آستانه آن پیچ تاریخی!
جهان در آستانه یک «چندپارگی خطرناک» یا همان «پیچ تاریخی» قرار دارد.تقویت «توان نظامی»، «انسجام داخلی»،«اقتصاد مقاومتی» و «تنظیم مدیریت کشور متناسب با شرایط»تنها سپر دفاعی در برابر جنگ ترکیبی دشمن است.
-
جای خالی یک مستند خوب
صدا و سیما باید یک فیلم مستند درخور از ناگفته‌های جنگ ۱۲روزه تهیه با زیرنویس عبری منتشر کنند تا مردم در ایران و حتی ساکنان سرزمین‌های اشغالی بفهمند، پیروز این جنگ ایران بود یا آمریکا و رژیم صهیونیستی.
-
درباره آن ۱۲ روز و خطرات ساده‌سازی آن
بدترین نوع «واکنش»و«مواجهه» با این جنگ ۱۲ روزه «ساده‌سازی» و «ساده دیدن» آن است،و همین‌طور تلاش برای بهره‌برداری‌های بی‌ارزش سیاسی از مسئله‌ای که یکی از بااهمیت‌ترین مسائل پیش روی ایران و ایرانی است.
-
شرایط ویژه مدیریت ویژه می‌خواهد
شرایط کشور «عادی» نیست و ممکن است هر لحظه جنگ سخت به جنگ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی اضافه شود. اداره امور در «شرایط ویژه و غیرعادی»، باید ویژه باشد.
-
تهدید نامرئی!
در جریان جنگ ۱۲ روزه، خود گواه محکمی است براین که،«ستون پنجم»ها خیلی بیشتر و پیچیده‌تر ازجنگ‌های گذشته و در دایره وسیع‌تری مشغولند؛در زمان آتش‌بس نیز تغییر رنگ داده و حوزه فعالیت خود را تغییر می‌دهند.
-
قدرت، تنها ضامن امنیت
نباید با موضع‌گیری‌های غلط، ارسال پیام ضعف، دادن پاسخ‌های نرم به گستاخی‌ها و اقدامات سخت دشمن، دشمن را دوباره به «محاسبه غلط» انداخت! راه‌حل واقعی تعامل هوشمندانه در کنار افزودن بر مؤلفه‌های قدرت است.
-
سوریه را خوب تماشا کنید...!
امروز رژیم صهیونیستی و آمریکا در منطقه همان هدفی را دنبال می‌کنند که دیروز با ابزار داعش دنبالش بودند و آن چیزی نیست جزتغییر نظم منطقه‌ای به نفع رژیم صهیونیستی از طریق چندپاره کردن کشورهای بزرگ منطقه!
-
هوشیار باشیم!
درست است که دشمن سیلی سختی از ما خورده، ولی امثال نتانیاهو، با جنگ است که زنده‌اند! آنها با جنگ، هم دیده می‌شوند، هم عمر سیاسی‌شان را طولانی‌تر می‌بینند، بنابراین باید کاملاً هوشیار بود.
-
آقایان! فراموش نکنید...
چنانچه اصرار به مذاکره هست، راه‌حل ما «ادامه حملات در طول مذاکره تا رسیدن به نتیجه مطلوب» است و نتیجه مطلوب نیز چیزی نیست جز، تسلیم‌شدن دشمن!
-
فصل شکار «اف- ۳۵»ها
چین و روسیه شاید توان حمله به ناوهای غول‌پیکر آمریکا یا سرنگونی اف-۳۵های آمریکا را داشته باشند اما آیا جرأت انجام این کار را هم دارند؟ یمنی‌ها نشان داده‌اند، جرأت انجام این کار را دارند.
-
کدام توسعه، کدام الگو؟
توسعه بسیاری از کشورهای نفت‌خیز حاشیه خلیج‌فارس، از جنس«توسعه فانتزی» است.جامعه‌ای که در آن نخبگان، با بت‌سازی از «باجگیر» و «باج‌دِه» این دو را «الگوی صحیح» معرفی کنند، هرگز روی پیشرفت را نخواهد دید.
-
رژه روی اعصاب دنیا؛ با ترامپ چگونه باید برخورد کرد؟
هم دوستی و هم دشمنی ترامپ «ابزار»ی است برای فریب، نه نشانه‌ای از مرزهای واقعی. در برابر چنین شخصیتی، انسجام داخلی به همراه حفظ شرافت و عزت ملی، تنها راه پیروزی است.
-
لیبی، سوریه، اوکراین؛ سه صحنه، یک کارگردان
تحولات لیبی،اوکراین و سوریه، هر یک به‌تنهائی سندی کافی برای افشای پروژه فریبکارانه‌ای هستند که با نام‌هایی چون «دموکراسی» به ملت‌ها تحمیل می‌شود،اما در عمل چیزی جز تجزیه و تسلط آمریکا به دنبال ندارد.
-
تحلیل ۱۰۰ روزه یک رئیس‌جمهور متوهم
ریاست جمهوری دونالد ترامپ ۱۰۰ روزه شد، در این بین فقط دونالد ترامپ و اطرافیانش هستند که معتقدند، در این مدت کارهای زیادی انجام داده و موفقیت‌های زیادی به دست آورده‌اند....همینقدر متوهم!