در شرایط جنگی و با وجود ضعف امکانات ارتباطی، او با داشتن تنها سه دانش‌آموز، دو خواهر دوقلو و یک دختر بازمانده از تحصیل هر روز نزدیک به سه ساعت مسیر را طی می‌کند تا از ادامه‌دار شدن محرومیت تحصیلی این کودکان جلوگیری کند. گرگین به قانون آموزش‌وپرورش اشاره می‌کند که بر اساس آن، تشکیل کلاس در مناطق عشایری نیازمند حداقل دو دانش‌آموز است؛ قانونی که او با تعهد و فداکاری به آن معنا بخشیده است.

این تلاش‌های بی‌وقفه نشان می‌دهد عشق به آموزش و انگیزه ساختن آینده، همچنان در دل معلمان عشایر زنده است. «آرمان گرگین» نمونه‌ای از معلمانی است که حتی در دل بحران‌ها نیز با شوق تعلیم و تربیت فعالیت می‌کنند و هدفشان چیزی جز یادگیری و رشد کودکان سرزمینشان نیست.