به گزارش مشرق، این مسئله در چند رسانه عبری زبان و از چند بعد به ویژه مهاجرت معکوس چه داخل (فلسطین اشغالی) از شهرکهای صهیونیست نشین و چه به طور کامل به خارج (فلسطین اشغالی) نمود پیدا کرده است.
در آخرین مقاله منتشر شده روزنامه زیمان یسرائیل آمده است که شهرک نشینان صهیونیست ساکن شهرکهای شمال و جنوب امروز با معضل عدم تمایل فرزندان به ادامه زندگی در این مناطق مواجه شده و همراهی با فرزندان را ترجیح میدهند.
به نوشته این رسانه عبری زبان، خانوادههای زیادی از کسانی که در شهرک کریات شمونه، متولا و مناطق اطراف آن (واقع در شمال فلسطین اشغالی در مرز لبنان) زندگی میکردند امروز با این پرسش مهم مواجه هستند که آیا میتوانند بازگشت امنی به این مناطق داشته باشند و از آن مهمتر اینکه آیا آیندهای برای فرزندان آنها برای بزرگ شدن در این منطقه وجود دارد و اصولا آیا فرزندان آنها اصولا حاضر به ادامه زندگی در این منطقه هستند و اصولا قادر به فکر کردن به آیندهای برای خود در آن هستند؟
به اعتقاد نویسنده اکنون و بعد از اعلام نتایج انتخابات دولت جدید باید این پرسشها را از خود کرده و به دنبال پاسخی برای آن باشد.
چون جنگ و عملیات تخلیه، زندگی بسیاری از کودکان و نوجوانان را دستخوش تحولات شدیدی کرد. خانهها تخلیه شدند، جوامع از هم گسیختند و نهادهای آموزشی بازسازی شدند؛ گاهی حتی بیش از یک بار این کار تکرار شد.
این رسانه با اذعان به بی میلی نسل جدید شهرک نشینان به ادامه تحمل شرایط جنگ و موشک باران آورده است: پس از سه سال، دیگر نمیتوان همچنان مسئولیت ایجاد تابآوری را بهتنهایی بر دوش آنها گذاشت. دولت باید شرایطی را فراهم کند که کودکان (نسل بعدی شهرک نشینان) در شمال و جنوب، هم در جریان زندگی روزمره و هم هنگام مختل شدن آن، بتوانند در این نقاط هم از آینده خود اطمینان پیدا کنند و در این چارچوب خواهان تخصیص بودجههای کلان و مستمر برای ایجادتاب آوری در میان شهرک نشینان و اختصاص امتیازات ویژه به آنها جهت تشویق به بقا در این مناطق کرده است.
نویسنده این مقاله از مسئولین صهیونیست میخواهد تا برای جلوگیری از گسترش ریزش نسلهای بعدی شهرک نشینان از شهرکها امکان ادامه ارتباط آنها را با شهرکها و بقایای باقی مانده در آن به هر شکل ممکن فراهم کند، شاید با این کار بتوان بعد از فرار شهرک نشینان به دلیل موشک باران و شرایط جنگ و بعد از آن انتخاب اقامتگاههای جدید برای خود در خارج از شهرکها ترغیب به بازگشت شوند.
نویسنده تاکید میکند: در گفتوگوهایی که در چارچوب ابتکار «تابآوری کودکان ما» با نوجوانان، والدین و معلمان انجام دادیم، اهمیت گروههای همسالان و احساس تعلق، بارها مورد تأکید قرار گرفت. همچنین در نظرسنجی سال ۲۰۲۵ که در میان ساکنان انجام شد، ۷۰ درصد از والدینی که تخلیه شده بودند، اعلام کردند که وضعیت روانی دستکم یکی از فرزندانشان آسیب دیده (و حاضر به بازگشت نیست).
و در پایان هم آورده است: در جریان کارزار انتخاباتی، صحبتهای زیادی درباره امنیت در شمال و جنوب مطرح شد و این موضوع نیز کاملاً بجا بود. اما از نگاه خانوادهها، امنیت به این معنا نیز هست که اطمینان داشته باشند نهادهایی که فرزندانشان در آنها حضور دارند، در بحرانهای آینده از آنها حمایت خواهند کرد و حتی در مناطقی که ناآرامیهای شدیدی را تجربه کردهاند، همچنان امکان رشد و برنامهریزی برای آینده وجود خواهد داشت.
معیار سنجش عملکرد دولت جدید این خواهد بود که آیا کودکانی که امروز به شمال و جنوب بازمیگردند، پس از ده یا بیست سال نیز ماندن در این مناطق را انتخاب خواهند کرد یا خیر؟.




